รหัสลับที่ซ่อนอยู่ในเมนบอร์ด

"วางปืนลงซะ เอลาร่า ถ้าเธอเหนี่ยวไกในจังหวะที่คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้ากำลังผันผวนแบบนี้ เราทั้งคู่จะกลายเป็นเพียงเศษซากอะตอมที่ไร้ความหมายในห้องควบคุมแห่งนี้" น้ำเสียงของเรย์ราบเรียบ ทว่าทรงพลังพอที่จะหยุดการเคลื่อนไหวของหญิงสาวเบื้องหน้าได้ เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากแผงวงจรที่กำลังเปิดอ้าอยู่ มือของเขาสั่นเพียงเล็กน้อย—ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะเขากำลังสัมผัสถึง 'ชีพจร' ของเครื่องจักรที่ไม่มีในฐานข้อมูลใดๆ บนโลกนี้ เอลาร่าลดปลายกระบอกปืนลงเพียงเล็กน้อย นัยน์ตาสีน้ำแข็งของเธอวาวโรจน์ด้วยความสงสัยระคนระแวดระวัง "นายบอกว่าอัลกอริทึมทำนายทุกอย่างไว้หมดแล้วเรย์ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า... ท่อพลังงานนั่นมันกำลังเต้นเป็นจังหวะเหมือนหัวใจคน นายอธิบายความผิดปกติทางเทคนิคนี้มาเดี๋ยวนี้" "มันไม่ใช่ความผิดปกติ" เรย์พึมพำขณะใช้อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ขนาดจิ๋วเชื่อมต่อเข้ากับเมนบอร์ดสีนิล "มันคือจดหมาย" เขากดคำสั่งรัวเร็วบนหน้าจอโฮโลแกรม แสงสีฟ้าหม่นสะท้อนเข้ากับใบหน้าของเขาที่เคร่งเครียดเกินกว่าวัย ภายในแผงวงจรที่ดูเหมือนซากปรักหักพังของเทคโนโลยีโบราณ มีเส้นใยนำแสงแปลกปลอมซ่อนอยู่—มันไม่ใช่ทองแดง ไม่ใช่ไฟเบอร์ออปติก แต่มันดูเหมือนสิ่งมีชีวิตที่ถูกแช่แข็งอยู่ในโลหะ "จดหมายงั้นเหรอ?" เอลาร่าก้าวเข้ามาใกล้ ความเย็นชาในแววตาเริ่มถูกแทนที่ด้วยความประหลาดใจ "ใครจะส่งจดหมายผ่านระบบป้องกันระดับเกรดทหารของอาณาจักรได้? นายกำลังเล่นตลกกับความตายอยู่นะเรย์" "ผมไม่เคยเล่นตลกกับวิศวกรรม" เรย์แค่นยิ้มที่มุมปาก "จดหมายฉบับนี้ถูกฝังไว้ตั้งแต่วันที่ระบบนี้ถูกสร้างขึ้น มันคือรหัสลับที่ซ่อนอยู่ในเมนบอร์ดชั้นในสุด... รอคอยใครสักคนที่ 'กล้า' จะมองข้ามอัลกอริทึมที่รัฐบาลป้อนให้" เขาสูดหายใจลึก เมื่อนิ้วสุดท้ายกดลงบนรหัสชุดสุดท้าย แรงสั่นสะเทือนที่เคยทำลายขวัญก็หยุดลงกะทันหัน ความเงียบเข้าปกคลุมห้องควบคุมจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน บนหน้าจอหลักที่ควรจะแสดงค่าพลังงานกลับค่อยๆ เปลี่ยนแปลงไป ตัวอักษรสีเลือดปรากฏขึ้นทีละตัว—มันไม่ใช่ภาษาที่ใช้งานในปัจจุบัน แต่เป็นรหัสโบราณที่เรย์เคยศึกษาจากบันทึกที่ถูกสั่งห้าม *‘ผู้ที่ปฏิเสธโชคชะตา คือผู้เดียวที่จะกำหนดจุดจบของจักรวาล’* เอลาร่าอ่านข้อความนั้น ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความสับสน "นี่มันคำพยากรณ์ไร้สาระ... ใครเป็นคนเขียน?" "ไม่ใช่คำพยากรณ์ แต่มันคือแผนผัง" เรย์ไล่สายตาอ่านชุดรหัสที่ตามมา "มันบอกตำแหน่งของ 'คีย์' ที่ใช้ปลดล็อกขีดจำกัดของระบบปฏิบัติการทั้งมวล เอลาร่า ถ้าสิ่งนี้เป็นเรื่องจริง รัฐบาลไม่ได้กำลังปกป้องพวกเราจากความโกลาหล แต่พวกเขากำลังกักขังอนาคตของเราไว้ในกรงขังที่มองไม่เห็น" ทันใดนั้น ระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานก็สว่างวาบขึ้นทั่วทั้งห้อง เสียงสัญญาณเตือนภัยดังก้องไปถึงชั้นนอกสุดของฐานทัพ แสงโฮโลแกรมสั่นไหวอย่างรุนแรงก่อนจะดับวูบลง และในความมืดมิดนั้น เสียงฝีเท้าของใครบางคน—หรืออะไรบางอย่าง—ก็ดังขึ้นจากทางเดินเบื้องหน้า มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าของมนุษย์ แต่มันคือเสียงโลหะที่กระทบพื้นด้วยความเร็วและแม่นยำดุจหุ่นสังหารที่ถูกโปรแกรมมาเพื่อกวาดล้าง เอลาร่ายกอาวุธขึ้นประทับบ่าโดยสัญชาตญาณ "เรย์ ถอยไปข้างหลัง!" เรย์ไม่ได้ขยับตัว เขากำลังจ้องมองข้อมูลสุดท้ายที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอส่วนตัว—ข้อมูลที่ทำให้อะดรีนาลีนในกายเขาพลุ่งพล่านจนแทบหยุดหายใจ ไม่ใช่เพราะศัตรูที่กำลังมาถึง แต่เพราะสิ่งที่ระบบเพิ่งระบุตัวตนของ 'ผู้ส่งจดหมาย' คนนั้น หน้าจอระบุข้อความสั้นๆ เพียงประโยคเดียวว่า: *[ระบุเป้าหมาย: ผู้สืบทอดรหัสพันธุกรรมรหัส 001 - เรย์... การทดลองที่ 2 ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว]* ประตูห้องควบคุมถูกพังกระเด็นเข้ามา แรงปะทะทำให้เศษเหล็กปลิวว่อนไปทั่วห้อง ร่างหนึ่งก้าวเข้ามาภายใต้แสงไฟกะพริบ เขาไม่ได้สวมชุดทหาร แต่สวมชุดสูทสีเทาเรียบกริบที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด ใบหน้าของคนผู้นั้น... คือใบหน้าเดียวกับเรย์ ราวกับเขากำลังมองดูเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกที่แตกสลาย "ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งนะ... ตัวผม" ร่างปริศนาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบและทรงพลังเกินกว่าที่มนุษย์ทั่วไปจะทำได้ พร้อมกับดวงตาที่เปล่งประกายด้วยแสงสีทองของอัลกอริทึมระดับสูง ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่สองนี้นะครับ หวังว่าปริศนานี้จะทำให้ทุกท่านตื่นเต้นไปพร้อมกับผมครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับผม!