ความผิดพลาดของระบบ

"ศูนย์... ผลการประเมินพลังเวทของเจ้าคือศูนย์" เสียงของชายวัยกลางคนในชุดคลุมสีขาวสะอาดตาผู้นั่งอยู่บนบัลลังก์หินอ่อนดังก้องไปทั่วโถงประเมินพลังที่เงียบสงัด มันไม่ใช่เสียงที่แสดงความเสียใจ แต่มันคือเสียงที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง เรย์ยืนนิ่งอยู่กลางวงล้อมของเหล่านักเรียนชั้นหัวกะทิที่ต่างพากันหัวเราะคิกคัก ความรู้สึกเหมือนถูกนับล้านสายตาทิ่มแทงไม่ได้ทำให้ใบหน้าที่เรียบเฉยของเขาสั่นคลอนแม้แต่น้อย ดวงตาสีถ่านของเขาจ้องมองไปยังผลึกแก้วตรงหน้าที่ยังคงว่างเปล่าสนิทไร้ซึ่งแสงสีใดๆ "น่าขำสิ้นดี" เสียงกระซิบจากด้านหลังดังขึ้น "ไอ้สวะที่คิดจะสมัครเข้ากองพลผู้กล้า แต่แม้แต่พลังงานพื้นฐานยังไม่มีเนี่ยนะ?" เรย์กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ เขาไม่ได้โกรธแค้นในคำดูถูก แต่เขากำลังคำนวณ... คำนวณความเป็นไปได้ทั้งหมดในหัวสมองของเขา ความพยายามตลอดสามปีที่ผ่านมาที่เขาทุ่มเทให้กับการฝึกฝนร่างกาย การอ่านตำราเวทมนตร์โบราณที่ไม่มีใครสนใจ และการวิเคราะห์โครงสร้างของดันเจี้ยน มันจบลงด้วยคำว่า 'ไร้ค่า' อย่างนั้นหรือ? "เชิญออกไปได้แล้วเรย์" กรรมการสะบัดมือราวกับไล่แมลง "อย่าทำให้เวลาของคนที่มีพรสวรรค์จริง ๆ ต้องสูญเปล่าอีกเลย" เรย์ไม่ตอบโต้ เขาเพียงแค่โค้งตัวลงเล็กน้อยตามมารยาทของสุภาพบุรุษที่ถูกปลูกฝังมา ก่อนจะหันหลังเดินออกจากโถงประเมินท่ามกลางเสียงหัวเราะที่ดังตามหลังมาเป็นระยะ ก้าวเท้าของเขามั่นคง แม้ในใจจะรู้สึกถึงความว่างเปล่าที่กัดกินราวกับกรด เขาเดินเลี่ยงออกมายังสวนด้านหลังของสถาบัน สถานที่ที่ลับตาคนและเต็มไปด้วยเศษหินเก่าแก่ที่ไร้ค่าพอๆ กับตัวเขาในสายตาคนอื่น เรย์ทรุดตัวลงนั่งบนแท่นหินที่สึกกร่อน ลมหายใจเข้าออกของเขาเริ่มจังหวะคงที่ แม้โลกทั้งใบจะตัดสินว่าเขาไร้ค่า แต่สมองของเขายังคงทำงานหนัก *ถ้าพลังเวทในตัวฉันคือศูนย์ แล้วความรู้สึกประหลาดที่วิ่งวนอยู่ในเส้นเลือดทุกครั้งที่ฉันเข้าใกล้ดันเจี้ยนนั่นคืออะไร?* ทันใดนั้นเอง ความเงียบงันก็ถูกฉีกกระชากด้วยเสียงที่ดังขึ้นในหัวของเขา... เสียงที่ไม่ได้ยินด้วยหู แต่ดังกังวานในจิตวิญญาณ [ตรวจพบความผิดพลาดในโครงสร้างวิญญาณ...] [วิเคราะห์ความล้มเหลวในการประเมิน... พบร่องรอยการปิดกั้นจาก 'สภาฮันเตอร์'] [กำลังดำเนินการแทรกแซงระบบความเป็นจริง...] [ระบบคัดลอกสกิลอัจฉริยะ (Smart Skill Copy System) เริ่มการติดตั้ง 1%... 