ศิลปินตัวปัญหา

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารบนโต๊ะทำงานกระจกใสในห้องบันทึกเสียงชั้นหกสิบของตึก 'Blackwood Entertainment' ดังสนั่นจนกาแฟดำในแก้วเซรามิกราคาแพงกระฉोดออกมาเปื้อนขอบโต๊ะ คีย์ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองเอกสารปึกนั้น ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาทรงเหลี่ยมยังคงจดจ้องอยู่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์ นิ้วเรียวยาวเคาะแป้นพิมพ์รัวเร็วเพื่อแก้โน้ตดนตรีในโปรแกรม DAW รอบที่สามสิบของวัน ความเงียบงันที่น่าอึดอัดแผ่ซ่านไปทั่วห้อง มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานแข่งกับความกดดันในอากาศ "ผมบอกคุณแล้วนะว่าผมไม่ทำ" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเฉียบเอ่ยขึ้นโดยไม่มีความลังเล คีย์ถอดแว่นสายออก วางมันลงบนโต๊ะอย่างประณีตราวกับต้องการข่มอารมณ์บางอย่างที่กำลังปะทุอยู่ใต้ผิวหนัง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับผู้จัดการค่ายเพลงที่ยืนหอบหายใจด้วยความโมโหอยู่ตรงหน้า "แต่มันเป็นคำสั่งจากเบื้องบน คีย์!" ผู้จัดการค่ายตบโต๊ะซ้ำอีกครั้ง "เรย์เพิ่งย้ายข้ามสังกัดมา สื่อกำลังจับตาดู เขาคือโปรเจกต์ทำเงินหลักในปีนี้ของค่ายเรา และคุณ... โปรดิวเซอร์มือหนึ่งที่กวาดรางวัลมาหมดประเทศ เป็นคนเดียวที่จะกู้ชื่อเสียงของเด็กนี่ได้หลังจากที่มันไปสร้างเรื่องพังเวทีคอนเสิร์ตใหญ่ที่เกาหลีมา!" "กู้ชื่อเสียงเหรอครับ?" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักสวย "คุณกำลังขอให้ผมเอาอนาคตและชื่อเสียงสิบปีของผม ไปแลกกับการเป็นพี่เลี้ยงเด็กเหลือขอที่ควบคุมตัวเองไม่ได้เนี่ยนะ? โปรดิวเซอร์ในค่ายมีเป็นสิบคน ทำไมไม่โยนภาระนี้ให้คนอื่นล่ะ" "เพราะคนอื่นเอาไม่อยู่!" เสียงเปิดประตูกระแทกผนังดังปัง ขัดจังหวะการโต้เถียงระหว่างโปรดิวเซอร์หนุ่มกับผู้จัดการค่าย ร่างโปร่งในชุดเสื้อฮู้ดสีดำสนิทและสวมแว่นกันแดดปิดบังใบหน้าครึ่งซีกก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีเย่อหยิ่ง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยคละคลุ้งเข้ามาแตะจมูก เรย์ถอดแว่นกันแดดออก เผยให้เห็นดวงตาเรียวรีที่เต็มไปด้วยความท้าทายและรอยยิ้มมุมปากที่กวนประสาทที่สุดเท่าที่คีย์เคยเห็นมาในชีวิต "ไม่ต้องเถียงกันให้เสียเวลาหรอกครับ..." เรย์ลากเสียงยาวอย่างจงใจ ก้าวเท้าเข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานของคีย์ โน้มตัวลงต่ำ ใช้มือสองข้างค้ำขอบโต๊ะแล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่คืบ "ผมเองก็ไม่ได้อยากได้โปรดิวเซอร์โบราณคร่ำครึที่ทำงานอยู่ในตึกนี้มาเป็นร้อยปีเหมือนกัน ฟังเพลงของคุณแล้ว... เชยสนิท" บรรยากาศในห้องราวกับถูกตัดขาดจากโลกภายนอก คีย์ชะەงักไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะคำดูถูก แต่เป็นเพราะกลิ่นอายอันตรายที่แผ่ออกมาจากคนตรงหน้า ดวงตาสีเข้มของคีย์หรี่แคบลงอย่างอันตราย ความกรุ่นโกรธพุ่งทะยานขึ้นมาถึงขีดสุด แต่รอยยิ้มเยือกเย็นกลับระบายบนใบหน้าเนี๊ยบ คีย์ไม่ถอยหนี กลับเป็นฝ่ายโน้มตัวเข้าไปประชิดใบหน้าคมคายของไอดอลตัวปัญหาบ้าง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนรับรู้ได้ถึงความระอุในอารมณ์ "ถ้าเพลงของผมมันเชยนัก..." คีย์กระซิบเสียงต่ำ ลากเสียงเน้นทีละคำด้วยความเยдяชาที่เคลือบยาพิษ "แล้วคุณมาทำซากอะไรที่ห้องสตูดิโอของผมล่ะครับ? ไอดอลตกอับที่ไม่มีใครเอา จนต้องวิ่งมาซบตักค่ายเพลงนรกแห่งนี้ เพื่อรอให้คนเชยๆ อย่างผมช่วยชุบชีวิตให้?" เรย์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคู่คมไหววับชั่วพริบตาเมื่อถูกจี้ใจดำ แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มกว้างกว่าเดิมอย่างไร้ความสะทกสะทฮั่น "ปากจัดดีนี่..." เรย์หัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบตอบชิดริมหีบปากของอีกฝ่ายอย่างจงใจยั่วเย้า "ผมเริ่มสนใจคุณขึ้นมาหน่อยๆ แล้วล่ะสิ โปรดิวเซอร์คีย์... หวังว่าบนเตียง... อ้อ หมายถึงในห้องอัด คุณจะปากดีแบบนี้ตลอดรอดฝั่งนะ" คีย์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา ความหงุดหงิดพุ่งพล่านจนอยากจะซัดหน้าคนตรงสักหมัด แต่ก่อนที่คีย์จะทันได้อ้าปากตอกกลับด้วยถ้อยคำเจ็บแสบ เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งตามด้วยการก้าวเข้ามาของเลขาหน้าตาตื่น "คุณคีย์คะ... คุณเรย์... คือว่า..." เลขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือถือแท็บเล็ตสั่นเทาชูให้ทั้งสองคนดู "ข่าวหลุดออกไปแล้วค่ะ... ปาปารัสซี่ถ่ายรูปตอนที่คุณเรย์เดินเข้ามาในตึกนี้ได้ ตอนนี้แฮชแท็ก #ศิลปินตัวปัญหา กับ #โปรดิวเซอร์คีย์ ขึ้นเทรนด์อันดับหนึ่งในทวิตเตอร์แล้วค่ะ!" เรย์หันไปมองหน้าจอแท็บเล็ตแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมามองคีย์ที่กำลังขมวดคิ้วมุ่นด้วยใบหน้าเรียบเฉย ไอดอลหนุ่มยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า "ดูท่าทางเราจะปฏิเสธกันไม่ได้แล้วสินะครับ..." เรย์กระซิบด้วยน้ำเสียงแพรพราว โน้มใบเข้าไปกระซิบข้างใบหูของคีย์จนเส้นผมปรกคลาย "เราสองคนต้องติดบ่วงด้วยกันยาวๆ แล้วล่ะ... คุณโปรดิวเซอร์" คีย์ผลักร่างของเรย์ออกห่างอย่างไม่ไยดี จัดเสื้อสูทให้เข้าที่ด้วยท่าทีเนี๊ยบกริบเช่นเดิม แต่ดวงตากลับลุกโชนด้วยไฟแห่งสงครามประสาทที่เพิ่งเริ่มต้นขึ้น "ออกไปจากห้องของผม..." คีย์ชี้ไปที่ประตูด้วยความเยือกเย็น "แล้วพรุ่งนี้แปดโมงเช้า... เตรียมตัวมานั่งแต่งเพลงที่คุณแต่งเองให้ผมฟัง ถ้ามันห่วยแตกอย่างที่คุณทำตัว ผมจะไล่คุณออกจากห้องนี้ด้วยตัวเอง" เรย์หัวเราะร่าด้วยความชอบใจ ยอมถอยหลังเดินออกจากห้องไปช้าๆ แต่สายตาที่ส่งกลับมามองคีย์ก่อนจะปิดประตูลงนั้น... เต็มไปด้วยความท้าทายที่พร้อมจะเผาไหม้ทุกอย่างให้เป็นจุล คีย์ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ ยกมือขึ้นนวดขมับเบาๆ เพื่อระงับอาการปวดหัวที่กำลังเล่นงาน แต่ยังไม่ทันที่ความเงียบสงบจะกลับคืนมา เสียงแจ้งเตือนข้อความแชทจากเบอร์แปลกก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะ [เบอร์ไม่ปรากฏชื่อ]: *ฝันดีล่วงหน้านะครับ โปรดิวเซอร์คนเก่ง พรุ่งนี้ผมจะทำตัวให้ 'น่ารัก' ในห้องอัดเป็นพิเศษเลย* คีย์จ้องมองข้อความนั้นนิ่งสนิท ริมฝีปากหยักเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง ก่อนที่หน้าจอโทรศัพท์จะดับลงพร้อมกับเสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง... ไม่ใช่เสียงเคาะ แต่เป็นเสียงลูกบิดประตูที่กำลังถูกบิดเปิดจากด้านนอกโดยไม่มีการอนุญาต! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเข้ามาสัมผัสความระอุในค่ายเพลงนรกนี้ด้วยกันนะครับ!