ผลการประเมินที่ทำเอาทุกคนอึ้ง

เสียงกระดาษแผ่นบางกระทบลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งดัง *ปึก* สั้นๆ แต่กลับหนักอึ้งราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางความเงียบงันของห้องประเมินผล แรงกระแทกนั้นมากพอที่จะทำให้ฝุ่นละอองยามบ่ายที่ลอยวนอยู่เหนือโต๊ะกระจายตัวออกไปชั่วขณะ "นี่มัน... เป็นไปไม่ได้" เสียงสั่นเครือของผู้คุมสอบระดับสี่ดังลอดไรฟัน ดวงตาของเขาเบิกกว้างจนแทบจะถลนออกมานอกเบ้า จ้องมองตัวเลขสีทองอร่ามที่ปรากฏขึ้นบนแผ่นศิลาเวทมนตร์ตรงหน้าสลับกับร่างของเด็กหนุ่มผมดำผู้ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องล่าง บรรยากาศภายในห้องโถงกว้างขวางพลันเงียบกริบลงทันที ราวกับว่าทุกลมหายใจของเหล่ากรรมการสอบถูกกระชากหายไปพร้อมๆ กัน เรย์ไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนกหรือยินดียินร้าย ใบหน้าเรียบเฉยราวกำลังยืนมองตัวเลขรายงานยอดขายในอดีตชาติ มากกว่าจะใส่ใจกับผลการตัดสินชี้ชะตาชีวิตฮันเตอร์ของตนเอง เขายังคงยืนเอามือซ้ายไขว้หลัง มือขวาปล่อยแนบข้างลำตัวอย่างผ่อนคลาย ดวงตาสนเท่ห์สีนิลกวาดมองปฏิกิริยาของคนรอบข้างด้วยความรู้สึกขบขันเล็กน้อย ลิซ่า—ขออภัยค่ะ—เอลาร่าที่ยืนกอดอกพิงเสาหินอยู่มุมห้องถึงกับมุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยภายใต้ฮู้ดสีเข้มพินิจพิเคราะห์แผ่นหลังของเด็กหนุ่มด้วยความสนใจใคร่รู้ที่ทวีคูณขึ้นเป็นเท่าตัว รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธออย่างปิดไม่มิด *เด็กคนนี้... ซ่อนไพ่ตายอะไรไว้อีกกันแน่นะ* จอมเวทสาวคิดในใจอย่างนึกสนุก "ทบทวนดูใหม่อีกรอบเถอะค่ะท่านผู้คุม" เสียงหวานใสแต่ทรงอำนาจดังขึ้นทำลายความเงียบ เอลาร่าก้าวเท้าช้าๆ ออกมาจากเงามืด เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นหินก้องกังวานไปทั่วห้อง "หรือว่าศิลาเวทมนตร์เครื่องนี้มันเสื่อมสภาพจนคำนวณพลังของฮันเตอร์แรงก์ E ผิดพลาดกันแน่คะ?" ผู้คุมสอบสะดุ้งสุดตัว รีบละสายตาจากแผ่นศิลามามองหน้าจอมเวทสาวผู้มีตราสัญลักษณ์ประจำหอคอยเวทมนตร์ประดับอยู่ที่ปกเสื้อ เขาหน้าซีดเผือดลงถนัดตาเพราะไม่กล้าแม้แต่จะสบตาเธอนานๆ "ม... ไม่น่าจะเป็นไปได้ครับ—เอ๊ย! เป็นไปไม่ได้แน่นอนครับท่านเอลาร่า!" ผู้คุมสอบละล่ำละลักแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเห็นสายตาคมกริบที่ส่งมาเตือน "ศิลาเวทเครื่องนี้เพิ่งผ่านการตรวจสอบมาตรฐานระดับสูงเมื่อเช้า... และพลังงานที่ปรากฏขึ้นบนนี้นั้น..." เขากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ "มันคือ 'พลังงานสะสม' ที่บริสุทธิ์และหนาแน่นเกินกว่าระดับฮันเตอร์ฝึกหัดทั่วไปถึงสפרเท่า... ไม่สิ มากกว่านั้น!" คำพูดนั้นทำให้เสียงกระซิบกระซาบดังเซ็งแซ่ขึ้นในหมู่คณะกรรมการที่นั่งอยู่ด้านหลัง เรย์ยังคงยืนนิ่ง คลื่นพลังงานสีฟ้าจางๆ ที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่ายังคงไหลเวียนอยู่รอบตัวเขา มันคือผลลัพธ์จากการทำงานประสานกันอย่างสมบูรณ์แบบระหว่างทักษะวิเคราะห์ข้อมูลขั้นสูงและ 'ระบบสุ่มบั๊ก' ที่เขาเพิ่งได้รับมาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ในโลกนี้ ฮันเตอร์ทุกคนถูกกำหนดขีดจำกัดด้วย 'พรสวรรค์' ที่ปลุกขึ้นมาตั้งแต่กำเนิด เรย์ในฐานะฮันเตอร์ไร้ค่าถูกตีกรอบให้อยู่ในระดับ E ที่ไม่มีทางเติบโตได้มากกว่าการเป็นเหยื่อล่อมอสเตอร์ในดันเจี้ยนชั้นนอก แต่ด้วยสมองอันชาญฉลาดของอดีตนักวิเคราะห์ เขาไม่ได้ใช้พลังเวทพร่ำเพรื่อเหมือนคนอื่น เรย์ใช้หลักการ 'คำนวณจุดอับ' ของค่ายกลเวททดสอบ และป้อนข้อมูลย้อนกลับเข้าไปในระบบจนเกิดช่องโหว่—หรือที่ระบบเรียกว่า 'บั๊ก'—ทำให้เขาสามารถรีดเร้นศักยภาพที่ซ่อนเร้นออกมาได้เกินร้อยเปอร์เซ็นต์โดยไม่ต้องใช้มานาแม้แต่หยดเดียว "ถ้าเช่นนั้น..." เรย์เอ่ยขึ้นเป็นครั้งแรก น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่ราบเรียบเจือความเยือกเย็นอย่างประหลาด "ผลการประเมินของผม... ผ่านหรือไม่ผ่านคะ—เอ๊ย! ผ่านหรือเปล่าครับ?" เขาเกือบเผลอหลุดปากพูดสำนวนคุ้นเคย แต่ก็ดึงกลับมาทันด้วยการปรับน้ำเสียงให้มีความนุ่มนวลแบบสุภาพชนทั่วไป ผู้คุมสอบหน้าซีดสลับแดง เขาหยิบตราสัญลักษณ์รับรองขึ้นมาถือไว้ด้วยมือที่สั่นเทา คะแนนรวมที่ปรากฏบนแผ่นศิลานั้นทำลายสถิติสูงสุดของสถาบันฝึกอบรมฮันเตอร์ในรอบสิบปีลงอย่างราบคาบ แม้แต่ฮันเตอร์ระดับ A ที่จบการศึกษาไปเมื่อปีก่อนก็ยังทำคะแนนในช่วงทดสอบความกดดันเวทมนตร์ไม่ได้ครึ่งหนึ่งของเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยซ้ำ "พ... ผ่านครับ!" ผู้คุมสอบตะโกนออกมาเสียงดังลั่นห้องราวกับต้องการกลบเกลื่อนความตื่นตระหนกของตนเอง "เรย์ ฮันเตอร์ระดับ E... ผ่านบททดสอบภาคปฏิบัติด้วยคะแนนระดับ 'เอส' (S)!" เสียงฮือฮาดังระเบิดขึ้นทันที คณะกรรมการหลายคนถึงกับลุกขึ้นยืนมองหน้ากันด้วยความไม่เชื่อสายตา คะแนนระดับ S ในการทดสอบพื้นฐานเนี่ยนะ? มันเป็นเรื่องเพ้อเจ้อชัดๆ! แต่หลักฐานตัวเป็นๆ และแสงสีทองที่ยังคงเรืองรองอยู่บนศิลาก็เป็นเครื่องยืนยันอย่างชัดเจนว่าไม่มีการโกงใดๆ ทั้งสิ้น เอลาร่ายิ้มกริ่มอย่างพอใจ เธอปรบมือเบาๆ สองครั้ง เสียงปรบมือของเธอดังก้องกังวานและทรงพลังพอที่จะหยุดเสียงเซ็งแซ่ทั้งหมดในห้องลงได้ทันที "ยินดีด้วยนะคะคุณเรย์ ดูท่าทางฉันจะมองคนไม่ผิดจริงๆ เสียด้วยสิคะ" เอลาร่าเดินเข้ามาใกล้ รอยยิ้มของเธอบางเบาแต่แฝงความหมายลึกซึ้งที่เรย์เท่านั้นที่เข้าใจ เรย์โค้งศีรษะให้เล็กน้อยตามมารยาท "ขอบคุณสำหรับคำแนะนำระหว่างทางด้วยครับคุณเอลาร่า... เอ่อ หมายถึง ขอบคุณมากนะคะ" เขาแอบลอบถอนหายใจเบาๆ กับความเผลอไผลของตัวเอง ทว่าในขณะที่เขากำลังจะก้าวเดินไปรับใบรับรองสิทธิ์ฮันเตอร์ระดับสูง จู่ๆ บรรยากาศภายในห้องก็เปลี่ยนวูบไปอย่างฉับพลัน อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงจนเกิดเป็นไอสีขาวจางๆ ออกมาจากริมฝีปากของทุกคนอย่างไร้สาเหตุ แสงไฟเวทมนตร์บนเพดานกะพริบถี่รัวก่อนจะดับวูบลงเหลือเพียงความมืดสลัว *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่คุ้นเคยดังขึ้นในโสตประสาทของเรย์ แต่มันไม่ใช่เสียงปกติทั่วไป... หน้าต่างสีแดงฉานที่มีรอยแตกราวกระจกพังทลายปรากฏขึ้นตรงหน้าพร้อมข้อความกระพริบเตือนด้วยความเร็วสูง [คำเตือนเร่งด่วน: ตรวจพบความผิดปกติของสนามพลังภายนอก!] [ระบบความปลอดภัยส่วนกลางถูกแฮกโดยสิ่งมีชีวิตระดับภัยพิบัติ...] [เป้าหมายไม่ทราบฝ่ายกำลังพุ่งตรงมายังห้องประเมินผล ระยะห่าง: 300 เมตร... 200 เมตร... 100 เมตร!] [คำแนะนำด่วน: จงเตรียมรับมือ หรือหนีตายทันที—] ยังไม่ทันที่เรย์จะได้ประมวลผลข้อความเตือนภัยจนจบ ประตูเหล็กหนาหนักสามชั้นน้ำหนักรวมกว่าตันของห้องประเมินก็ระเบิดออกเป็นจุล เศษเหล็กแหลมคมกระจายว่อนไปทั่วพร้อมกับแรงระเบิดมหาศาลที่ซัดร่างของคณะกรรมการหลายคนลอยกระเด็นไปคนละทิศคนละทาง! ท่ามกลางกลุ่มควันหนาทึบและฝุ่นผงที่ตลบอบอวล ร่างเงาสูงใหญ่ยักษ์ในชุดเกราะสีดำทมิฬที่ปกคลุมด้วยไอออนสีม่วงเข้มก็ก้าวเท้าเหยียบย่างเข้ามา เสียงเกราะกระทบพื้นหินดัง *กึ้ง... กึ้ง...* หนักหน่วงราศีกดทับทุกสรรพสิ่งให้จมดิ่งลงสู่ความตาย และเมื่อหมวกเหล็กหน้าตาน่ากลัวนั้นถูกถอดออกเผยให้เห็นใบหน้าครึ่งมนุษย์ครึ่งสัตว์ประหลาดที่มีดวงตาสสีแดงฉานจ้องมองตรงมาที่เรย์... "เจอตัวแล้ว... เจ้าหนูผู้ใช้บั๊กนอกรีต..." เสียงแหบพร่าราวกับมาจากขุมนรกดังขึ้นบาดลึกถึงขั้วหัวใจ ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!