คืนพายุคลั่ง

เสียงคำรามต่ำของฟ้าร้องนอกหน้าต่างกระจกนิรภัยหนาเตอะ ไม่ได้น่ากลัวเท่ากับแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ของคาร์ลอสในห้องทำงานส่วนตัว ณ เพนต์เฮาส์หรูใจกลางกรุง หยาดฝนด้านนอกสาดซัดกระแทกกระจกราวกับเสียงกลองศึกที่กำลังเร่งเร้าจังหวะหัวใจของรินรดาให้เต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ทว่าบนใบหน้าหวานเฉี่ยวของนักเจรจาสาวอัจฉริยะกลับพยายามซ่อนความหวั่นไหวไว้ภายใต้รอยยิ้มเยือกเย็น ดวงตากลมโตจ้องมองเอกสารลับสัญญามูลค่าหลายร้อยล้านที่เพิ่งแย่งชิงมาจากมือของวินเซนต์ ศัตรูคู่อาฆาตของเขา แต่ความสำเร็จนั้นมีราคาที่ต้องจ่าย และเธอกำลังยืนอยู่บนปากเหวแห่งความเร่าร้อนที่คาร์ลอสเป็นผู้ขีดเส้นเอาไว้ “คุณฉลาดเกินไป รินรดา… และความฉลาดนั่นกำลังทำให้ผมอยากทำลายคุณให้แหลกคราบคามือ” เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าเอ่ยกระซิบชิดริมใบหู พร้อมกับท่อนแขนแข็งแกร่งที่กักขร่างเธอไว้กับชั้นหนังสือไม้สักทอง ปิดตายทุกหนทางหนี กลิ่นกายของบุรุษเพศผสมผสานกับกลิ่นไอมัสก์และรสชาติของไวน์ราคาแพงแผ่ซ่านมอมเมาสติสัมปชัญญะของเธอจนแทบหลอมละลาย รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นเมื่อฝ่ามือหนาหยาบกร้านของมาเฟียหนุ่มเริ่มลูบไล้ขึ้นมาจากเอวคอดกิ่ว ผ่านแผ่นหลังเนียนนุ่มภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวที่ชื้นเหงื่อเล็กน้อยจากความตึงเครียด “ฉันทำตามเงื่อนไขของดีลแล้ว คาร์ลอส… ปล่อยฉันกลับห้องได้แล้วค่ะ—อ๊ะ!” คำพูดของเธอขาดห้วงไปทันทีเมื่อปลายนิ้วแข็งแรงเกี่ยวรั้งขอบกระโปรงทรงแคบของเธอแล้วเลื่อนสัมผัสขึ้นมาอย่างถือวิสาสะ ความเย็นเยือกของบรรยากาศพายุฝนภายนอกถูกแผดเผาจนมลายหายสิ้นด้วยอุณหภูมิร่างกายที่พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว รินรดาเผลอสูดลมหายใจเข้าลึกเมื่อริมฝีปากร้อนจัดของเขาประกบเข้าปิดกั้นคำประท้วงทั้งหมดด้วยจูบที่ทั้งดุดัน ดิบเถื่อน และเรียกร้องสิทธิ์ขาดอย่างไร้ความปรานี เรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ มือหนาข้างหนึ่งบีบเค้นสะโพกกลมกลึงผ่านเนื้อผ้าจนเธอต้องหลุดเสียงครางประท้วงในลำคอ แรงดึงดูดทางเพศระหว่างคนทั้งคู่ระเบิดออกราวกับดินปืนที่ถูกประกายไฟสะกิด ความสัมพันธ์ที่เคยมีเส้นแบ่งระหว่างเจ้านายทางธุรกิจและผู้หญิงของเขา พังทลายลงในค่ำคืนนี้อย่างไร้เยื่อใย เหลือเพียงสัญชาตญาณดิบของชายหญิงที่โหยหากันและกันด้วยแรงปรารถนาอันรุนแรง คาร์ลอสอุตร่างบางขึ้นแนบกายอย่างง่ายดายราวกับเธอเป็นเพียงตุ๊กตาตัวน้อย รินรดาร้องอุทานด้วยความตกใจก่อนที่เรียวขาเนียนจะถูกบังคับให้เกี่ยวรอบเอวสอบของเขาโดยอัตโนมัติ แรงเหวี่ยงเบาๆ พาแผ่นหลังของเธอกระแทกเข้ากับโซฟาหนังแท้ตัวใหญ่กลางห้อง ขณะที่ร่างหนาทาบทับลงมาปิดกั้นทุกทิศทาง ดวงตาคมกริบของมาเฟียหนุ่มเป็นประกายวาววับในความสลัวของห้องที่สะท้อนแสงแลบแปลบปลาบจากสายฟ้าภายนอก มันเป็นแววตาของนักล่าที่เจอเหยื่ออันโอชะ และเขาไม่มีวันปล่อยให้มันหลุดมือไปเด็ดขาด “จำไว้ว่านี่ไม่ใช่เกมธุรกิจ รินรดา…” คาร์ลอสกระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากหยักลึกซุกไซร้ไล่เรื่อยลงมาตามซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มผิวเนื้ออ่อนจนเกิดรอยแดงกุหลาบเด่นชัด เสียงครางหวานหูหลุดลอดออกมาจากริมฝีปากบางเมื่อความเสียวซ่านวิ่งพล่านไปทั่วไขสันหลัง “นี่คือการประกาศความเป็นเจ้าของ… และคุณไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ” เสื้อผ้าเนื้อดีถูกปลดเปลื้องออกทีละชิ้นท่ามกลางเสียงสายฝนที่โหมกระหน่ำรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ผิวเนื้อเนียนละเอียดของหญิงสาวสัมผัสกับความเย็นของอากาศในห้องก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความร้อนระอุจากฝ่ามือและลมหายใจของชายหนุ่ม คาร์ลอสบรรจงจูบซับทุกหยาดหยดของความลังเลใจที่หลงเหลืออยู่ให้มอดไหม้ไปกับเปลวเพลิงแห่งอารมณ์ ร่างกายทั้งสองร่างแนบสนิทชิดใกล้จนแทบไม่เหลือช่องว่าง หัวใจสองดวงเต้นรัวเร็วจนแทบจะเป็นจังหวะเดียวกัน สัมผัสที่เริ่มต้นด้วยความดุดันและเร่ง뢰า ค่อยๆ เปลี่ยนผ่านเป็นความลึกซึ้งที่บีบคั้นหัวใจ รินรดาแอ่นกายรับสัมผัสวาบหวามที่เขาปรนเปรอให้อย่างลืมตัว มือเรียวขยุ้มกลุ่มผมสีเข้มของเขาแน่นเพื่อระบายความเสียวซ่านที่โถมกระหน่ำเข้ามาไม่ยั้ง เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดเคล้าคลอไปกับเสียงคำรามก้องของฟ้าฝนภายนอก ทุกการเคลื่อนไหว ทุกแรงปรารถนา และทุกหยาดเหงื่อที่ผสานกัน คือเครื่องยืนยันว่าพวกเขาได้ข้ามผ่านเส้นกั้นบางๆ ไปไกลเกินกว่าจะหวนกลับ นานเท่าไหร่ไม่รู้ที่พายุอารมณ์โหมกระหน่ำผ่านพ้นไป ร่างทั้งสองนอนหอบหายใจโยนตัวอยู่บนโซฟาหนังสีเข้ม รินรดากลืนก้อนสะอื้นแห่งความอิ่มเอมและสับสนลงคอ ดวงตาคู่สวยมองเพดานห้องด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เธอรู้ดีว่าจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ชีวิตของเธอจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว ทว่า ในขณะที่คาร์ลอสกำลังโน้มตัวลงมาจุมพิตหน้าผากมนด้วยความทะนุถนอมแปลกตา เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับสูงสุดของเพนต์เฮาส์ก็ดังลั่นสนั่นหู! แสงไฟสีแดงฉานกะพริบวาบไปทั่วห้องทำงานมืดทึบ หน้าจอคอมพิวเตอร์หลักที่เชื่อมต่อกับระบบรักษาความปลอดภัยแสดงภาพจากกล้องวงจรปิดชั้นล่าง และสิ่งที่ปรากฏอยู่บนจอภาพนั้นทำให้ลมหายใจของคาร์ลอสสะดุดกึก ร่างกายที่เคยผ่อนคลายกลับกลับมาตึงเครียดขึ้นในเสี้ยววินาที เงาร่างของชายสวมฮู้ดสีดำนับสิบคนกำลังพังประตูล็อบบี้เข้ามา พร้อมกับรอยยิ้มเยาะเย้ยผ่านหน้าจอของวินเซนต์ที่ส่งตรงข้อความท้าทายเข้ามายังโทรศัพท์มือถือของคาร์ลอสโดยตรง— *[ยินดีด้วยกับคืนอันเร่าร้อนนะ, คาร์ลอส… แต่ศพของพวกแกสองคน คงจะต้องถูกพบในกองเพลิงนี้แล้วล่ะ]* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมลุ้นไปกับ "วริศร์วิสกี้" ในตอนนี้นะครับ