คืนที่พายุเข้า

"ถ้าคิดว่าพากลุ่มอันธพาลหน้าตัวเมียมาเหยียบเรือนของลินินแล้วจะได้เดินกลับออกไปครบสามสิบสอง ก็ลองก้าวเข้ามาอีกสักก้าวสิคะ ลุงชิง!" น้ำเสียงใสกระจ่างแต่เย็นเยียบจนบาดลึกถึงขั้วหัวใจดังขึ้น ท่ามกลางเสียงสายฝนที่กระหน่ำซัดสาดหลังคาร้านกาแฟดริป ลินินไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย มือเรียวบางที่เพิ่งละจากการบรรจงคั่วเมล็ดกาแฟสายพันธุ์พิเศษในมิติลับ ยังคงถือกระปุกแก้วทรงวินเทจไว้มั่น ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยความท้าทาย เธอยืนหยัดอยู่เบื้องหน้าประตูไม้สักหนาหนัก โดยมีเงาร่างกำยำของศิลา—สามีผู้เงียบขรึมและมีรอยแผลเป็นจากสนามรบ—ยืนตระหง่านดั่งกำแพงเหล็กอยู่เบื้องหลัง เบื้องนอก ประตูไม้บานเก่าสั่นสะเทือนด้วยแรงกระแทกจากด้านนอก ลุงชิง ญาติผู้พี่สายเลือดจอมโลphมากที่เคยเสียหน้าอย่างยับเยินกลางตลาดเมืองหลวง ยามนี้ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความแค้นเคือง ดวงตาแดงก่ำด้วยฤทธิ์สุราและเวทมนตร์ต้องห้ามที่แผ่ไอสีดำจางๆ ออกมาคละคลุ้งกับกลิ่นดินเปียกชื้น "นังตัวดี! ปากดีนักนะ!" เสียงแหบพร่าตะโกนสวนเข้ามาพร้อมกับเสียงคำรามต่ำในลำคอของสมุนร่างยักษ์ด้านหลัง "วันนี้ต่อให้แกมีสามีเป็นอดีตนายทหารพิการ หรือมีกาแฟวิเศษอะไรก็ตามที ก็ช่วยอะไรไม่ได้หรอก! นายท่านใหญ่ส่งพวกเรามาทวงคืน "สิทธิ์" ของตระกูล... ส่งมิติลับและสูตรลับกาแฟมาซะดีๆ ไม่อย่างนั้น... กูจะเผาเรือนหลังนี้ให้ราบเป็นหน้ากลอง!" ศิลาแค่นเสียงในลำคอเบาๆ เป็นเชิงดูถูก ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อย รังสีอำมหิตที่สั่งสมมาจากการผ่านศึกสงครามอันนองเลือดแผ่ซ่านออกจากร่างจนกลุ่มคนที่อยู่หน้าประตูถึงกับสะดุ้งโหย่งโดยไม่รู้ตัว ชายหนุ่มขยับตัวก้าวขึ้นมาบังภรรยาไว้มิดชิด มือหนาเอื้อมไปคว้าด้ามดาบคาตานะเก่าคร่ำครึที่พิงไว้ข้างฝาอย่างเป็นธรรมชาติ แม้เขาจะไม่ได้พูดอะไรงุ่นง่าน แต่ความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเขานั้นหนักหน่วงเสียยิ่งกว่าขุนเขา "สามีคะ..." ลินินเอ่ยขึ้นเบื้องหลังแผ่นหลังกว้าง มือเรียวแตะลงบนแขนเสื้อของเขาเบาๆ สัมผัสอุ่นจัดจากกายชายหนุ่มทำให้ใจเธอนิ่งสงบลงอย่างประหลาด "อย่าเพิ่งเปลืองแรงจัดการพวกสุนัขข้างถนนเลยค่ะ ฝนตกหนักขนาดนี้ เดี๋ยวพื้นเรือนสกปรกหมด" คำพูดเย้ยหยันที่เปรียบพวกเขาเป็นเพียงสุนัขข้างถนนทำให้ลุงชิงบันดาลโทสะจนขาดผึ่ง สัญญาณมือถูกส่งไปยังสมุนด้านหลังทันที "พังประตูเข้าไป! ฆ่ามันให้หมด เหลือแค่นังนี่ไว้คนเดียวพอ!" โครม! ประตูกระแทกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับกลุ่มควันสีม่วงเข้มที่พวยพุ่งเข้ามาในตัวร้าน ลุงชิงและสมุนอีกสี่คนกรูเข้ามาพร้อมกับอาวุธครบมือ กลิ่นอายเวทมนตร์ต้องห้ามระดับต่ำที่พยายามสะกดจิตผู้คนแผ่กระจายไปทั่ว แต่พวกมันลืมไปว่า... ที่นี่ไม่ใช่บ้านธรรมดา แต่เป็นอาณาจักรที่ลินินหล่อหลอมด้วยพลังมิติลับ! ศิลาพุ่งตัวออกไปราวกับพยัคฆ์ร้าย ขยับเพียงชั่วพริบตา ด้ามดาบในมือยังไม่ทันได้ชักออกจากฝัก ศาลาก็ใช้สันดาบกระแทกเข้าที่อกของสมุนคนแรกจนกระเด็นทะลุกรอบประตูออกไปนอนแน่นิ่งกับพื้นกลางสายฝน