ศพที่ไม่มีชื่อ

กลิ่นฟอร์มาลีนเข้มข้นจนแสบจมูกคือเครื่องหอมชนิดเดียวที่ ดร.อคิราห์ ยอมรับว่ามันซ직ความจริงได้ดีกว่าคำแก้ตัวของมนุษย์ ภายใต้แสงไฟนีออนสีขาวซีดสะท้อนบนพื้นกระเบื้องเคลือบ ปลายมีดผ่าตัดสเตนเลสสตีลในมือของแพทย์นิติเวชหนุ่มกำลังกรีดผ่านชั้นผิวหนังสีม่วงคล้ำของร่างไร้ชื่อบนเตียงสแตนเลส เสียง "แคว่ก" ของเนื้อเยื่อที่ถูกคมมีดแยกออกดังสะท้อนก้องในห้องชันสูตรที่เงียบงัน มันเป็นจังหวะชีวิตเดียวที่เขาสนใจในเวลานี้ ศพตรงหน้าถูกส่งมาจากสถานีตำรวจภูธรท้องถิ่นในสภาพไร้ญาติ ไม่มีกระเป๋าเงิน ไม่มีบัตรประชาชน ไม่มีร่องรอยการต่อสู้บนเนื้อตัวภายนอก ตำรวจสรุปสำนวนเบื้องต้นว่าเป็น "หัวใจวายเฉียบพลัน" แต่สำหรับอคิราห์แล้ว ความตายที่ไร้ร่องรอยการต่อสู้มักซ่อนร่องรอยการฆาตกรรมที่แยบยลที่สุดไว้เสมอ "ผลเลือดออกหรือยังครับ หมอ" เสียงทุ้มต่ำและติดจะเย้ยหยันดังขึ้นจากมุมมืดของห้องชันสูตร ธันวา ก้าวพ้นจากเงาของตู้เก็บศพสแตนเลสเข้ามายืนอยู่ข้างเตียง โดยไม่สนใจป้ายเตือนห้ามบุคคลภายนอกเข้า สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองร่างไร้วิญญาณบนเตียง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ดวงตาเรียบเฉยของอคิราห์ อคิราห์ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากซากศพ เขายังคงใช้คีมถ่างซี่โครงออกเพื่อเปิดดูช่องอก "คุณเข้ามาในเขตหวงห้ามของนิติเวชอีกแล้วนะ ธันวา กลิ่นเลือดมันหอมจนดึงดูดแมลงสาบอย่างคุณได้ทุกทีสิน่า" "แมลงสาบมีประโยชน์กว่าที่คุณคิดนะหมอ มันรู้ว่าซอกมุมไหนของเมืองนี้มีขยะเน่าเฟะซ่อนอยู่" ธันวาเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นเลือดจางๆ จากร่างผู้ตาย "ว่าไง ศพไร้ชื่อคนนี้มีอะไรพิเศษ ถึงทำให้มือหนึ่งอย่างคุณต้องลงมือผ่าเองในรอบดึกแบบนี้ ปกติเคสไร้ญาติคุณโยนให้หมอฝึกหัดตลอดไม่ใช่หรือ" อคิราห์วางเครื่องมือลงในถาดสเตนเลส เสียงโลหะกระทบกันดังแกร่ง เขาถอดถุงมือยางเปื้อนเลือดออกทีละข้างอย่างช้าๆ สายตาคมปลาบมองสบกับนักข่าวนอกแถวผู้ไม่เคยเกรงกลัวอำนาจใดในแผ่นดิน "เพราะตับของเขาเต็มไปด้วยสารหนูเข้มข้นในปริมาณที่ยังไม่ถึงตาย แต่เพียงพอที่จะทำให้ระบบประสาทส่วนกลางเป็นอัมพาตชั่วคราว..." อคิราห์เว้นจังหวะ เลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้ร่างไร้วิญญาณนั้นอีกนิด ก่อนจะกระซิบต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เย็นเยียบถึงขั้วหัวใจ "...และปอดของเขามีคราบเขม่าคาร์บอนมอนอกไซด์ในปริมาณที่พบได้เฉพาะในห้องเผาศพที่มีระบบระบายอากาศปิดสนิท ตำรวจบอกว่าเขาหัวใจวายตายริมถนน แต่ความจริงคือเขาถูกทำให้ตายในสถานที่ที่ไม่มีใครได้ยินเสียงกรีดร้องต่างหากล่ะ" รอยยิ้มมุมปากของธันวาจางหายไปทันที แววตาของนักข่าวสายมืดเปลี่ยนเป็นความจริงจัง คอนเนคชั่นในหัวของเขาเริ่มทำงานอย่างรวดเร็วราวกับคอมพิวเตอร์ประมวลผล "ห้องเผาศพปิดสนิท... ในเมืองนี้มีสถานที่แบบนั้นอยู่ไม่กี่แห่งหรอกหมอ และหนึ่งในนั้นคือเตาเผาศพของมูลนิธิการกุศลใต้สังกัดของนักการเมืองใหญ่ที่เพิ่งชนะการเลือกตั้งเมื่อเดือนก่อน" "นั่นไม่ใช่เรื่องของผม" อคิราห์พูดเสียงแข็ง หันหลังให้ธันวาเพื่อล้างมืออ่างสแตนเลส "หน้าที่ของผมคือบอกว่าเขาตายอย่างไร ส่วนความจริงเน่าเฟะที่คุณอยากขุดคุ้ย มันเป็นงานของพวกไฮยีน่าล่าข่าวอย่างคุณ ไปให้พ้นห้องผมซะ ธันวา" ธันวาหัวเราะในลำคอเบาๆ ก้าวเข้าไปประชิดด้านหลังของแพทย์หนุ่ม ชนิดที่ระยะห่างระหว่างเขากับอคิราห์เหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวนักข่าวผสมปนเปกับกลิ่นฟอร์มาลีนอย่างประหลาด "เราต่างก็หากินกับความตายของคนอื่นเหมือนกันนั่นแหละ หมอ" ธันวาโน้มใบกระซิบข้างใบหูของอคิราห์ด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่นัยยะอันตราย "คุณใช้มีดผ่าเพื่อหาความจริงเชิงประจักษ์ ส่วนผมใช้ปากกาแทงข้างหลังผู้มีอำนาจเพื่อความยุติธรรม... เราต่างหากที่เป็นเงาของกันและกัน" อคิราห์หยุดเปิดก๊อกน้ำ มือที่เปียกชุ่มหยดน้ำเกร็งแน่นจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาว เขาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่างที่กำลังปั่นป่วนอยู่ในอก ปมในอดีตเรื่องคดีของครอบครัวที่ถูกปิดตายโดยผู้มีอิทธิพลผุดขึ้นมาในหัวราวกับภาพหลอน ก่อนที่อคิราห์จะได้ตอบโต้อะไร เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของเขาก็แผดเสียงดังลั่นทำลายความเงียบในห้องชันสูตร เป็นสายเรียกเข้าจากเจ้าหน้าที่ห้องเก็บศพชั้นใต้ดิน *(คุณหมอครับ... แย่แล้วครับ!)* เสียงปลายสายหอบสะท้านด้วยความตื่นตระหนกจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ *(ศพไร้ชื่ออีกสามร่างที่เพิ่งส่งมาจากคดีอุบัติเหตุหมู่เมื่อคืน... จู่ๆ ป้ายชื่อที่ข้อมือพวกเขากลับสลับกันเองทั้งหมด... และที่สำคัญที่สุด... ในช่องเก็บศพหมายเลขสิบสาม... เราพบว่ามีแฟลชไดรฟ์เครื่องหนึ่งเสียบคาอยู่กับซี่โครงของศพที่ถูกผ่าไปแล้วเมื่อสัปดาห์ก่อนครับ!)* อคิราห์ชะงักกึก ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยอย่างที่ไม่ค่อยเกิดขึ้นบ่อยนัก เขากวาดสายตากลับมามองธันวาที่ยืนยิ้มมุมปากด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกของ "นิติเวชไร้ศพกับนักข่าวนอกแถว" แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