กลไกที่ผิดจังหวะ

“อย่าแม้แต่จะคิดขยับนิ้วมาแตะตัวฉัน ถ้าไม่อยากเห็นร้านซ่อมนาฬิกาจืดชืดนี่กลายเป็นเศษเหล็ก!” เสียงหวานที่แหบพร่าด้วยความเจ็บปวดตวาดขึ้น พร้อมกับเสียงกระแทกของบานประตูไม้โอ๊คเก่าแก่ที่ถูกผลักเข้ามาอย่างแรง กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยฟุ้งแทรกผ่านกลิ่นน้ำมันเครื่องและทองเหลืองที่อบอวลอยู่ในร้าน กวินไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากแว่นขยายที่สวมคาดไว้บนดวงตาคมกริบ เขายังคงใช้คีมปลายแหลมคีบเฟืองจักรขนาดจิ๋วที่เล็กยิ่งกว่าเมล็ดทรายวางลงในตำแหน่งที่ถูกต้องอย่างใจเย็น ราวกับว่าเสียงปืนที่ดังลั่นถนนเมื่อครู่เป็นเพียงเสียงแมลงบินผ่านหู “ร้านฉันเพิ่งทำความสะอาดพื้นเมื่อเช้า คุณรินรดา” กวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้อารมณ์ แต่แฝงด้วยความกดดันที่ทำให้บรรยากาศในร้านเย็นเยียบลงถนัดตา “ถ้าเลือดของคุณหยดลงบนพื้นปาร์เกต์ขัดมันนั่น ผมจะบวกค่าทำความสะอาดเพิ่มจากค่าซ่อมนาฬิกาที่คุณค้างผมไว้สองเดือน” รินรดาหอบหายใจถี่ ร่างบางพิงผนังร้าน มือหนึ่งกุมสีข้างที่โชกไปด้วยเลือดสดๆ ใบหน้าที่มักจะเชิดหยิ่งและฉาบด้วยรอยยิ้มยียวนบัดนี้ซีดเผือด แต่แววตายังคงวาวโรจน์ด้วยความดื้อรั้น เธอพุ่งตัวเข้าไปคว้าขวดเหล้าวิสกี้ที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ของเขามากระดกเข้าปากอึกใหญ่ก่อนจะพ่นลมหายใจร้อนๆ ออกมา “ปากคอเราะร้ายไม่เปลี่ยนเลยนะกวิน... นี่เหรอวิธีต้อนรับแขกที่บาดเจ็บปางตาย” เธอแค่นยิ้มมุมปาก ทั้งที่หยาดเหงื่อเย็นชืดไหลซึมตามกรอบหน้า “ธันวามันเอาจริง... คราวนี้ไม่ได้มาเล่นๆ เหมือนคราวที่แล้วแน่” กวินวางเครื่องมือลงช้าๆ เขาถอดแว่นขยายออก เผยให้เห็นดวงตาที่มองทะลุผ่านความโอหังของหญิงสาวไปจนเห็นความหวาดหวั่นที่เธอซ่อนไว้ลึกสุดใจ เขาเดินอ้อมเคาน์เตอร์เข้ามาหา ความสูงของเขาทำให้รินรดารู้สึกเหมือนถูกจองจำในกรงขังที่มองไม่เห็น “แล้วคุณเอาอะไรมาแลกกับการที่ผมต้องเอาตัวไปพัวพันกับพวกมาเฟียขายวิญญาณอย่างมัน?” กวินถามพลางใช้มือหนาเชยคางเธอขึ้น บังคับให้เธอสบตาเขา แววตาดุดันของเขาไม่มีความสงสารเจือปน มีเพียงความหงุดหงิดที่คล้ายกับความเอ็นดูที่ถูกแปรรูปเป็นความโมโห รินรดาหัวเราะร่าในลำคอ แต่ต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ เธอล้วงมือเข้าไปในเสื้อแจ็คเก็ตหนังที่ขาดวิ่น หยิบชิปข้อมูลขนาดจิ๋วที่แฝงตัวอยู่ในกลไกไขลานนาฬิกาพกทองเหลืองวางลงบนฝ่ามือหนาของเขา “นาฬิกาเรือนนี้... คือกุญแจที่เปิดตู้เซฟของธันวาที่เก็บหลักฐานคดีทั้งหมดไว้ รวมถึงชื่อของคนที่จ้างวานฆ่าพ่อฉันด้วย” กวินชะงัก สายตาที่เคยเฉยชาเปลี่ยนเป็นความลุ่มลึกที่อ่านไม่ออก เขาจ้องมองนาฬิกาเรือนนั้นก่อนจะหันกลับมามองใบหน้าซีดเซียวของรินรดา “คุณขโมยนี่มา? ริน... คุณมันบ้าไปแล้ว คุณกำลังเอาชีวิตตัวเองมาทิ้งไว้ในมือช่างซ่อมนาฬิกาที่ไม่ได้อยากเป็นวีรบุรุษคนนี้นะ” “ก็เพราะรู้ว่าคุณเป็นคนเดียวที่เปิดมันได้โดยไม่ทำลายกลไกข้างในไงล่ะ!” เธอตะคอกกลับ ก่อนจะทรุดตัวลงเพราะความอ่อนแรง กวินคว้าเอวบางเอาไว้ได้ทัน ท่าทางของทั้งคู่หยุดชะงักลงตรงนั้น ใบหน้าของทั้งคู่ใกล้กันจนรับรู้ได้ถึงลมหายใจที่สอดประสาน กวินรู้สึกถึงแรงเต้นของหัวใจเธอที่ดังระรัวผ่านชุดที่ชุ่มเลือด เขากัดฟันกรอด แววตาที่เคยเย็นชาแปรเปลี่ยนเป็นความกังวลที่เขาพยายามปกปิดอย่างสุดความสามารถ “ปากเก่งนัก... สุดท้ายก็ทำตัวเป็นภาระให้ผมต้องแบกจนได้” “ถ้าฉันเป็นภาระ... ก็ปล่อยให้ฉันตายไปเลยสิ... ปล่อยสิ...” รินรดาแกล้งยั่วประสาทด้วยการเลื่อนมือไปสัมผัสแผงอกแกร่งของเขา ดวงตาของเธอมีประกายวิบวับแม้ในยามที่ใกล้หมดสติ กวินแค่นยิ้มหยัน ก่อนจะก้มลงกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ “ผมไม่มีวันปล่อยให้คนที่ติดค้างค่าซ่อมนาฬิกาตายไปโดยที่ยังไม่ได้ชดใช้หรอกนะ และที่สำคัญ... ถ้าคุณตายไป ใครจะมาคอยกวนประสาทผมให้ชีวิตที่น่าเบื่อนี้มันมีสีสันขึ้นมากันล่ะ” เขากำลังจะช้อนร่างเธอขึ้น แต่ทันใดนั้น เสียงกระจกหน้าร้านที่แตกกระจายด้วยแรงกระแทกจากภายนอกก็ทำลายความเงียบกริบลง เงาร่างของชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำนับสิบคนพุ่งพรวดเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือ โดยมีชายผู้หนึ่งที่ยืนเด่นอยู่ท่ามกลางความมืดสลัว สายตาอำมหิตจ้องมองมายังนาฬิกาในมือของกวินด้วยความกระหาย “คืนของชิ้นนั้นมาให้ผมเสียดีๆ คุณกวิน... แล้วผมจะปรานีให้คุณตายโดยไม่เจ็บปวด” ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นขณะที่ปลายกระบอกปืนเล็งตรงมาที่ศีรษะของรินรดา กวินโอบรินรดาเข้าหาตัวแน่นขึ้น มืออีกข้างเลื่อนไปปิดสวิตช์ไฟหลักของร้าน จนทั้งห้องตกอยู่ในความมืดมิดสนิท เขากระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด “หลับตา... แล้วอย่าแม้แต่จะหายใจแรงถ้าผมไม่สั่ง” ท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้นจนแทบขาดใจ เสียงนาฬิกาเรือนใหญ่บนผนังร้านกลับเดินดังขึ้นอย่างพร้อมเพรียงราวกับจังหวะชีวิตที่กำลังนับถอยหลังสู่หายนะที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับ 'เหมยฮวาแรกแย้ม' นะคะ