สกิลแรกที่คัดลอกมา

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งผสมกับไอเย็นเยียบของสารเคมีรั่วไหลจากถังเก็บก๊าซที่แตกร้าว คือสิ่งแรกที่ปะทะเข้ากับโสตประสาทของผม ความเงียบสงัดภายในห้องทดลองใต้ดินถูกทำลายลงด้วยเสียงกรงเล็บเหล็กกล้าที่ครูดไปกับพื้นคอนกรีตจนเกิดประกายไฟสีฟ้าสว่างวาบ "เรย์... อย่าขยับไปไหนเด็ดขาด!" เอลาร่ากระซิบ เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย แต่นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มคู่นั้นยังคงจับจ้องไปที่เงามหึมาที่ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกมาจากความมืด นั่นไม่ใช่แค่สัตว์ประหลาดระดับ S มันคือผลผลิตที่ผิดพลาดจากความโลภของสภาฮันเตอร์ 'เบฮีมอธกึ่งจักรกล' ที่ผิวหนังถูกหุ้มด้วยเกราะคาร์บอนไฟเบอร์สลับกับกล้ามเนื้อที่มีเส้นเลือดปูดโปนสีม่วงคล้ำ มันหายใจแรงจนเกิดเสียงฟืดฟาดราวกับพัดลมระบายอากาศที่ใกล้พัง และเป้าหมายของมันก็ชัดเจน... มันจ้องมองมาที่ผม ราวกับว่าตัวตนของผมคือสิ่งแปลกปลอมที่ต้องกำจัดทิ้งให้สิ้นซาก "มันไม่ได้มาเพื่อล่าเหยื่อแบบปกติครับอาจารย์ มันกำลังคำนวณ" ผมพูดพลางขยับมือไปที่ด้ามมีดสั้นที่เหน็บอยู่ข้างเอวอย่างเชื่องช้า "มันรู้ว่าใครคือตัวอันตรายที่สุดในห้องนี้" เบฮีมอธคำรามลั่น แรงสั่นสะเทือนทำเอาหลอดไฟเพดานระเบิดแตกกระจายเศษแก้วร่วงกราวลงพื้น มันพุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วที่ขัดกับขนาดร่างกายอันใหญ่โตมโหฬาร กรงเล็บที่แหลมคมดุจใบมีดโกนตวัดผ่านอากาศเฉียดใบหน้าผมไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร แรงลมจากการตวัดนั้นมากพอจะกรีดผิวหนังจนแสบร้อน "หลบไป!" เอลาร่าสะบัดมือขวา วงเวทสีเงินปรากฏขึ้นกลางอากาศเพื่อสกัดกั้นการโจมตีถัดไป แต่แรงกระแทกจากเบฮีมอธกลับทำลายเกราะเวทของเธอจนแตกละเอียดเหมือนแผ่นน้ำแข็ง จังหวะนั้นเองที่ผมตัดสินใจ สัญชาตญาณบอกให้ผมถอย แต่เหตุผลในใจบอกว่าถ้าปล่อยให้โอกาสนี้หลุดมือไป ผมจะไม่มีวันได้โอกาสที่สองอีก ระบบหน้าต่างสีฟ้าโปร่งใสเด้งขึ้นมาตรงหน้าทันทีที่ผมจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของมัน [เป้าหมาย: เบฮีมอธกึ่งจักรกล (ระดับ S - สภาวะบาดเจ็บ)] [ทักษะที่สามารถคัดลอกได้: 1. พลังทำลายล้างมหาศาล (ระดับ A) 2. ฟื้นฟูสภาพเซลล์ฉับพลัน (ระดับ S)] ผมกัดฟันกรอด ลมหายใจสะดุดลงชั่วครู่เมื่อเห็นทักษะการฟื้นฟู นี่คือทักษะที่เปลี่ยนปีศาจตัวนี้ให้กลายเป็นอมตะในสายตาของพวกฮันเตอร์ทั่วไป "อาจารย์! ล่อมันให้หันหลังให้ผมที!" ผมตะโกนสั่งโดยไม่สนใจความเหมาะสมของตำแหน่ง "แค่ห้าวินาทีพอครับ!" เอลาร่าชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า เธอรู้ดีว่าในยามวิกฤตความเชื่อใจคืออาวุธเดียวที่เหลืออยู่ เธอร่ายเวทสายฟ้าฟาดลงที่พื้นรอบๆ ตัวเบฮีมอธ ทำให้เกิดม่านควันสีเทาคลุ้งไปทั่วบริเวณ สัตว์ประหลาดตัวนั้นหันควับไปทางต้นเสียงของเธอ เปิดช่องว่างให้ผมพุ่งตัวเข้าหามันจากมุมอับ ร่างกายผมเคลื่อนที่ไปตามความรู้สึก ผมไม่ใช่นักรบที่แข็งแกร่งที่สุด แต่ผมเป็นคนที่มองเห็น 'จุดบอด' ของระบบได้ชัดเจนที่สุด มีดสั้นในมือของผมอาบไปด้วยพลังมานาอันน้อยนิดที่มี พุ่งตรงเข้าสู่รอยแยกของชุดเกราะบริเวณต้นคอที่เกิดจากการปะทะกับเอลาร่าเมื่อครู่ *ฉึก!* เลือดสีดำสนิทสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนใบหน้า ผมไม่รอช้า ใช้มือเปล่าแตะลงบนแผ่นหลังของมันทันที [กำลังคัดลอกทักษะ... 1%... 50%... 100%!] [สำเร็จ! คุณได้รับทักษะ: "ฟื้นฟูสภาพเซลล์ฉับพลัน (ระดับ S)"] เบฮีมอธกรีดร้องโหยหวน ร่างกายของมันเริ่มบิดเบี้ยวจากการสูญเสียพลังงานในขณะที่ผมถอยห่างออกมาอย่างรวดเร็ว ผมรู้สึกได้ถึงความร้อนที่แล่นพล่านไปทั่วเส้นเลือด สกิลระดับ S กำลังหลอมรวมเข้ากับจิตวิญญาณของผม มันเป็นความรู้สึกที่เจ็บปวดแต่ทรงพลังอย่างมหาศาล "เรย์... นั่นเจ้าทำอะไรลงไป?" เอลาร่าวิ่งเข้ามาหาผม สีหน้าเธอเต็มไปด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นรอยแตะบนตัวเบฮีมอธที่เริ่มฝ่อตัวลงราวกับถูกสูบพลังชีวิต ผมไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที ผมทรุดตัวลงคุกเข่า หอบหายใจอย่างหนักหน่วงขณะที่ร่างกายเริ่มเยียวยาบาดแผลที่เกิดจากการกระเด็นล้มเมื่อครู่ด้วยตัวมันเอง นี่คือความรู้สึกของการเป็นอมตะงั้นหรือ? ไม่สิ... นี่คือการหยิบยืมพลังจากนรกมาเพื่อกู้ชีพโลกใบนี้ต่างหาก ทันใดนั้น เสียงเตือนจากระบบที่เงียบหายไปกลับดังขึ้นอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนปกติ ครั้งนี้มันเป็นสีแดงฉานที่สั่นไหวอย่างรุนแรงจนหน้าต่างระบบแทบจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ [ภารกิจระดับ SSS ปรากฏ: "ความลับใต้ซากปรักหักพัง"] [เงื่อนไข: สังหาร "ผู้คุมกฎตัวจริง" ที่กำลังตื่นขึ้นจากการหลับใหลใต้ห้องทดลองนี้ภายใน 10 นาที] [คำเตือน: หากล้มเหลว ระบบจะทำการ "ลบ" ตัวตนของคุณออกจากโลกใบนี้ทันที] ผมเงยหน้าขึ้นมองเพดานห้องทดลองที่กำลังถล่มลงมาเป็นชิ้นๆ เสียงฝีเท้าหนักอึ้งที่ก้องกังวานมาจากชั้นใต้ดินลึกลงไปอีกระดับนั้น ไม่ใช่เสียงของสัตว์ประหลาด... แต่มันคือเสียงของรองเท้าบูทหนังที่ก้าวเดินอย่างเป็นจังหวะของผู้ที่ 'เหนือกว่า' เอลาร่าเบิกตากว้าง ความมั่นใจของเธอหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน "เรย์... หนีไปเถอะ นั่นไม่ใช่เบฮีมอธ แต่มันคือ 'อาวุธสังหารฮันเตอร์' ที่ถูกปิดผนึกไว้โดยสภา... พวกเขาส่งมันมาเพื่อปิดปากเราตั้งแต่แรกแล้ว" ประตูเหล็กกล้าที่ปิดตายอยู่เบื้องหน้าค่อยๆ เลื่อนเปิดออกด้วยเสียงที่เย็นชาที่สุดที่ผมเคยได้ยิน และร่างในชุดคลุมสีดำสนิทที่ยืนอยู่ตรงนั้น ก็คือบุคคลที่ผมรู้จักดีที่สุดในฐานะ... ผู้ทรยศที่ฆ่าครอบครัวของผมเมื่อสิบปีก่อน ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปในโลกที่แสนอันตรายนี้กับผมนะครับ... แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