ดาบในคราบโอสถ

เพลิงสีครามและโลหิตอันร้อนรุ่มต่างไหลเวียนหลอมรวมอยู่ภายในห้องลับใต้ดินของตำหนักอัคคีทมิฬ อวิ๋นซือหานมิได้สนใจหยาดเหงื่อที่ไหลรินอาบกรอบหน้าคมคาย ปลายเรียวนิ้วของเขาสะบัดวาดอักขระโบราณกลางอากาศอย่างต่อเนื่องจนเกิดประกายแสงสีทองสว่างวาบสะท้อนกับผนังหินศิลาหมื่นปี เบื้องหน้าของปรมาจารย์โอสถคือเตาหลอมโอสถบรรพกาลที่กำลังส่งเสียงคำรามต่ำทุ้มราวกับสัตว์อสูรตื่นจากภวังค์ หลอมละลายแร่เหล็กดาราและสมุนไพรวิญญาณร้อยปีให้กลายเป็นของเหลวหนืดสีมรกตเข้มข้น "หากเจ้ายังฝืนเร่งเร้าปราณอัคคีเช่นนี้ เกรงว่าเส้นชีพจรลมปราณทั่วร่างของเจ้าคงแหลกสลายไปเสียก่อนที่กระบี่เล่มนี้จะได้รับการชำระล้าง" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นจากมุมมืด ไป๋มู่เฉินก้าวเท้าออกมาจากเงาสลัว ร่างสูงสง่าในชุดคลุมสีดำสนิททอดมองการกระทำของสหายร่วมเป็นร่วมตายด้วยแววตาที่ฉายความกังวลลึกซึ้ง ในมือของเขากำกระบี่ไร้ลักษณ์ไว้แน่น ความเย็นเยียบจากคมกระบี่แผ่ซ่านตัดกับไอความร้อนระอุภายในห้องจนเกิดเป็นกลุ่มควันสีขาวจางๆ อวิ๋นซือหานมิได้หันกลับไปมอง เขายังคงเพ่งสมาธิทั้งหมดไปที่การควบคุมไฟธาตุในเตาหลอม "ความแค้นของสำนักเรามิเคยรอเวลา มู่เฉิน กระบี่ที่ผ่านการหล่อหลอมด้วยลมหายใจแห่งความตาย ย่อมต้องได้รับการชำระด้วยเพลิงโอสถที่บริสุทธิ์ที่สุด เจ้าไว้ใจข้าเถอะ" น้ำเสียงของอวิ๋นซือหานราบเรียบแต่เด็ดเดี่ยว แฝงไว้ด้วยความดื้อรั้นที่แม้แต่สวรรค์ก็มิอาจสั่นคลอน นี่คือการเดิมพันครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตของพวกเขา—การใช้ "ศาสตร์ปรุงยา" มาผสานเข้ากับ "วิถีกระบี่" เพื่อหล่อหลอมอาวุธวิญญาณที่ไร้ผู้ต่อกร จู่ๆ อุณหภูมิภายในห้องก็พุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหัน ของเหลวสีมรกตในเตาหลอมเริ่มส่งเสียงเดือดพล่าน ฟองอากาศสีดำผุดขึ้นมาพร้อมกับกลิ่นอายความชั่วร้ายที่ถูกสะกดไว้เนิ่นนาน แววตาของอวิ๋นซือหานหรี่แคบลง มือขวาตบลงที่ขอบเตาฉาดใหญ่ พลังปราณทั้งหมดถูกระเบิดออกมาเพื่อกดข่มพลังงานอันปั่นป่วนนั้นไว้ "รับกระบี่!" อวิ๋นซือหานตะโกนก้อง พร้อมกับสะบัดมือซึงซัดกระบี่ไร้ลักษณ์ของไป๋มู่เฉินพุ่งทะยานเข้าไปในใจกลางเตาหลอมโอสถที่กำลังลุกโชนด้วยเพลิงสีครามทันที *เปรี้ยง!