ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

กลิ่นควันซิการ์ราคาแพงผสมกับกลิ่นน้ำหอมฉุนกึกของพวกมาเฟียอบอวลอยู่ในอากาศจนน่าสะอิดสะเอียน รินรดากำแก้วไวน์ในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาเรียวสวยภายใต้หน้ากากสีดำสนิทกวาดมองไปรอบห้องโถงกว้างที่ถูกปิดตายจากโลกภายนอก ที่นี่คือ "งานประมูลพราย" สถานที่ซึ่งกฎหมายเป็นเพียงเศษกระดาษ และอำนาจเงินคือพระเจ้า "คุณควรจะรู้ตัวนะว่าการย่างกรายเข้ามาในถิ่นของผม... มันไม่ใช่เรื่องที่ฉลาดเลย" เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายดังขึ้นจากด้านหลัง รินรดาไม่จำเป็นต้องหันไปมอง เธอก็รับรู้ได้ถึงรัศมีอำนาจที่กดทับจนแผ่นหลังรู้สึกร้อนผ่าว กลิ่นกายของผู้ชายคนนี้... กลิ่นไม้สนป่าเข้มผสมกับความดิบเถื่อนที่ยากจะเลียนแบบ มันคือกลิ่นของคาร์ลอส ผู้ชายที่เป็นดั่งพญามัจจุราชแห่งโลกมืด รินรดาหมุนตัวกลับช้าๆ เผชิญหน้ากับร่างสูงใหญ่ที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า เขาไม่ได้สวมหน้ากากเหมือนคนอื่น เพราะสำหรับเขา... กฎเกณฑ์มีไว้ให้คนอื่นทำตาม ไม่ใช่เขา "การไม่ทำอะไรเลยต่างหากที่โง่เขลาสำหรับฉัน คุณคาร์ลอส" เธอเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าข้างในหัวใจกลับเต้นรัวราวกับกลองศึก สายตาของเขามันคมกริบเสียจนเหมือนจะกรีดลึกเข้าไปถึงปมความแค้นที่เธอซ่อนไว้ คาร์ลอสขยับยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้สื่อถึงความเป็นมิตร แต่มันคือความกระหาย เขาโน้มตัวลงมาหาช้าๆ จนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ที่ข้างใบหู ความเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศในห้องประมูลไม่อาจสู้ความร้อนแรงที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาได้เลย "ความฉลาดของคุณมันทำให้ผมอยากทำลายทิ้ง หรือไม่ก็... อยากเก็บไว้เชยชมเป็นการส่วนตัว" มือหนาเอื้อมมาเชยคางเธอขึ้น บีบเบาๆ แต่หนักแน่นราวกับประกาศความเป็นเจ้าของ "วินเซนต์กำลังจ้องจะขย้ำคุณอยู่ข้างนอกนั่น และถ้าผมไม่ยื่นมือเข้าไป คุณคิดว่าคุณจะรอดไปได้ไกลแค่ไหน?" รินรดาสบตาเขานิ่ง เธอสัมผัสได้ถึงอันตรายที่แฝงมากับความเย้ายวน คาร์ลอสไม่ใช่แค่มาเฟียธรรมดา เขาคือพายุที่พร้อมจะพัดพาชีวิตเธอไปสู่จุดจบหรือจุดสูงสุดก็ได้ "แล้วทำไมคุณถึงต้องสน? เราไม่ได้มีจุดยืนเดียวกัน" "เพราะผมชอบเล่นกับไฟ" คาร์ลอสกระซิบชิดริมฝีปากเธอ ปลายนิ้วโป้งไล้ไปตามกลีบปากสีสดอย่างถือวิสาสะ "และคุณ... ก็คือไฟที่ร้อนแรงที่สุดที่ผมเคยเจอมาในรอบปี" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มชายชุดดำก็ดังขึ้นจากทางเข้าหลัก ประตูเหล็กกล้าถูกพังเข้ามาด้วยแรงมหาศาล วินเซนต์ก้าวเข้ามาพร้อมกับอาวุธครบมือ สายตาของมันสอดส่องหาเป้าหมายด้วยความกระหายเลือด ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างของทั้งสองคน "คาร์ลอส! ปล่อยผู้หญิงคนนั้นซะ ถ้าแกไม่อยากให้ห้องนี้กลายเป็นสุสานของแกเอง" วินเซนต์ตะโกนก้อง คาร์ลอสไม่แม้แต่จะหันไปมอง เขาเพียงแค่ตวัดสายตาคมปลาบไปยังลูกน้องที่ยืนอยู่รอบตัว ก่อนจะกระชับเอวบางของรินรดาเข้ามาแนบชิดจนแผ่นอกของเขากับเธอแทบจะหลอมละลายรวมกัน เขาโน้มลงมากระซิบด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นที่ทำให้ขนอ่อนลุกชัน "ดูเหมือนเกมจะเริ่มสนุกขึ้นแล้วนะ รินรดา" เขาเว้นจังหวะ ก่อนจะกระตุกยิ้มดุร้าย "ตอนนี้เลือกเอา... จะเป็นของผมในฐานะคู่ค้า หรือจะยอมตายไปพร้อมกับความแค้นที่ยังไม่ได้สะสาง... บอกมา เดี๋ยวนี้" รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก ความหอมของเขากำลังทำให้เธอขาดสติ เธอมองผ่านไหล่หนาของเขาไปที่ปลายกระบอกปืนของวินเซนต์ ก่อนจะย้อนกลับมาสบตาคนที่กอดเธอไว้แน่น ราวกับกำลังตัดสินใจเลือกทางเดินที่ไม่มีวันหวนกลับ "ถ้าฉันยอม... คุณต้องมั่นใจว่าคนของมันจะไม่เหลือซาก" เธอเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงด้วยความเด็ดเดี่ยว คาร์ลอสหัวเราะในลำคอด้วยความพอใจ ก่อนจะคว้ามีดสั้นที่ซ่อนอยู่ข้างกายออกมาแล้วส่งให้เธอ มือของเขาซ้อนทับมือเธอที่กุมด้ามมีดไว้ "ดี... งั้นเรามาดูกันว่าใครกันแน่ที่จะเป็นผู้ล่าในค่ำคืนนี้" คาร์ลอสกระชากตัวเธอให้หันหลังกลับไปเผชิญหน้ากับศัตรู ก่อนจะกระซิบคำสั่งสุดท้ายข้างหูเธอที่ทำให้หัวใจเธอกระตุกวูบ "อย่าพิ่งกลัวไปเลยที่รัก... เพราะสิ่งที่รอคุณอยู่หลังจากจบงานคืนนี้ มันจะทำให้คุณลืมวิธีหายใจไปชั่วขณะเลยล่ะ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางสู่ความมืดมิดครั้งนี้ไปกับวริศร์วิสกี้ครับ