ค่าสถานะติดลบในวันที่ระบบสุ่มพลาด

"เลิกเสียเวลาตรวจสอบท่อส่งพลังงานนั่นได้แล้ว เรย์ ในเมื่ออัลกอริทึมประกาศว่ามันทำงานสมบูรณ์แบบ ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่นายจะต้องเอาชีวิตไปเสี่ยงกับความร้อนระดับหลอมละลายแบบนั้น" น้ำเสียงเรียบเย็นของเอลาร่าดังขึ้นท่ามกลางเสียงหึ่งของเครื่องยนต์ไอพ่นสำรองที่สั่นสะเทือนไปถึงกระดูกสันหลัง เธอพิงร่างกับผนังโลหะที่เต็มไปด้วยคราบเขม่า สายตาคมกริบดุจใบมีดจ้องมองวิศวกรหนุ่มที่กำลังขดตัวอยู่ในช่องเซอร์วิสแคบๆ เรย์ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง มือของเขาเปื้อนไปด้วยคราบน้ำมันสังเคราะห์สีครามที่ขัดไม่ออก เขาเพียงแค่นจมูกเบาๆ ก่อนจะกระชากสายเคเบิลเส้นหนึ่งออกมาจนเกิดประกายไฟสีม่วงแลบแปลบปลาบ "สมบูรณ์แบบงั้นหรือครับ? คำนี้เป็นแค่คำโกหกที่ระบบใช้ปลอบใจพวกเรา เพื่อให้เราเดินตามเส้นทางที่มันขีดไว้เหมือนตุ๊กตาไขลาน" เขาพึมพำขณะใช้อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ขนาดจิ๋วสแกนโครงสร้างของท่อส่งพลังงาน "คุณดูนี่สิ ค่าการไหลเวียนของพลาสมาในเซกเตอร์ 7 มันแกว่งตัวผิดปกติมาสามวันแล้ว แต่ระบบกลับแสดงค่าเป็นสีเขียวคงที่ตลอดเวลา ถ้าผมไม่มาซ่อมมันตอนนี้ อีกไม่เกินหกชั่วโมง... สถานีนี้ได้กลายเป็นเศษเหล็กกลางอวกาศแน่" เอลาร่าถอนหายใจยาว เธอเดินเข้ามาใกล้จนเงาของเธอทาบทับร่างของเรย์ "โลกนี้ขับเคลื่อนด้วยอัลกอริทึม เรย์ นายควรจะเรียนรู้ที่จะเชื่อใจมัน เหมือนที่คนทั้งโลกทำ" "นั่นคือเหตุผลที่ผมไม่เคยเชื่อไงครับ" เรย์ยันตัวขึ้นจากช่องเซอร์วิส ใบหน้าของเขาเปื้อนคราบเขม่าแต่ดวงตากลับพราวระยับด้วยความท้าทาย "เพราะถ้าเราเชื่อมันจนหมดใจ เราก็เป็นได้เพียงแค่ฟันเฟืองที่รอวันถูกเปลี่ยนทิ้งเมื่อหมดค่า" เขากดปุ่มเปิดหน้าต่างโฮโลแกรมส่วนตัวขึ้นมาเพื่อบันทึกข้อมูลการตรวจสอบ ทว่าในวินาทีที่แสงสีฟ้าจางๆ ฉายออกมาจากข้อมือ จังหวะการหายใจของเขากลับสะดุดลง หน้าต่างระบบไม่ได้แสดงค่าสถานะปกติเหมือนทุกวัน แต่มันกลับกะพริบถี่ๆ ด้วยตัวอักษรสีแดงฉานที่ดูบิดเบี้ยวผิดธรรมชาติ [ คำเตือน: ตรวจพบความผิดปกติในระดับฮาร์ดแวร์ ] [ สถานะปัจจุบัน: ผู้ปฏิเสธโชคชะตา (Anomaly Found) ] [ พลังชีวิต: 100% ] [ ค่าสติปัญญา: 99% ] [ ค่าสถานะติดลบ: -999,999,999 (ระบบสุ่มพลาด: เกิดข้อผิดพลาดในการคำนวณโชคชะตา) ] เรย์นิ่งค้างไป อุปกรณ์สแกนในมือร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังสนั่น หัวใจของเขาสั่นระรัวจนแทบจะทะลุออกมาจากอก ค่าสถานะติดลบระดับนี้มันเป็นไปไม่ได้ มันไม่ใช่แค่ความผิดพลาดของเซนเซอร์ แต่มันคือการ 'ฉีกกฎ' ของโครงสร้างจักรวาลที่อัลกอริทึมดูแลอยู่ "เรย์? เป็นอะไรไป?" เอลาร่าขมวดคิ้ว มือเรียววางลงบนไหล่ของเขา สัมผัสที่เย็นเยียบนั้นทำให้เรย์สะดุ้งสุดตัว เขารีบปิดหน้าต่างโฮโลแกรมทันทีอย่างลนลาน สายตาเลิ่กลั่กมองไปรอบข้างราวกับกลัวว่าจะมีใครเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้า "ไม่มีอะไรครับ... แค่ระบบประมวลผลพลาดนิดหน่อย" เขาตอบเสียงสั่น พยายามควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด แต่ในหัวของเขาตอนนี้กลับมีคำถามถาโถมเข้ามาเหมือนพายุ ทำไมระบบถึงให้ค่าติดลบที่มหาศาลขนาดนี้? นี่คือจุดเริ่มต้นของการถูกลบตัวตน หรือนี่คือช่องโหว่ที่เขารอคอยมาตลอดชีวิตกันแน่? "นายดูแปลกไปนะ" เอลาร่าหรี่ตาลง จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา ราวกับจะค้นหาความลับที่เขาเพิ่งพยายามซ่อนไว้ "ถ้าเกิดอะไรขึ้น บอกฉัน เรามาถึงจุดนี้ด้วยกันแล้วนะ" เรย์ไม่ได้ตอบ เขาหยิบอุปกรณ์ที่ทำหล่นขึ้นมา แสร้งทำเป็นตรวจสอบท่อพลังงานต่อ ทั้งที่ในใจกำลังเต้นระส่ำด้วยความตื่นเต้นที่ปนเปไปกับความหวาดกลัว เขาเพิ่งค้นพบ 'กุญแจ' ดอกใหม่ที่ไม่มีใครในจักรวาลนี้เคยถือครอง และมันอาจจะเป็นกุญแจที่จะพาทั้งเขาและเอลาร่าออกไปจากกรงขังที่เรียกว่าระบบนี้ได้ตลอดกาล ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในหัว แต่มันกลับไม่ใช่เสียงของระบบสถานีทั่วไป มันเป็นเสียงที่ดังกังวานและทรงพลังราวกับเสียงเรียกจากพระเจ้า [ ระบบตรวจพบการแทรกแซงจากโชคชะตาที่ถูกปฏิเสธ ] [ ภารกิจลับระดับ SSS: 'ถอดรหัสแห่งความว่างเปล่า' ได้ถูกเปิดใช้งานแล้ว ] [ การตัดสินใจของคุณในวินาทีนี้ จะกำหนดจุดจบของจักรวาลอัลกอริทึม หรือการถือกำเนิดใหม่ของมนุษยชาติ ] เรย์หยุดชะงัก ร่างกายของเขารู้สึกเหมือนถูกแช่แข็งในวินาทีนั้น เขามองไปที่เอลาร่าที่เริ่มชักอาวุธออกมาเมื่อเห็นว่าท่อพลังงานเริ่มสั่นสะเทือนด้วยความถี่ที่ผิดปกติ แต่สิ่งที่เธอไม่รู้คือ... ทุกอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้นหลังจากนี้ ไม่ได้เป็นไปตามอัลกอริทึมอีกต่อไป ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทแรกของเรื่องราวนี้ หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับก้าวย่างของเรย์นะครับ - เนบิวลาสตาร์