* เสียงฟ้าคำรามสะเทือนเลื่อนลั่นดังสนั่นหวั่นไหวทั้งภายในและภายนอกตำหนัก แม้จะเป็นสถานที่ใต้ดิน แต่แรงกดดันจากทัณฑ์สวรรค์จำแลงก็ยังแผ่ซ่านเข้ามาจนหินผาสั่นสะเทือน ไป๋มู่เฉินทะยานร่างเข้ามาประชิดเบื้องหลังของอวิ๋นซือหานอย่างรวดเร็ว ฝ่ามือหนาทาบลงที่แผ่นหลังของสหายถ่าย ถ่ายทอดพลังปราณคุ้มกันร่างให้อย่างไม่คิดชีวิต ขณะที่ลมหายใจของทั้งคู่ประสานเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางพายุเพลิงที่กำลังแผดเผาทุกสิ่ง "อย่าปล่อยให้มันหลุดรอด!" ไป๋มู่เฉินคำรามลอดไรฟัน เลือดสดๆ ไหลรินออกจากมุมปากของเขาเนื่องจากแรงสะท้อนกลับของพลังปราณ อวิ๋นซือหานกัดฟันกรอด เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มหน้าผาก ดวงตาคมกริบเปล่งประกายสีทองเจิดจ้า เขาแผดเสียงก้องคำรามลั่น ขยับนิ้วมือวาดอักขระโลหิตลงบนอากาศ บังคับให้หยาดหยดของโอสถบรรพกาลซึมซับเข้าไปในเนื้อเหล็กของกระบี่ไร้ลักษณ์ทีละนิด เสียงโลหะกระทบกับพลังงานบริสุทธิ์ดังระรัวราวกับเสียงกลองศึก เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าใดไม่มีใครล่วงรู้ บรรยากาศภายในห้องเริ่มสงบลงอย่างน่าประหลาด เพลิงสีครามค่อยๆ มอดดับลง เหลือเพียงแสงเรืองรองสีเขียวมรกตที่สาดส่องออกมาจากเตาหลอมโอสถ ร่างของทั้งสองชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ หอบหายใจอย่างหนักหน่วงด้วยความเหนื่อยล้าถึงขีดสุด อวิ๋นซือหานผ่อนลมหายใจยาวเหยียด ยื่นมือสั่นเทาออกไปเปิดฝาเตาหลอมช้าๆ ทว่า สิ่งที่ปรากฏแก่สายตากลับมิใช่กระบี่เหล็กกล้าธรรมดา แต่เป็นคมกระบี่ที่อาบไล้ด้วยละอองหมอกสีเขียวมรกตใสราวกระจก เงาสะท้อนจากคมกระบี่เผยให้เห็นภาพจิตวิญญาณที่ซ่อนเร้น มันเปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายโอสถบริสุทธิ์ที่สามารถชุบชีวิตคนตายและปลิดชีพเซียนได้ในคราเดียวกัน ไป๋มู่เฉินจ้องมองผลงานตรงหน้าด้วยความตะลึงงัน นี่ไม่ใช่แค่อาวุธวิญญาณ แต่มันคือ "โอสถในคราบกระบี่" อย่างแท้จริง ทว่า ท่ามกลางความเงียบงันที่ควรจะโล่งอก เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยก็ดังขึ้นที่เบื้องบน ประตูหินลับที่ปิดตายมานานนับร้อยปีถูกกระแทกจนพังทลายลงมา พร้อมกับเงาร่างของยอดฝีมือชุดขาวนับสิบคนที่รายล้อมด้วยปราณกระบี่อันคมกริบพุ่งทะยานลงมาปิดล้อมพวกเขาทั้งสองไว้ในพริบตา! แววตาของผู้นำกลุ่มที่ยืนอยู่แถวหน้าสุดเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงระคนความโลภ เมื่อเขากวาดสายตามาเห็นกระบี่ในมือของไป๋มู่เฉิน "นั่น... กระบี่วิญญาณโอสถบรรพกาล! จับกุมตัวพวกมันไว้!" ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงอารมณ์อันลึกซึ้งนี้ไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