ฟื้นตื่นในร่างที่ไร้ค่า

"ถ้าแกยังซักกองนี้ไม่เสร็จก่อนเที่ยง ก็ไสหัวออกไปจากตระกูลจางซะ อย่าหวังว่าจะได้กินแม้แต่น้ำต้มผัก!" เสียงแหลมสูงของแม่สามีอย่าง 'นางชุนฮวา' แผดลั่นจนแทบกลบเสียงลมหนาวที่พัดกระโชกเข้าสู่ลานบ้าน ก้อนน้ำแข็งและคราบโคลนบนเสื้อผ้าตัวหนาหนักอึ้งในกะละมังไม้เก่าๆ สะท้อนภาพความรinรanaของยุคสมัยที่ไร้ซึ่งความปรานี หลินฟางกะพริบตาถี่ๆ เพื่อขับไล่ความพร่ามัว ปลายประสาทสัมผัสรับรู้ได้ถึงความเย็นยะเยือกที่กัดกินปลายนิ้วจนชาดิก ผิวหนังบริเวณข้อพับมือแตกปริเป็นรอยเลือดซิบ ความทรงจำอันสับสนอลหม่านหลั่งไหลเข้าสู่สมองราวกับกราฟหุ้นที่พุ่งดิ่งเหวอย่างไม่หยุดยั้ง เธอมั่นใจว่าวินาทีสุดท้ายก่อนหมดสติ เธอยังคงนั่งอยู่หน้าจอเทรดดิ้งในห้องแอร์เย็นฉ่ำ กำลังวิเคราะห์งบการเงินของบริษัทบลูชิพเพื่อเตรียมชอร์ตหุ้นทำกำไรก้อนโต ทำไมตอนนี้ถึงต้องมานั่งทนหนาวปากสั่นอยู่ท่ามกลางกองผ้าขี้ริ้วในยุคเจ็ดศูนย์เช่นนี้ *นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน... หรือฉันโดนระบบปั่นหุ้นเล่นตลกเข้าให้แล้ว?* หลินฟางคิดในใจ พลางแค่น้ำเสียงเยาะหยันหลุดออกมาเบาๆ "นังตัวดี! แกยังกล้าทำหน้าเหิมเกริมใส่ฉันอีกเรอะ!" นางชุนฮวาเห็นลูกสะใภ้เงียบไปแถมยังทำสายตานิ่งสนิทไม่สะทกสะท้าน ก็ยิ่งบันดาลโทสะ นางพุ่งเข้ามาใช้ปลายนิ้วอันแหลมคมหมายจะหยิกเข้าที่ต้นแขนของหลินฟางให้สะใจ ทว่า ในอดีตหลินฟางคือนักเก็งกำไรมือฉมังผู้ผ่านสมรภูมิรบในตลาดทุนมาอย่างโชกโชน ผ่านการเฉือนคมกับนักลงทุนเคี้ยวลากดินมานับไม่ถ้วน มีหรือที่เธอจะยอมตกเป็นเหยื่อของหญิงแก่ปากตลาดในชนบท พริบตาเดียวที่ปลายนิ้วเหี่ยวย่นพุ่งเข้ามา หลินฟางสะบัดข้อมือหลบอย่างรวดเรว พร้อมกับคว้าข้อมือของแม่สามีไว้มั่นแรงบิดระดับพอเหมาะที่ทำให้คนแก่ร้องจ๊ากออกมาทันที "โอ๊ย! นังเด็กเปรต! แกกล้าทำร้ายแม่สามีเรอะ! ไอ้... ไอ้ลูกไม่รักดี! บ้านนี้เลี้ยงพวกแกเสียข้าวสุกจริงๆ!" นางชุนฮวาโวยวายลั่นบ้าน เสียงร้องโหยหวนดึงดูดสายตาของเพื่อนบ้านที่มุงดูอยู่แถวรั้วบ้านให้หันมามองด้วยความสนใจ หลินฟางไม่สนใจสายตาใคร เธอค่อยๆ ลุกขึ้นยืนช้าๆ ความสูงร้อยหำสิบเซนติเมตรของเธอทำให้เธอมองลงมาที่แม่สามีได้อย่างถนัดตา แววตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจ้องมองหญิงแก่ตรงหน้าจนอีกฝ่ายเผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว "เลี้ยงเสียข้าวสุกงั้นหรือครับ... เอ่อ หมายถึง เลี้ยงผม... เอ้ย ฉันงั้นหรือคะ... เอ๊ย ไม่ใช่!" หลินฟางเกือบเผลอหลุดปากพูดสำนวนยุคปัจจุบันออกมา เธอปรับน้ำเสียงให้เย็นเยียบและราบเรียบที่สุด "ตั้งแต่ฉันแต่งเข้าบ้านตระกูลจางมา สามีของฉันส่งเงินเดือนทหารกลับมาบ้านทุกเดือนไม่เคยขาด เงินก้อนนั้นหายไปไหนหมด? เสื้อผ้าเก่าๆ พวกนี้ หรือแม้แต่ข้าวต้มก้นหม้อที่พวกท่านแบ่งให้ฉันกิน มันเทียบได้กับหนึ่งในสิบของเงินที่จางเหว่ยส่งมาหรือเปล่า?" คำพูดที่พรั่งพรูออกมาด้วยน้ำเสียงฉะฉานและมีเหตุผล