ศึกดวลกุหลาบ

"ถ้าคุณรินรดาจะใช้วิธีการประมูลแบบทุบโต๊ะเพื่อกดราคาของที่ตัวเองอยากได้ล่ะก็... ฉันแนะนำให้ไปทำที่ตลาดสดท้ายซอยนะคะ ที่นี่เขาใช้ 'รสนิยม' วัดค่า ไม่ได้ใช้ 'ความกร่าง' ค่ะ" เสียงของฉันดังก้องไปทั่วโถงประมูลดอกไม้ระดับไฮเอนด์ มันไม่ใช่เสียงตะโกน แต่เป็นความเงียบที่ทรงพลังจนคนรอบข้างหยุดหายใจไปชั่วขณะ ฉันกระชับช่อกุหลาบ 'Black Baccara' ในมือแน่น หัวใจเต้นรัวด้วยอะดรีนาลีนที่พุ่งพล่าน ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความสะใจที่ได้เห็นคิ้วเรียวสวยของยัยผู้บริหารจอมเนี๊ยบกระตุกขึ้นเล็กน้อย รินรดา... ผู้หญิงที่ดูเหมือนรูปปั้นน้ำแข็งไร้ความรู้สึกคนนั้นค่อยๆ วางไม้ค้อนประมูลลงบนโต๊ะด้วยท่วงท่าเชื่องช้า ทว่าดูมีอำนาจกดดันมหาศาล เธอค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ปรับชุดสูทสีน้ำเงินเข้มให้เรียบกริบ ก่อนจะก้าวเดินผ่านกลุ่มผู้ร่วมงานเข้ามาหาฉันราวกับนางพญาที่กำลังล่าเหยื่อ "ฟลอริสต์ที่ปากจัดที่สุดในย่านนี้... คุณเรย์สินะคะ?" น้ำเสียงของเธอเรียบเฉย เย็นเยียบจนน่าขนลุก ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองตั้งแต่ปลายเท้าจนถึงใบหน้าของฉัน ก่อนจะหยุดลงที่ดอกกุหลาบในมือฉันด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก "ของที่วางอยู่ตรงหน้าคุณ... มันไม่ได้มีไว้สำหรับคนที่มีมือสกปรกจากการใช้เล่ห์เหลี่ยมแย่งชิงนะคะ" ฉันโต้กลับทันควัน ไม่หลบสายตา ร่างกายของฉันโน้มเข้าไปหาเธอเล็กน้อยจนกลิ่นน้ำหอมเบอร์กามอตผสมกลิ่นดอกไม้สดที่ติดตัวฉันปะทะเข้ากับกลิ่นสะอาดสะอ้านของเธอ รินรดาแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ดูเหมือนจะหยันมากกว่าจะขำ "เล่ห์เหลี่ยมเหรอคะ? ก็น่าแปลกที่คนพูดคำนี้ออกมา คือคนที่ยอมขายจิตวิญญาณตัวเองเพื่อเงินแค่ไม่กี่หลักในงานประมูลการกุศล" "คุณก็รู้ว่ามันไม่ใช่เพื่อเงิน" ฉันกัดฟันกรอด "ใช่... คุณทำเพื่อศักดิ์ศรีที่ไร้ค่าของคุณไงคะ" เธอขยับเข้ามาใกล้จนระยะห่างลดน้อยลงจนแทบไม่มีอากาศแทรก "แต่กุหลาบช่อนั้น... มันคือของที่ฉันล็อกไว้ให้ 'คู่หมั้น' ของฉันในคืนนี้ คุณขโมยมันไปจากเขา... และนั่นแปลว่าคุณกำลังหาเรื่องใส่ตัว" ฉันหัวเราะหึในลำคอ นี่สินะ... แผนสลับคู่อลเวงที่ลือกันหนาหู เธอคงไม่ได้อยากได้ดอกไม้หรอก แต่เธอแค่อยากพิสูจน์ว่าตัวเองมีอำนาจเหนือทุกอย่าง รวมถึงเหนือคนอย่างฉันด้วย "ถ้าอยากได้คืน ก็เดินมาแย่งเอาจากมือฉันสิคะ คุณรินรดา" ฉันยื่นดอกกุหลาบไปตรงหน้าเธอ ท้าทายความอดทนของคนที่ถูกสอนมาให้รักษามาดคุณหนูผู้สูงศักดิ์อยู่เสมอ รินรดานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะวาวโรจน์ขึ้นมาวูบหนึ่ง เธอไม่ได้คว้าดอกไม้ แต่กลับเลื่อนมือมาสัมผัสที่ข้อมือของฉันแทน แรงบีบจากนิ้วเรียวยาวของเธอทำให้ฉันชะงัก ลมหายใจอุ่นๆ ของเธอเป่ารดที่ข้างหูในจังหวะที่ไม่มีใครคาดคิด "อย่าสำคัญตัวผิดไปว่าฉันจะใช้กำลังกับคุณเลยค่ะ... ของที่คุณรักที่สุดน่ะ ถ้าฉันอยากได้จริงๆ ไม่ต้องเดินไปแย่งหรอก แค่กระดิกนิ้ว... ฉันก็ทำให้มันแหลกคามือคุณได้โดยไม่ต้องแตะตัวด้วยซ้ำ" คำขู่ที่เต็มไปด้วยเคมีอันตรายทำให้ฉันขนลุกซู่ ความรู้สึกโกรธที่ควรจะมีกลับถูกแทนที่ด้วยความหวั่นไหวที่ยากจะอธิบาย ฉันพยายามจะถอยหนี แต่ร่างสูงของรินรดากลับขวางทางไว้ มืออีกข้างของเธอเอื้อมมาจัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าให้ฉันอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่เนียนนุ่มแต่แฝงไปด้วยความเย็นชาช่างขัดแย้งกันอย่างสิ้นเชิง "คุณรินรดา... คุณจะทำอะไร" ฉันถาม เสียงเริ่มสั่นโดยไม่ตั้งใจ "หึ... ดูเหมือนว่าดอกไม้ช่อนี้น่ะ... มันจะมีเจ้าของที่แท้จริงรออยู่ข้างหลังคุณนะ" คำพูดนั้นทำให้ฉันชะงักไป ความรู้สึกเหมือนมีใครบางคนกำลังจ้องมองจากระยะไม่ไกลนัก ฉันกำลังจะหันกลับไปดู ทว่ารินรดากลับดึงตัวฉันเข้าไปใกล้จนหน้าอกเราแทบแนบชิดกัน เธอกระซิบด้วยเสียงที่แหบพร่าและอันตรายที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมา "อย่าหันไป... ถ้าไม่อยากเห็นว่าคนที่คุณพยายามปกป้อง เขากำลังยืนจับมือกับคนรักใหม่ของฉันอยู่ตรงไหน" หัวใจของฉันหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ทันใดนั้น แสงไฟในโถงประมูลก็ดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดที่เข้าปกคลุมรอบกาย เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนกำลังก้าวเข้ามาใกล้เราสองคนมากขึ้นเรื่อยๆ ในขณะที่มือของรินรดาที่จับข้อมือฉันไว้อยู่กลับกระชับแน่นขึ้น ราวกับกำลังดึงฉันเข้าสู่เกมที่อันตรายกว่าเดิม ขอบคุณที่ติดตามอ่านตอนแรกของศึกดวลกุหลาบนะคะ สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รีจะรอให้ทุกคนมาลุ้นกันต่อในตอนหน้านะคะ!