ศพที่สองในเงาจันทร์

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยมาปะทะจมูกทันทีที่หน้าจอสมาร์ทโฟนดับวูบลง อคิราห์ไม่ได้ขยับตัว เขายังคงยืนนิ่งอยู่กลางห้องทำงานที่เงียบสงัด แสงไฟสีนวลจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องกระทบใบหน้าซีกหนึ่งจนเกิดเงาทอดยาวพาดผ่านดวงตาที่สงบนิ่งจนน่ากลัว ราวกับว่าความตายที่เพิ่งถูกส่งมาทักทายนั้นเป็นเพียงหัวข้อวิจัยในตำรา ไม่ใช่ประกาศิตสังหารที่พุ่งเป้ามายังตัวเขาโดยตรง “คุณคิดว่าคนทำมันโง่หรือว่ามันหยามคุณเกินไปครับ ดร.อคิราห์?” เสียงแหบต่ำของธันวาดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง เขาพิงไหล่กับกรอบประตู มือหนึ่งคีบบุหรี่ที่ไม่ได้จุดไฟไว้หลวมๆ นัยน์ตาของนักข่าวหนุ่มฉายแวววาวโรจน์ด้วยความตื่นเต้นที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความเย็นชา เขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อปลอบประโลม แต่มาเพื่อเฝ้าดูว่าเหยื่อจะขยับตัวอย่างไรเมื่อถูกต้อนจนมุม อคิราห์หมุนตัวช้าๆ สายตาของเขากวาดผ่านใบหน้าของธันวาราวกับกำลังวิเคราะห์รอยช้ำบนศพ “ฆาตกรที่เลือกเขียนชื่อผมลงบนร่างเหยื่อ ไม่ได้ต้องการแค่ข่มขู่ แต่มันต้องการให้คุณ... ‘นักข่าวผู้กระหายความจริง’ เชื่อว่านี่คือคดีต่อเนื่อง เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากบางสิ่งที่สำคัญกว่า” ธันวาเลิกคิ้ว สอดตัวเข้ามาในห้องพร้อมรอยยิ้มมุมปาก “สำคัญกว่าการที่หมอนิติเวชระดับหัวกะทิจะกลายเป็นศพต่อไปเนี่ยนะ? น่าสนใจ... คุณกำลังจะบอกว่าศพนี้เป็นเพียง ‘เครื่องมือ’ ในการจัดฉากอย่างนั้นหรือ?” “ศพนี้มีรอยกรีดที่ข้อมือซ้ายลึกถึงเส้นเลือดใหญ่ แต่แปลกนะครับ...” อคิราห์เดินไปหยิบไฟล์ภาพถ่ายดิจิทัลขึ้นมาขยายดูด้วยปลายนิ้ว “การจัดวางรอยเลือดบนหน้าอกแม่นยำเกินไปจนดูเหมือนถูกคัดลายมือ การฆาตกรรมที่เกิดจากอารมณ์ชั่ววูบหรือความแค้นมักทิ้งความยุ่งเหยิงไว้เสมอ แต่ศพนี้... มันคือผลงานศิลปะที่ทำขึ้นเพื่อส่งสาส์นโดยเฉพาะ” ธันวาก้าวเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากตัวอคิราห์ “ถ้าเช่นนั้น เราก็มีโจทย์ที่ต้องแก้อยู่สองข้อครับ ข้อแรก ใครคือฆาตกรตัวจริงที่ซ่อนอยู่หลังเงานี้ และข้อที่สอง... ใครคือคนที่กำลังหัวเราะเยาะเราทั้งคู่อยู่ในเงามืดนั่น” “ไม่มีใครหัวเราะหรอกครับธันวา มีแต่คนที่กำลังเล่นเกมสลับฉาก” อคิราห์ปิดหน้าจอลง “คุณรู้เรื่อง ‘ศพที่สอง’ นี่ก่อนผมจะได้รับรูปนี้ใช่ไหม?” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาหวิว ธันวาสบตาอคิราห์แน่นิ่ง ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆ “ผมไม่ได้รู้ก่อน แต่ผมได้กลิ่นมันมาตั้งแต่สัปดาห์ที่แล้วแล้วครับ กลิ่นของความเน่าเฟะที่ไม่ได้มาจากศพ แต่มันมาจาก ‘ตึกบัญชาการ’ ของคนระดับสูงที่ต้องการปิดปากใครบางคน... และชื่อของคุณ มันก็แค่ส่วนประกอบของเมนูอาหารที่ถูกวางแผนไว้ล่วงหน้าเท่านั้น” อคิราห์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะคว้าเสื้อกาวน์ขึ้นมาสวม “ถ้าอย่างนั้นเราก็มีที่ต้องไป” “ไปที่ห้องเก็บศพ? หรือไปหาความจริงที่พวกมันไม่อยากให้เราแตะต้อง?” ธันวาขยับตัวตามทันทีที่เห็นท่าทีแน่วแน่ของอีกฝ่าย “ไปดูว่าสิ่งที่พวกมันทิ้งไว้บนตัวศพ มันบอกอะไรมากกว่าแค่ชื่อผม” ทั้งสองก้าวออกจากห้องทำงาน สู่ความมืดมิดของทางเดินในโรงพยาบาล ความกดดันบีบคั้นราวกับอากาศในนั้นกำลังเบาบางลงทุกที อคิราห์ก้าวเท้าอย่างเป็นจังหวะ ส่วนธันวาสืบเท้าตามด้วยความระแวดระวัง ทว่าเมื่อทั้งคู่เดินมาถึงโถงทางเดินหน้าห้องเก็บศพ เสียงฝีเท้าของใครบางคนกลับหยุดชะงักลงที่มุมมืดด้านหน้า ธันวาขยับตัวบังหน้าอคิราห์โดยสัญชาตญาณ มือของเขาคว้าหมับเข้าที่ขอบประตูเพื่อเตรียมพร้อมรับมือกับสิ่งที่อาจพุ่งออกมา แต่สิ่งที่ปรากฏกลับมีเพียงความว่างเปล่า... จนกระทั่งเสียงสั่นรัวของโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อของอคิราห์ดังขึ้น เขารับสายด้วยความเงียบ “ดร.อคิราห์... อย่าดูแค่ชื่อที่หน้าอกสิครับ ลองหงายมือซ้ายของเขาดู... แล้วคุณจะเห็นว่า ‘เพื่อนเก่า’ ที่คุณตามหามานาน กำลังส่งของขวัญชิ้นสุดท้ายให้คุณอยู่” เสียงปลายสายถูกดัดแปลงจนฟังไม่ได้ศัพท์ แต่ประโยคนั้นทำให้หัวใจของอคิราห์กระตุกวูบ เขาผลักบานประตูห้องเก็บศพออกกว้างด้วยความเร็วที่เหนือการควบคุม แสงไฟนีออนที่กะพริบถี่ๆ เผยให้เห็นร่างบนเตียงเหล็กที่เย็นเยียบ อคิราห์ถลาเข้าไปใกล้ คว้ามือซ้ายของศพที่ถูกคลุมด้วยผ้าขาวขึ้นมาดู ในวินาทีนั้นเอง อคิราห์ก็ต้องชะงักงัน ลมหายใจของเขาขาดห้วงไปทันที เมื่อสิ่งที่อยู่ในกำมือของศพนั้น ไม่ใช่รอยเลือด... แต่เป็นแหวนวงหนึ่งที่เขาสวมติดนิ้วมาตลอดจนกระทั่งวันที่ครอบครัวของเขาถูกฆาตกรรมไปเมื่อหลายปีก่อน แหวนที่ควรจะถูกฝังอยู่พร้อมกับซากปรักหักพังของบ้านในวันนั้น... กลับมาวางอยู่ตรงหน้าเขาอีกครั้ง ในมือของศพที่ไม่ควรจะมีตัวตนอยู่บนโลกนี้! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านเงามืดนี้ไปกับผมนะครับ