โอสถสีเลือดภายใต้จันทร์ดับ

กลิ่นอายโลหิตจางๆ คละคลุ้งปะปนกับกลิ่นไอสมุนไพรหมื่นปีภายในถ้ำอัคคีทมิฬ อวิ๋นซือหานมิได้ใส่ใจกลิ่นคาวเลือดที่ซึมออกมาจากปลายนิ้วของตนเองแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวเพ่งมองเตาหลอมโอสถสำริดโบราณที่กำลังสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ไอพลังปราณสีม่วงเข้มแผ่ซ่านออกมาจากรอยร้าวของเตาหลอมราวกับอสุรกายที่กำลังจะตื่นจากการหลับใหล "ซือหาน... เจ้ากำลังฝืนวิถีแห่งฟ้าดินเกินไปแล้ว" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังขึ้นจากมุมมืดของถ้ำ ไป๋มู่เฉินก้าวเท้าออกมาอย่างเงียบเชุด ชายหนุ่มในอาภรณ์สีหมองคล้ำสะพายกระบี่ไร้ลักษณ์ไว้ด้านหลัง ดวงตาคมปลาบกวาดมองไปยังเตาหลอมตรงหน้าด้วยความกังวลระคนเคร่งเครียด แม้ใบหน้าจะราบเรียบไร้ระลอกคลื่น ทว่ามือที่กุมด้ามกระบี่กลับกำแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว อวิ๋นซือหานไม่แม้แต่จะชายตามองสหายเก่า เขาสะบัดมือขวาเบาๆ อักขระปราณนับร้อยพรั่งพรูออกจากปลายนิ้วประทับลงบนผนังเตาหลอมเพื่อสะกดกลั้นแรงระเบิดที่กำลังก่อตัวขึ้นจากภายใน "วิถีแห่งฟ้าดินหรือ?" เสียงหัวเราะเยือกเย็นหลุดออกมาจากริมฝีปากของปรมาจารย์โอสถ "หากฟ้าดินมีความเมตตาจริง อาจารย์คงไม่ต้องดับสูญในกองเพลิงแห่งการกวาดล้างเมื่อสิบปีก่อน มู่เฉิน... เจ้าก็รู้ดีแก่ใจว่า 'โอสถหวนคืนวิญญาณ' เม็ดนี้ คือสิ่งเดียวที่จะทวงคืนความยุติธรรมให้สำนักของเราได้" "แต่สมุนไพรหลักในเตานั้น... ไม่ใช่หญ้าวิญญาณร้อยตะวัน" ไป๋มู่เฉินก้าวเข้ามาประชิดเบื้องหลัง แววตาคมกริบกวาดมองหยดโลหิตสีแดงฉานที่หยดลงจากปลายนิ้วของอวิ๋นซือหานลงสู่ปากเตาหลอม "เจ้าใช้โลหิตแห่งบรรพชนสำนักมารโลหิต เป็นสื่อกลางในการหลอมรวม มันคือวิถีแห่งมาร! หากเซียนสำนักอื่นล่วงรู้ เจ้าจะกลายเป็นเป้าสังหารทั่วทั้งยุทธภพ" "ยอมเป็นมาร เพื่อล้างมลทิน ดีกว่าเป็นเซียนผู้สูงส่งแต่ไร้ซึ่งความแค้นเคืองอันใด" อวิ๋นซือหานกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมดุจใบกระบี่ที่เพิ่งออกจากฝัก ทันใดนั้น เตาหลอมสำริดโบราณก็ส่งเสียงคำรามกึกก้องราวกับอสุนีบาตฟาดลงกลางใจภวังค์ เปลวเพลิงสีดำสนิทพวยพุ่งทะยานขึ้นสู่เพดานถ้ำ เผาผลาญศิลาแกร่งจนหลอมละลายกลายเป็นลาวาหนืดข้น กลิ่นหอมหวานอันเป็นเอกลักษณ์ของโอสถระดับนภาตลบอบอวลไปทั่ว ทว่าในขณะเดียวกัน กลีบเมฆสีเลือดก็เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วนอกปากถ้ำอัคคีทมิฬ เสียงคำรามของสายฟ้าฟาดจากฟ้าเบื้องบนสั่นสะเทือนรากฐานขุนเขา นี่คือทัณฑ์สวรรค์! โอสถฝืนลิขิตฟ้าเม็ดนี้ทรงพลังเกินกว่าที่กฎเกณฑ์แห่งสวรรค์จะยินยอมให้มีตัวตนอยู่ "ถอยไป!" อวิ๋นซือหานตะโกนลั่น