ฟาดให้หน้าสั่น

"ถ้าพวกคุณยังกล้าก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว อย่าหาว่าฉันไม่เตือน!" เสียงตวาดกร้าวของหลินฟางดังลอดผ่านบานประตูไม้เก่าๆ ที่เพิ่งถูกเปิดออกครึ่งแลม แรงกระแทกจากด้านนอกทำให้โครงสร้างบ้านโยกเยกจนฝุ่นละอองร่วงกราว แต่นั่นไม่ได้ทำให้แววตาของหญิงสาวสั่นไหวแม้แต่น้อย เธอยืนหยัดอยู่หลังธรณีประตูด้วยท่าทีสงบนิ่ง ทว่าแฝงไว้ด้วยรัศมีเย็นเยียบราวกับนักลงทุนมือฉมังที่กำลังประเมินทรัพย์สินเน่าเสียที่กำลังจะถูกเทขายทิ้ง ผู้ที่ยืนอยู่หน้าบ้านเวลานี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น ป้าสะใภ้ใหญ่ หลินชุ่ยเฟิง ที่มาพร้อมกับใบหน้าบึ้งตึงและสองมือเท้าสะเอว ด้านข้างมีลุงรองที่ถือกระบองไม้เก่าๆ ไว้ขู่ขวัญ ตามด้วยเหล่าญาติมหาภัยอีกสองสามคนที่จ้องมองเข้ามาในบ้านด้วยสายตาดลใจโลภ หิวโหย ราวกับฝูงแร้งที่ได้กลิ่นซากสัตว์ "นังตัวดี! กล้าดียังไงถึงปิดประตูล็อคใส่หน้าพวกฉัน หูหนวกหรือไง ถึงไม่ได้ยินเสียงเครียะเรียกตั้งแต่ปากซอย!" หลินชุ่ยเฟิงแผดเสียงแหลมสูงจนนกที่เกาะอยู่บนต้นไม้หน้าบ้านพากันบินหนี หลินฟางแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและสมเพช เธอป้องมือไว้ที่ใบหูทำท่าทางราวกับกำลังฟังเสียงลม "อ๋อ... นึกว่าเสียงหมาที่ไหนเห่าไล่ควาย ที่แท้ก็ญาติผู้ใหญ่ที่ขยันมาขอทานส่วนบุญถึงหน้าบ้านนี่เอง เสียมารยาทจริงๆ ฉันนึกว่าบ้านนี้มีกฎเกณฑ์เสียอีกว่า คนนอกที่ไม่มีเทียบเชิญ ห้ามเดินสุ่มสี่สุ่มห้าเข้ามาเหยียบธรณีประตู" "แก! นังหลินฟาง ปากคอเราะร้ายนักนะ!" ลุงรองตบโต๊ะข้างทางเสียงดังปัง ชี้หน้าด่าด้วยความโกรธเกรี้ยว "พวกฉันเป็นถึงญาติผู้ใหญ่ แกมีข้าวของดีๆ ซ่อนไว้ข้างใน ทำไมถึงไม่ยอมแบ่งให้ตระกูลหลินเอาไปกินบ้าง ปล่อยให้มันเน่าคาบ้านหรือไง ถึงได้ใจดำอำมหิตขนาดนี้!" บรรยากาศยามพลบค่ำในชนบทช่วงปี 80 เริ่มมืดครึ้ม ลมหนาวพัดโชยกลิ่นอายดินชื้นแฉะเข้ามาปะทะร่าง แต่ภายในใจของหลินฟางกลับร้อนระอุด้วยเพลิงแห่งความแค้นจากชาติภพก่อน ภาพจำที่ครอบครัวนี้เคยสูบเลือดสูบเนื้อ ขโมยแม้กระทั่งเมล็ดพันธุ์ข้าวสารกำมือสุดท้ายในยามที่เธอย่ำแย่ที่สุดผุดขึ้นมาฉายชัดในหัว ทรัพย์สินในมิติลับของเธอ... เมล็ดพันธุ์ข้าวสาลีเกรดพรีเมียม เนื้อหมูติดมันชิ้นโตที่เพิ่งเก็บเกี่ยวและแปรรูปจากพื้นที่พิเศษ สิ่งเหล่านี้ล้วนแลกมาด้วยหยาดเหงื่อและการคำนวณความเสี่ยงระดับเซียนหุ้น มีหรือที่เธอจะยอมโยนให้ปลิงพวกนี้ฟรีๆ "แบ่งงั้นหรือครับ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังดังแทรกขึ้นมาจากความมืดเบื้องหลังกลุ่มญาติ ปลายรองเท้าบูททหารกระทบกับพื้นดินเสียงดังฟังชัด ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบนายทหารสีเขียวเข้มก้าวเข้ามาอย่างองอาจ ไหล่กว้างบังแสงไฟตะเกียงจนเกิดเงาทอดยาวทาบทับกลุ่มคนตระกูลหลินจนดูตัวเล็กจิ๋วลงไปถนัดตา ร้อยเอกจางเหว่ย! สายตาของนายทหารหนุ่มกวาดมองญาติภรรยาด้วยแววตาดุดันอำมหิตราวกับพยัคฆ์ล่าเหยื่อ ความกดดันระดับสนามรบแผ่ซ่านออกมาจนทำให้ลุงรองที่เคยถือกระบองกร่างถึงกับกลืนน้ำลายเอื้อมมือสั่นเทา หลินชุ่ยเฟิงหน้าถอดสีไปวูบหนึ่งเมื่อเห็นสามีของหลินฟางกลับมา แต่ด้วยความโลภที่บังตา นางจึงเชิดหน้าขึ้นแล้วพูดจาหาเรื่องต่อทันที "จางเหว่ย! แกกลับมาก็ดีแล้ว สั่งสอนเมียแกซะบ้าง หลินฟางมันอกตัญญู บ้านเราเป็นญาติผู้ใหญ่มาขอแบ่งเนื้อกับแป้งสาลีแค่นี้ ทำเป็นหวงแหน เหมือนหมาหวงก้าง ช่างไร้ยางอายสิ้นดี!" จางเหว่ยไม่แม้แต่จะชายตามองหลินชุ่ยเฟิง เขาเดินตรงเข้าไปยืนเคียงข้างหลินฟางอย่างปกป้อง มือหนาเอื้อมไปโอบไหล่บางของภรรยาไว้หลวมๆ สัมผัสอุ่นซ่านส่งผ่านเนื้อผ้าทำให้หัวใจของหลินฟางที่กำลังเกร็งเครียดค่อยๆ อ่อนยวบลงอย่างประหลาด นี่คือสามีที่ชาติก่อนเธอผลักไสและมองว่าเย็นชา แต่ในชาตินี้ เขากลับเป็นกำแพงเหล็กที่พร้อมปกป้องเธอจากคนทั้งโลก "ภรรยาผมพูดถูกแล้วครับ" จางเหว่ยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท แต่น้ำหนักคำพูดแต่ละคำหนักแน่นราวก้อนหินผา "บ้านหลังนี้เป็นกรรมสิทธิ์ของเราสองคนสามีภรรยา ข้าวของทุกชิ้นในบ้านมาจากหยาดเหงื่อของพวกเรา ไม่ใช่ของสาธารณะที่จะให้ใครหน้าไหนมาปล้นชิงไปได้ตามอำเภอใจ" "แก... แกกล้าพูดจาแบบนี้กับฉันเรอะ!" หลินชุ่ยเฟิงกรีดร้องด้วยความเหลืออด นางชี้หน้าจางเหว่ยสลับกับหลินฟาง "แกมันก็แค่ไอ้ทหารกระจอกที่วันๆ เอาแต่รบราฆ่าฟัน เมียแกมันเป็นนังตัวกินไส้คอยสูบเงินแก! วันนี้ถ้าพวกฉันไม่ได้ของติดมือกลับไป อย่าหาว่าพวกฉันไปฟ้องผู้ใหญ่บ้านให้ขับไล่พวกแกออกจากหมู่บ้านนี้ก็แล้วกัน!" คำขู่ของป้าสะใภ้ไม่ได้ทำให้สองสามีภรรยาหวาดกลัวแม้แต่น้อย หลินฟางแค่นยิ้มเยาะ เธอขยับตัวก้าวออกมาข้างหน้าเล็กน้อย ดวงตากลมโตเป็นประกายวาววับด้วยความเฉลียวฉลาด "ฟ้องผู้ใหญ่บ้านงั้นเหรอ? เชิญเลยครับ!" หลินฟางเน้นเสียงชัดถ้อยชัดคำ "ไปฟ้องเลยว่าพวกฉันไม่ยอมให้พวกปลิงอย่างพวกคุณมาปล้นข้าวของในบ้านยามวิกาล ไปบอกเขาด้วยว่า ตระกูลหลินของพวกคุณส่งคนมาข่มขู่คุกคามทหารที่รับใช้ชาติ ดูซิว่าหน้าหนาๆ ของพวกคุณ จะเอาไปไว้ที่ไหน!" "นัง... นังเด็กปากดี!" ลุงรองทนไม่ไหวเงื้อมือถือกระบองทำท่าจะพุ่งเข้ามาหมายจะสั่งสอน ทว่า เร็วกว่าแสง! จางเหว่ยสะบัดมือเพียงครั้งเดียว คว้าจับท่อนไม้ไว้แน่นด้วยพละกำลังมหาศาล แรงบีบมหาศาลทำให้กระบองในมือลุงรองแทบปริแตก จางเหว่ยออกแรงกระชากเพียงนิดเดียวจนลุงรองเสียหลักล้มคะมำไม่เป็นท่า "ถ้าไม่อยากให้กระดูกหัก ก็ไสหัวไปซะ!" จางเหว่ยคำรามต่ำในลำคอ แรงกดดันมหาศาลทำให้เหล่าญาติมหาภัยหน้าซีดเผือด ถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัวจนลนลาน หลินชุ่ยเฟิงกัดฟันกรอดด้วยความแค้นเคือง นางรู้ว่าวันนี้คงเอาเปรียบไม่ได้แน่แล้ว จึงได้แต่ชี้หน้าอาฆาต "จำไว้! เรื่องนี้ไม่จบแค่นี้แน่ นังหลินฟาง แกอย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างสงบสุข!" กลุ่มญาติจอมสูบเลือดสูบเนื้อพากันพยุงลุงรองถอยร่นออกไปจากบริเวณบ้านอย่างทุลักทุเล ท่ามกลางความมืดมิดที่เริ่มโรยตัวลงมาปกคลุมหมู่บ้าน เมื่อความวุ่นวายสงบลง หลินฟางถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก ก่อนจะหันกลับมามองสามีที่ยืนอยู่ข้างกาย แววตาดุดันเมื่อครู่ของจางเหว่ยพลันมลายหายไป เหลือเพียงแววตาอ่อนโยนที่ทอประกายห่วงใย "เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?" จางเหว่ยเอ่ยถามเสียงนุ่ม พลางใช้มือหนาสัมผัสแก้มนวลเบาๆ อย่างทะนุถนอม หลินฟางส่ายหัวน้อยๆ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากอิ่ม "ฉันไม่เป็นไรหรอกค่ะ... แต่ว่าเมื่อกี้ ใช้พลังงานไปเยอะ ท้องเริ่มร้องแล้วสิคะ" พูดจบ หลินฟางก็แกล้งทำหน้ามุ่ยอย่างน่ารัก เธอตั้งใจจะใช้มิติลับแอบปรุงอาหารชั้นเลิศขึ้นมาสักมื้อเพื่อฉลองชัยชนะในการฟาดฟันญาติจอมปล้นครั้งนี้ แต่ทว่า... ในขณะที่เธอกำลังจะจูงมือสามีเดินเข้าครัว กลิ่นหอมกรุ่นของ "ซุปไก่ตุ๋นโสมป่า" อันเข้มข้น รสชาติกลมกล่อมล้ำลึก ก็ลอยฟุ้งทะลุกำแพงบ้านออกไปแตะจมูกของชาวบ้านละแวกใกล้เคียงที่แอบมองเหตุการณ์อยู่ริมรั้วเข้าอย่างจัง! กลิ่นหอมเย้ายวนนั้นรุนแรงเสียจนคนข้างบ้านถึงกับกลืนน้ำลายเอื้อมมือเกาะรั้วด้วยความอยากรู้อยากเห็น และในวินาทีนั้นเอง เสียงเคาะประตูดังปังๆ ก็ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงตะโกนแหบแห้งของเพื่อนบ้านที่ดังแทรกความเงียบขึ้นมาว่า... "ฟางฟาง! บ้านเธอทำอะไรกินน่ะ ทำไมหอมทะลุซอยขนาดนี้ ขอฉันแบ่งชามนึงสิ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "เซียนหุ้นย้อนเวลา" เสมอมานะครับ