5%... 12%...] เรย์เบิกตากว้าง เขาพยายามลุกขึ้นยืนแต่ขาเจ้ากรรมกลับอ่อนแรงจนทรุดลงไปใหม่ แสงสีฟ้าหม่นเริ่มปรากฏขึ้นรอบตัวเขาอย่างแผ่วเบา มันเป็นแสงที่ต่างจากพลังเวททั่วไปที่เขาเคยเห็น มันหนาแน่น ดุดัน และดูเหมือนจะหิวกระหาย "นี่มัน... อะไรกัน?" เรย์พึมพำกับตัวเอง เสียงของหญิงสาวคนหนึ่งดังแทรกขึ้นมาจากเงามืดข้างหลังแท่นหิน น้ำเสียงนั้นมีความเย็นเยียบแต่ทว่าแฝงไปด้วยความสนใจที่ซ่อนไว้ไม่อยู่ "ดูเหมือนว่าจะมีใครบางคนถูกสาปด้วยความจริงเข้าแล้วสินะ" เรย์หันขวับไปมอง หญิงสาวในชุดคลุมสีเข้มคนหนึ่งยืนกอดอกพิงเสาหินอยู่ ดวงตาของนางมีความลึกลับเกินกว่าที่เด็กหนุ่มอย่างเขาจะหยั่งถึง แววตาคู่นั้นดูราวกับผ่านเรื่องราวมานับร้อยปี "คุณเป็นใคร?" เรย์ถาม น้ำเสียงของเขายังคงนิ่งสงบอย่างน่าประหลาดใจ "เอลาร่า" นางตอบสั้นๆ "และข้าคือคนที่รู้ว่าทำไมแกถึงไร้ค่าในสายตาพวกมัน... ก็เพราะแกมีบางอย่างที่พวกมันกลัวจนต้องผนึกไว้ไงล่ะเจ้าหนู" ก่อนที่เรย์จะทันได้เอ่ยถามสิ่งใด หน้าต่างโปร่งแสงสีทองขนาดใหญ่ก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าเขา มันไม่ใช่ระบบที่สถาบันใช้ แต่มันเป็นบางสิ่งที่เหนือกว่าและทรงพลังกว่าหลายเท่า [การติดตั้งเสร็จสมบูรณ์] [ยินดีต้อนรับ ผู้ถูกเลือก: เรย์] [ตรวจพบเป้าหมายรอบข้าง: เอลาร่า (อดีตจอมเวทแรงก์ S)] [ต้องการคัดลอกสกิล: 'เวทมนตร์กาลเวลาชั้นสูง' หรือไม่? ยืนยัน/ปฏิเสธ] นิ้วของเรย์สั่นเทา ระบบนี้ไม่ได้ให้แค่พลัง แต่มันให้โอกาสในการทวงคืนทุกอย่างที่เขาควรจะมี หากเขากดปุ่มนั้น ชีวิตของเขาจะไม่ใช่แค่การล้างแค้น แต่มันคือการเริ่มต้นจุดจบของกฎเกณฑ์ที่เน่าเฟะ ในเสี้ยววินาทีนั้น เสียงไซเรนเตือนภัยของสถาบันดังลั่นหอพักฮันเตอร์ แรงสั่นสะเทือนมหาศาลส่งผลให้ผืนดินใต้เท้าของเรย์แยกออก แสงสีแดงฉานสาดส่องจากรอยแยกนั้นพร้อมกับเสียงคำรามที่ทำให้แก้วหูแทบฉีกขาด บอสระดับ S ที่ถูกขังไว้ในห้องทดลองลับใต้ดินหลุดออกมาแล้ว และเป้าหมายแรกที่มันมุ่งหน้ามาหา... คือจุดที่เขากำลังยืนอยู่ ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเรย์และร่วมเป็นพยานในจุดเริ่มต้นที่ไม่อาจหันหลังกลับได้ของเขาครับ - เงาฮันเตอร์ไร้เงา -