น้ำค้างหยาดสวรรค์

"หากความตายเป็นบททดสอบสุดท้ายของวิถีกระบี่... ข้า ฉินจื่อเหยียน ย่อมยินดีดื่มด่ำน้ำชาถ้วยนี้จนหยดสุดท้าย" เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงขูดขีดของคมกระบี่บนแผ่นศิลา ก้องกังวานท่ามกลางความมืดมิดของถ้ำมังกรอัคคี ลมหายใจของฉินจื่อเหยียนแผ่วเบาราวกับสายหมอกยามใกล้รุ่ง ร่างกายของเขาร้อนรุ่มดั่งถูกแผดเผาด้วยเปลวเพลิงที่ไร้ตัวตน พิษจากวิชาต้องห้ามของสำนักมังกรทมิฬกำลังกัดกินเส้นชีพจรทีละนิ้ว รากฐานลมปราณที่เคยรุดหน้าดั่งมังกรทะยานฟ้า บัดนี้กลับสั่นคลอนและแตกร้าวราวกระจกที่ต้องค้อนเหล็ก ทว่า ในความมืดมิดอันหนทึบนั้น กลับมีแสงสว่างเรืองรองสีฟ้าครามดั่งหยกน้ำแข็งสาดส่องลงมา มู่หลานฮวานั่งขัดสมาธิอยู่เบื้องหน้าเขา นางเซียนผู้เย็นชาดั่งน้ำแข็งพันปี บัดนี้เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มหน้าผากอันเนียนนุ่ม เส้นผมสีดำสนิทลู่แนบแก้มขาวซีด ปราณเพลิงพิสุทธิ์ที่หมุนวนอยู่รอบกายของนางมิได้แผดเผาทำลายล้าง แต่กลับหลอมรวมเข้ากับความหนาวเหน็บแห่งแดนประจิมเพื่อขับไล่พิษร้ายในกายของชายหนุ่ม "หุบปากของท่านเสีย ฉินจื่อเหยียน..." เสียงของนางเยียบเย็นและสั่นเครือเล็กน้อย แต่นัยน์ตาคู่นั้นกลับฉายแววเด็ดเดี่ยวปนความห่วงใยที่ซ่อนเร้นไว้ภายใต้หน้ากากความไร้อารมณ์ "ข้าไม่ได้อนุญาตให้ท่านตาย... หากสำนักเหมันต์ของข้ายังไม่พิพากษาท่าน ท่านก็ไม่มีสิทธิ์ดับสูญ" ฉินจื่อเหยียนแย้มยิ้มบางเบา รอยยิ้มนั้นทั้งขมขื่นและงดงาม เขาŴมองใบหน้าของสตรีที่ยอมทรยศต่อกฎเหล็กพันปีของสำนัก เพียงเพื่อดึงวิญญาณของเขากลับมาจากประตูนรก "หลานฮวา... เจ้าช่างโง่เขลานัก" เขากล่าวแผ่วเบา "การช่วยข้า... ทำให้เจ้าต้องกลายเป็นกบฏต่อแผ่นดินน้ำแข็ง เจ้าสำนักเหมันต์ไม่มีวันปล่อยเจ้าไปแน่" "ต่อให้ฟ้าดินลงทัณฑ์ ข้าก็ไม่เสียใจ" มู่หลานฮวาตอบกลับทันควัน น้ำเสียงของนางหนักแน่นดั่งภูผา ไร้ซึ่งความลังเลใจใดๆ "วิถีกระบี่ไร้ลักษณ์ของท่านแสวงหาอิสรภาพมิใช่หรือ? หากท่านยังไม่สามารถปกป้องคนที่ท่านรักได้ อิสรภาพนั้นจะมีค่าอันใด" บรรยากาศภายในถ้ำเงียบงันลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงสะท้อนของหยดน้ำที่ร่วงหล่นจากเพดานถ้ำ ดั่งเสียงนาฬิกาทรายแห่งกาลเวลาที่กำลังนับถอยหลัง เป้าหมายของการมาเยือนแดนต้องห้ามแห่งนี้มิใช่การหลบหนี แต่คือการตามหาสมุนไพรล้ำค่าในตำนาน—"น้ำค้างหยาดสวรรค์" สมุนไพรวิญญาณที่เติบโตเพียงหนึ่งเดียวในรอบพันปี ณ จุดบรรจบระหว่างความร้อนระอุของเปลวเพลิงนรกและความหนาวเหน็บของเหมันต์นิรันดร์ มีเพียงมันเท่านั้นที่จะสามารถประสานเส้นชีพจรที่ขาดสะบั้นของฉินจื่อเหยียน และชำระล้างพิษร้ายในกายให้หมดสิ้นไป ทว่า การจะเด็ดน้ำค้างหยาดสวรรค์ หาใช่เรื่องง่ายดายไม่ "อีกสามชั่วยาม..." ฉินจื่อเหยียนเงยหน้าขึ้นมองผนองถ้ำเบื้องบน ที่ซึ่งดอกบัวน้ำแข็งโปร่งแสงกำลังเบ่งบานรับแสงจันทร์สายสุดท้าย ละอองน้ำสีทองอร่ามที่เกาะอยู่บนกลีบดอกคือ "น้ำค้างหยาดสวรรค์" ที่พวกเขากลั่นกรองชีวิตเข้าแลกมาตลอดเจ็ดวันเจ็ดคืน "เมื่อจันทร์ตรงหัวฟ้า ละอองทิพย์นี้จะสุกงอมเต็มที่" "แต่ปราณรอบกายท่านกำลังจะควบคุมไม่อยู่แล้ว" มู่หลานฮวากล่าวด้วยความกังวล นางสัมผัสได้ถึงกระแสลมปราณที่ปั่นป่วนในร่างของชายหนุ่ม มันดุดันและพร้อมจะระเบิดออกทุกเมื่อหากเขาฝืนโคจรลมปราณอีกครั้ง "ข้าไม่เป็นไร" ฉินจื่อเหยียนสูดหายใจลึก ดึงสติกลับมาสู่จุดศูนย์กลางของตันtian (ตานเถียน) แม้ความเจ็บปวดจะเสียดแทงลึกลงถึงกระดูกดำ แต่สายตาของเขายังคงคมกริบดั่งคมกระบี่ที่เพิ่งออกจากฝัก ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบสงบกำลังปกคลุม ทั้งสองต่างสัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่ผิดปกติ *ครืนนนนน—!* พื้นถ้ำสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น ราวกับแผ่นดินกำลังจะแยกออกเป็นสองเสี่ยง เสียงคำรามต่ำทุ้มดังสะท้อนมาจากปากถ้ำ ดั่งเสียงคำรามของอสูรยักษ์ที่ตื่นจากการหลับใหลยาวนาน ปราณสังหารอันเยือกเย็นและโหดเหี้ยมแผ่ซ่านเข้ามาปกคลุมทุกตารางนิ้ว จนละอองน้ำรอบตัวกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งร่วงหล่นลงสู่พื้น มู่หลานฮวาชักกระบี่ประจำกายออกมาทันที แสงสีฟ้าเจิดจรัสส่องประกายขับเน้นใบหน้าที่ตึงเครียดของนาง "พวกมันตามมาเจอแล้ว..." ฉินจื่อเหยียนหรี่ตาลง มองไปยังเงาร่างหลายสายที่ก้าวเข้ามาจากความมืดมิด นำหน้ามาด้วยบุรุษร่างกำยำในชุดคลุมสีดำสนิท ปักลายมังกรทมิฬดิ้นทอง ดวงตาทั้งคู่ทอประกายอำมหิตและเย้ยหยัน "เถี่ยซาน..." ฉินจื่อเหยียนเอ่ยชื่อนั้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดกลัว เจ้าสำนักมังกรทมิฬหัวเราะลั่น เสียงหัวเราะของมันดังก้องไปทั่วถ้ำ ราวกับเสียงฟ้าผ่าในฤดูหนาว "ฉินจื่อเหยียน เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าการหนีมายังหุบเขาอัคคีเหมันต์ จะทำให้เจ้าพ้นเงื้อมมือของข้าได้? เจ้าช่างไร้เดียงสาเสียจริง!" เถี่ยซานกวาดสายตามองไปยังดอกบัวน้ำแข็งที่กำลังเปล่งประกายแสงสีทองบนผนังถ้ำ รอยยิ้มโลภโมโทสันปรากฏขึ้นบนใบหน้าอัปลักษณ์ที่มีแผลเป็นลากยาวจากหน้าผากถึงคาง "โอ้... น้ำค้างหยาดสวรรค์ สมบัติล้ำค่าที่แม้แต่จักรพรรดิยังต้องกราบกรานขอ... น่าเสียดายจริงๆ ที่มันจะต้องตกเป็นของข้า เพื่อใช้หลอมรวมคัมภีร์วิญญาณให้สมบูรณ์แบบ!" มู่หลานฮวาก้าวขึ้นไปยืนขวางหน้าฉินจื่อเหยียน ปราณเพลิงพิสุทธิ์ในร่างระเบิดออกเป็นเปลวไฟสีฟ้าครามแผดเผาความหนาวเย็นรอบกาย นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นเสียดกระดูก "หากอยากได้สมุนไพรนี้ เจ้าต้องข้ามศพของข้าไปก่อน" "ฮ่าๆๆๆ นังตัวดี! เจ้าทรยศสำนักเหมันต์เพื่อมาตายร่วมกับไพร่ไร้ค่าคนนี้สินะ?" เถี่ยซานแสบยิ้มเหี้ยมเกรียม ยกมือขึ้นส่งสัญญาณให้ลูกสมนับสิบคนพุ่งทะยานเข้ามา "ฆ่าพวกมันให้หมด! เอาสมุนไพรมาให้ข้า!" การต่อสู้ตะลุมบอนระเบิดขึ้นในพริบตา! ประกายไฟจากการปะทะของอาวุธสว่างวาบไปทั่วถ้ำมืด มู่หลานฮวาดั่งวิหคเพลิงเหมันต์ที่ร่ายรำท่ามกลางพายุหิมะ คมกระบี่ของนางวาดลวดลายงดงามแต่ทว่าเด็ดขาด ปลิดชีพลูกสมนักสำนักมังกรทมิฬร่วงหล่นลงทีละคน ทว่า ปริมาณของศัตรูมีมากเกินไป อีกทั้งอาการบาดเจ็บจากการใช้พลังก่อนหน้านี้เริ่มส่งผล ทำให้นางเริ่มมีลมหายใจหอบถี่ ฉินจื่อเหยียนมองสถานการณ์ตรงหน้าอย่างเงียบงัน มือขวาของเขาค่อยๆ เอื้อมไปกุมด้ามกระบี่ไร้ลักษณ์ที่พาดอยู่บนตัก แม้ร่างกายจะไร้เรี่ยวแรง แม้พิษร้ายจะกัดกินหัวใจ แต่ในแววตานั้นกลับทอประกายคมกล้าดั่งดาราค่ำคืนที่ส่องสว่างที่สุด "หลานฮวา..." เขาเอ่ยขึ้นเบาๆ ท่ามกลางเสียงกรีดร้องและเสียงเหล็กกระทบกัน มู่หลานฮวาเบี่ยงตัวหลบกระบี่ที่พุ่งเข้ามา หันมามองเขาด้วยความตกใจ "ฉินจื่อเหยียน อย่าเพิ่งขยับ!" ฉินจื่อเหยียนไม่ตอบคำใด เขาเพียงแต่หลับตาลง รวบรวมลมปราณเฮือกสุดท้ายที่เหลืออยู่ทั้งหมดในร่างกาย ส่งผ่านเข้าไปยังกระบี่ไร้ลักษณ์ในมือ ในวินาทีนั้นเอง เสียงคำรามของฟ้าดินก็ดังขึ้นจากเบื้องบน ราวกับสวรรค์กำลังพิโรธต่อการกระทำของมนุษย์! เถี่ยซานที่กำลังจับจ้องมองเหตุการณ์อยู่ หัวใจกลับกระตุกวูบอย่างไม่มีสาเหตุ เมื่อเขาสัมผัสได้ถึงจิตสังหารอันไร้รูปร่างแต่ทรงพลังยิ่งกว่าภูเขาไท่ซาน ที่กำลังแผ่ซ่านออกมาจากร่างของชายหนุ่มผู้ใกล้ตาย ฉินจื่อเหยียนลืมตาขึ้น ชั่วพริบตานั้น นัยน์ตาของเขากลายเป็นสีดำสนิทไร้ก้นบึ้ง ดั่งห้วงอวกาศอันเวิ้งว้าง เขากำลังจะชักกระบี่ออกจากฝัก... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านมิติอักษรและคมกระบี่ด้วยกันมาจนถึงตอนนี้ พบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