พร้อมกับตวัดฝ่ามือซัดพลังปราณออกไปเบื้องหน้าเพื่อคุ้มกันเตาหลอม ทว่าความผิดพลาดหาได้เกิดจากการควบคุมปราณไม่ แต่เกิดจาก 'จิตมาร' ที่ซ่อนเร้นอยู่ในก้นบึ้งหัวใจของเขาเอง หยดโลหิตสีแดงสดที่หยดลงไปเมื่อครู่ มิได้หลอมรวมเข้ากับตัวยาตามตำารา หากแต่แปรเปลี่ยนเป็นอักขระโบราณสีเลือดที่หมุนวนเป็นเกลียวพายุอยู่ภายในเตา เม็ดยาโอสถที่ควรจะเปล่งประกายแสงสีทอง กลับเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานราวกับดวงตาของปีศาจกระหายเลือด มันส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนราวกับวิญญาณนับหมื่นที่ถูกจองจำในขุมนรก ตูมมมม! แรงระเบิดมหาศาลซัดร่างของอวิ๋นซือหานกระเด็นชนผนังถ้ำอย่างแรง กระแสพลังปราณย้อนกลับตีลังกาเข้าสู่เส้นชีพจรจนกระอักเลือดคำโตออกมา ร่างของปรมาจารย์โอสถทรุดฮวบลงกับพื้น ทว่าดวงตากลับเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง สิ่งที่ปรากฏอยู่กลางกองเพลิงที่มอดดับลง มิใช่กลุ่มควันหรือเถ้าถ่าน หากแต่เป็นทารกน้อยร่างเปลือยเปล่าผิวขาวราวกระเบื้องเคลือบ ทว่าดวงตาทั้งสองข้างกลับเปล่งประกายแสงสีแดงฉานราวกับโลหิต และที่กลางหน้าผากมีรอยสักรูปอักขระกระบี่โบราณปรากฏขึ้นอย่างรางเลือน ทารกน้อยส่งเสียงร้องไห้จ้า เสียงร้องนั้นก้องกังวานดุจเสียงกระบี่กรีดแทะโสตประสาท ทำให้แผ่นดินรอบกายสั่นไหวอย่างรุนแรง ไป๋มู่เฉินเบิกตากว้าง ทะยานร่างเข้ามาขวางเบื้องหน้าอวิ๋นซือหาน ชักกระบี่ไร้ลักษณ์ออกจากฝักทันที คมกระบี่สีเงินยวดยวงแผ่ไอเย็นเยียบตัดผ่านอากาศจนเกิดเสียงหวีดหิว "ระวังตัว... ซือหาน!" ไป๋มู่เฉินเอ่ยเสียงเครียด "นั่นไม่ใช่โอสถ... และไม่ใช่เด็กทารกธรรมดา" อวิ๋นซือหานใช้แขนเสื้อเช็ดคราบโลหิตที่มุมปาก พยุงกายลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก สายตาสีเทานิ่งสนิทจ้องมองไปยังทารกน้อยกลางกองเพลิง บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ทันใดนั้นเอง พื้นดินใต้ร่างของพวกเขาก็แตกแยกออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับเงาร่างสีดำทะมึนสามร่างที่พุ่งทะยานลงมาจากปากถ้ำด้วยความเร็วสูงดุจภูตผี "ฮ่าๆๆๆ! ปรมาจารย์อวิ๋น... ท่านช่างหาญกล้ายิ่งนัก ถึงกับกล้าใช้ 'วิชาลับโลหิตมาร' หลอมสร้างทายาทแห่งกระบี่โลหิตขึ้นมา!" เสียงหัวเราะเย้ยหยันดังสะท้อนก้องกังวาน พร้อมกับเงาร่างของชายชราในชุดคลุมสีทองลายพยัฆค์ทมิฬ ก้าวออกมาจากความมืด พร้อมกับปลดปล่อยพลังปราณขอบเขตราชันย์ขั้นสมบูรณ์กดทับลงมาจนอากาศแทบจับตัวเป็นน้ำแข็ง อวิ๋นซือหานหรี่ตาลงเล็กน้อย มือขวาแอบหยิบโอสถผนึกวิญญาณขึ้นมาซ่อนไว้ในฝ่ามือ ขณะที่ไป๋มู่เฉินก้าวเท้าเหลื่อมล้ำเตรียมซัดกระบี่ออกไปทุกเมื่อ ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านผลงานของ "เพลิงโอสถสวรรค์" นะครับ