ขอแต่งงานใหม่อย่างเป็นทางการ

กลีบดอกเหมยกุ้ยสีแดงชาดร่วงหล่นลงบนผืนหญ้ากำมะหยี่ราวกับหยดโลหิตที่แต้มแต่งบนพรมอัคนี ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของหลินว่านหลิวหาใช่ความงามของมิติลับที่นางพัฒนาขึ้นจนกลายเป็นอาณาจักรส่วนตัวไม่ แต่เป็นร่างสูงสง่าในชุดเครื่องแบบนายทหารเต็มยศไร้ริ้วรอยของลู่ถิง ที่กำลังคุกเข่าลงข้างหนึ่งบนพื้นดิน ท่ามกลางซุ้มโค้งดอกไม้ที่ประดับประดาด้วยแสงเรืองรองจากผลึกพลังงานในมิติ กลิ่นหอมกรุ่นของชาดอกท้อผสมผสานกับไออุ่นจากเตาอบพายแอปเปิ้ลโฮมเมดที่นางเพิ่งอบเสร็จหมาดๆ ลอยอบอวลอยู่ในบรรยากาศ ชวนให้รู้สึกเคลิบเคลิ้มราวกับหลุดเข้าไปในห้วงความฝันอันวิจิตร "ถิงเกอ... ท่านเล่นตลกอะไรอีกแล้วคะเนี่ย" ว่านหลิวเลิกคิ้วเรียวขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววระยิบระยับด้วยความขบขันแกมประหลาดใจ นางกอดอกมองสามีหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าเคร่งขรึมและแข็งกระด้างต่อหน้าผู้คน แต่ยามนี้กลับกลายเป็นหมาเด็กคลั่งรักที่ยอมคุกเข่าให้ภริยาเพียงผู้เดียว ลู่ถิงไม่ตอบคำทันที เขาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความตื่นเต้นที่เต้นระรัวอยู่ในอก มือหนาที่เคยถือปืนปกป้องประเทศชาติและจับกุมพวกเก็งกำไรในตลาดมืดสั่นเทาเล็กน้อยยามที่ควักกล่องกำมะหยี่สีดำสนิทออกมาจากกระเป๋าเสื้ออก "ตอนที่เราแต่งงานกันครั้งแรก..." เสียงทุ้มต่ำพ Aกพานความสั่นพร่าเล็กน้อย แต่เต็มไปด้วยความจริงจังหนักแน่น "มันเป็นความผิดพลาดของยุคสมัย เป็นภาระหน้าที่ที่ถูกยัดเยียด และพี่... พี่ในวันนั้นเป็นสามีที่แย่มาก ปล่อยให้เธอต้องเผชิญหน้ากับแม่และคนพวกนั้นอย่างโดดเดี่ยว ปล่อยให้เธอต้องเหน็ดเหนื่อยกับการหาเลี้ยงปากท้อง ทั้งที่มือคู่นี้ควรจะได้โอบกอดเธอไว้ด้วยความทะนุถนอม" ว่านหลิวชะงัก รอยยิ้มเย้าหยอกบนเรียวปากอิ่มเม้มเข้าหากันเล็กน้อย นางมองลึกลงไปในดวงตาคมกริบที่สะท้อนเงาร่างของนางอยู่ภายในนั้น ไม่มีแววตาของความเสแสร้ง มีเพียงความสำนึกผิด ความรัก และความมุ่งมั่นที่ร้อนแรงยิ่งกว่าไฟในเตาอบ "พี่เคยสัญญาว่าจะชดเชยให้" ลู่ถิงเปิดกล่องกำมะหยี่ออก เผยให้เห็นแหวนทองคำขาวฝังเพชรเม็ดงาม น้ำงามล้ำค่าที่เขาแอบไปติดต่อสั่งซื้อมาจากพ่อค้าชาวต่างชาติผ่านช่องทางลับในมณฑลทางใต้โดยแลกกับผลผลิตเกรด A จากมิติลับของนาง "แต่วันนี้ พี่ไม่ได้อยากแค่ชดเชย... พี่อยากเริ่มต้นใหม่" ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นสบตาภริยา หยาดเหงื่อซึมตามไรผมด้วยความตื่นเต้นยิ่งกว่ายามออกศึก "หลินว่านหลิว... ดวงใจของพี่ ขอให้ทหารเลวคนนี้ ได้ขอเธอแต่งงานใหม่อีกครั้งอย่างเป็นทางการได้ไหมครับ— อ๊ะ... ได้ไหมคะ?" ลู่ถิงเกือบหลุดคำพูดตามความเคยชินทหารหนุ่ม รีบแก้คำลงท้ายอย่างลนลานจนว่านหลิวเผลอหลุดหัวเราะออกมาเสียงใส