ทำให้นางชุนฮวาหน้าถอดสีทันที "แก... แกกล้าดียังไงมาทวงบุญคุณกับฉัน! เงินนั่นมันเป็นของครอบครัวเรา!" "ครอบครัว?" หลินฟางแค่นหัวเราะ "เงินทหารแลกมาด้วยหยาดเหงื่อและชีวิตของสามีฉัน แต่พวกท่านกลับมองฉันเป็นทาสรับใช้ ปฏิบัติราวกับหมูเหมือนหมา แบบนี้เขาเรียกว่าปล้นทรัพย์ชัดๆ" บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบกริบลงชั่วขณะ เพื่อนบ้านที่แอบฟังอยู่ต่างพากันซุบซิบ เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังขึ้นเรื่อยๆ เพราะทุกคนต่างรู้ดีว่าตระกูลจางเอาเปรียบลูกสะใภ้คนนี้มานานเพียงใด ในจังหวะนั้นเอง หลินฟางรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างในจิตสำนึก คล้ายกับมีหน้าจอโฮโลแกรมโปร่งใสขนาดเล็กปรากฏขึ้นตรงหน้า ห่างออกไปในมิติที่คนอื่นมองไม่เห็น หน้าจอนั้นแสดงผลตัวเลขและกราฟความมั่งคั่ง พร้อมกับช่องเก็บของอเนกประสงค์ขนาดมหึมาที่บรรจุเสบียง ยา และสินค้าอุปโภคบริโภคระดับพรีเมียมจากโลกอนาคตไว้อย่างครบครัน *ระบบมิติลับนักเก็งกำไร?* หัวใจของหลินฟางเต้นแรงขึ้นด้วยความตื่นเต้น ในโลกที่ยาก 1970 เต็มไปด้วยความขาดแคลนและตั๋วปันส่วน แต่มิติในหัวของเธอกลับมีคลังสินค้ามูลค่าหลายล้านหยวนซ่อนอยู่! หากเธอนำสินค้าเหล่านี้ออกมาแปลงสภาพเป็นเงินสดในยุคนี้ การสร้างความมั่งคั่งระดับมหาเศรษฐีก็ไม่ใช่เรื่องเพ้อฝันอีกต่อไป "จำใส่กะโหลกไว้ด้วยนะ" หลินฟางโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูแม่สามีด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิทแต่ทรงพลัง "จากวันนี้ไป ถ้าใครกล้าใช้ให้ฉันซักผ้าอีกแม้แต่ผืนเดียว อย่าหาว่าฉันไม่เตือน... เตรียมตัวรับผลที่จะตามมาได้เลย" พูดจบ หลินฟางก็สะบัดมือทิ้งอย่างไม่ไยดี เธอหันหลังเดินเข้าบ้านพักเก่าๆ ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน ทว่า เมื่อเธอก้าวเท้าพ้นธรณีประตูบ้าน กลิ่นหอมกรุ่นอันคุ้นเคยของเนื้อตุ๋นยาจีนและข้าวสวยร้อนๆ ก็ลอยโชيเตะจมูกมาจากห้องครัวเล็กๆ ท้ายบ้าน ทั้งที่บ้านหลังนี้ไม่ควรจะมีวัตถุดิบชั้นดีแบบนั้นอยู่เลย หลินฟางชะงักฝีเท้า หัวใจกระตุกวูบ เธอยังไม่ทันได้คิดวิเคราะห์สถานการณ์ตรงหน้า ประตูห้องครัวก็เปิดออก พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่คุ้นเคย กลิ่นอายความดุดันและทรงอำนาจแผ่ซ่านออกมาจากตัวชายหนุ่มผู้มีสันกรามคมคายและแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยระคนตกใจ "ฟางฟาง... เธอเป็นอะไรหรือเปล่า?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามด้วยความร้อนรน ก่อนที่สายตาของเขาจะเหลือบไปเห็นรอยแผลแตกที่ปลายนิ้วของเธอ และกะละมังผ้าที่ลานบ้าน ร้อยเอกจางเหว่ยขบกรามแน่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือกน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าสายลมหนาวภายนอก... ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางย้อนเวลาไปกับเส้นทางความมั่งคั่งนี้ด้วยกันนะครับ