บรรยากาศความซาบซึ้งเมื่อครู่แทบจะสลายกลายเป็นความเอ็นดูระคนขัน "ท่านนี่นะ... ถึงเวลาสำคัญยังจะมาลิ้นพันกันอีกเหรอคะ" ว่านหลิวทอดถอนใจอย่างหมั่นไส้ แต่ดวงตากลับร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ความทรงจำตั้งแต่วันแรกที่นางทะลุมิติมาเจอห้องหับทรุดโทรม เสียงบ่นด่าของแม่สามีจอมเคี่ยว และสายตาเย็นชาของสามีคนนี้ ไหลIบย้อนเข้ามาในหัวราวกับภาพยนตร์ นางไม่ใช่หญิงสาวอ่อนต่อโลกในยุคแปดศูนย์ที่ยอมก้มหัวให้โชคชะตา นางคือหลินว่านหลิวผู้สร้างอาณาจักรธุรกิจพันหยวนจากมือเปล่า และวันนี้... ผู้ชายที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้านี้ คือเครื่องยืนยันว่านางไม่ได้ต่อสู้อยู่เพียงลำพังอีกต่อไปแล้ว "ถ้าพี่ทำให้ฉันผิดหวังอีกแม้แต่ครั้งเดียว..." ว่านหลิวจงใจเว้นจังหวะ ยื่นมือเรียวขาวผ่องออกไปข้างหน้า ปล่อยให้สลักเพชรเม็ดงามสวมลงบนนิ้วนางอย่างพอดี "รู้ใช่ไหมคะว่าจะต้องเจออะไร? ซูเปอร์มาร์เก็ตของฉันมีทั้งยาเบื่อหนูและน้ำมันพริกเผาเข้มข้น รับรองว่าชีวิตท่านจะ ‘รสชาติจัดจ้าน’ จนลืมไม่ลงเลยทีเดียว" ลู่ถิงแย้มยิ้มกว้างด้วยความโล่งอกและดีใจจนเนื้อเต้น เขาคว้ามือเรียวนั้นขึ้นมาจุมพิตหนักๆ ที่หลังมือ ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วโอบเอวบางเข้าหาตัวอย่างแนบแน่น ประทับริมฝีปากลงบนกลีบปากอิ่มของภริยาด้วยความโหยหาและรักใคร่อย่างลึกซึ้ง เนิ่นนานท่ามกลางกลิ่นหอมของดอกไม้และสายลมแห่งมิติลับ ทว่า... ในขณะที่ความหวานชื่นกำลังดำเนินไปถึงจุดสูงสุด เสียงสัญญาณเตือนภัยแหลมสูงก็ดังขึ้นก้องกังวานไปทั่วทั้งมิติลับ หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนที่ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของว่านหลิวแข็งค้างทันที *[แจ้งเตือนฉุกเฉิน: ตรวจพบรอยแยกพลังงานภายนอก มิติลับกำลังถูกบุกรุกโดยบุคคลที่ไม่ได้รับอนุญาต]* ลู่ถิงผละออกจากร่างบางทันที แววตาอ่อนโยนเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเฉียบคมดุดันราวนกเหยี่ยว มือแกร่งปัดอากาศปิดกั้นหน้าจอ ก่อนจะคว้าปืนพกคู่ใจที่ซ่อนไว้ข้างเอวขึ้นมาปลดเซฟอย่างรวดเร็ว "มีคนเจอทางเข้ามิติลับของเรา... หรือว่าแม่ตระกูลลู่จะแอบตามเรามา?" ว่านหลิวขมวดคิ้วมุ่น สมองหมุนเร็วจี๋ ตึง! เสียงทุบประตูกระจกหน้าร้านค้าในโลกความเป็นจริงดังสนั่นสะเทือนเข้ามาถึงในมิติ ตามมาด้วยเสียงตะโกนโวยวายของแม่สามีจอมเคี่ยวที่แผดเสียงแหลมแสบแก้วหูจนนกบนต้นไม้แตกตื่น "นังตัวดี! หลินว่านหลิว! แกซ่อนผัวฉันไว้ไหน! เปิดประตูเดี๋ยวนี้บ้านนี้ไฟไหม้แล้วโว้ย!" ว่านหลิวหันไปสบตากับลู่ถิง รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นที่มุมปากของหญิงสาวทันที — ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสความสะใจไปด้วยกันนะคะ — ดัชเชสโพดำ