การเคลื่อนไหวของอดีตนายทหารรวดเร็ว แม่นยำ และไร้ความปรานีต่อผู้ที่คิดจะทำร้ายภรรยาของตน ในขณะเดียวกัน ลินินไม่ได้ยืนดูอยู่เฉยๆ มือบางสะบัดออกเบื้องหน้า ประตูมิติลับถูกเปิดขึ้นเพียงเสี้ยววินาทีเพื่อดึงเอาวัตถุดิบชิ้นหนึ่งออกมา... เมล็ดกาแฟคั่วบดสูตรพิเศษที่ผ่านการหมักด้วยน้ำค้างมิติลับและสมุนไพรฤทธิ์ร้อนจัด! เธอสาดผงกาแฟคั่วบดละเอียดเข้าใส่หน้าลุงชิงที่พุ่งเข้ามาหมายจะคว้าตัวเธอ "อ๊ากกก! แสบตา! นี่มันอะไรวะ!" ลุงชิงกรีดร้องลั่นเมื่อผงกาแฟเข้มข้นสัมผัสกับเหงื่อและดวงตา ฤทธิ์ของสมุนไพรในมิติลับไม่ได้ทำให้แค่แสบตา แต่ความร้อนระอุราวกับลาวาทำให้ผิวหน้าของเขาพองแดงขึ้นมาทันที "ก็กาแฟดริปสูตรพิเศษไงคะ ลุงไม่เคยดื่มของดีแบบนี้สินะ ถึงได้ทำตัวต่ำตมไร้รสนิยมแบบนี้" ลินินยิ้มหวานหยาดเยิ้ม แต่แววตากลับไร้ความปรานีโดยสิ้นเชิง เธอก้าวเข้าไปใกล้ชายวัยกลางคนผู้กำลังดิ้นรนทุรนทุราย ก่อนจะใช้ด้ามชงกาแฟทองเหลืองฟาดเข้าที่ขมับอย่างแม่นยำจนลุงชิงล้มฟุ้งลงไปกองกับพื้น สลบเหมือดไปในทันที บรรยากาศภายในร้านกลับมาเงียบสงบลงอย่างรวดเร็ว มีเพียงเสียงหอบหายใจเล็กน้อยของลินินและเสียงสายฝนที่ยังคงกระหน่ำซัดสาดด้านนอก สมุนที่เหลือเห็นหัวหน้าหมดสภาพและสามีของนางเอกน่ากลัวเกินกว่าจะต้านทาน ต่างก็พากันวิ่งหนีหายไปกับความมืดอย่างไร้ศักดิ์ศรี ศิลาเก็บดาบเข้าฝักอย่างใจเย็น ก่อนจะหันกลับมามองภรรยาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากเดิม ความห่วงใยและความดุดันเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความลึกซึ้งและอ่อนโยนจนน่าประหลาด มือหนายื่นออกไปปัดเศษผงกาแฟที่ติดอยู่บนไหล่บางอย่างทะนุถนอม "เจ็บตรงไหนไหม..." เสียงทุ้มต่ำเอמהเอ่ยถามด้วยความกังวล แม้จะรู้ว่าภรรยาของตนเก่งกาจเพียงใด แต่หัวใจของเขาก็ยังคงหวาดหวั่นทุกครั้งที่มีคนกล้ามาแตะต้องเธอ ลินินเงยหน้าขึ้นสบตากับสามี ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ในยามนี้ใกล้ชิดเสียจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน กลิ่นหอมจางๆ ของเมล็ดกาแฟคั่วและกลิ่นฝนที่ติดอยู่บนเสื้อผ้าของศิลายิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวอบอุ่นและชวนให้ใจสั่นไหว สถานะระหว่าง "ผู้มีพระคุณกับสามีจำเป็น" ที่เคยมีเส้นกั้นบางๆ ดูเหมือนจะถูกหลอมรวมให้ละลายหายไปในค่ำคืนที่พายุโหมกระหน่ำนี้เสียแล้ว "ถ้าคุณศิลาเป็นห่วง... คืนนี้ต้องช่วยฉันชงกาแฟแก้ตกใจแล้วล่ะค่ะ" ลินินกระซิบเบาๆ ริมฝีปากบางยกยิ้มซุกซน ศิลาไม่ตอบคำถาม แต่เขากลับก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอมากขึ้น วงแขนแข็งแรงโอบเอวบางเข้ามาแนบชิด ดวงตาคมกริบมองลึกลงไปในดวงตากลมโตราวกับจะกลืนกินเธอกลายเป็นส่วนหนึ่งของลมหายใจ ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะโน้มเข้าหากันเพื่อปิดระยะห่างที่เหลือเพียงน้อยนิด เสียงเคาะประตูเบาๆ สามครั้งที่หน้าต่างบานหลังร้านก็ดังแทรกขึ้นมา... ก๊อก ก๊อก ก๊อก... ไม่ใช่เสียงของคนร้าย แต่เป็นจังหวะสัญญาณลับที่คุ้นเคย... สัญญาณจากสายสืบในเมืองหลวงที่ส่งข่าวกรองสำคัญเกี่ยวกับ "ตัวจริง" ของผู้ที่อยู่เบื้องหลังตระกูลของลินิน ซึ่งเกี่ยวพันกับความลับชาติกำเนิดที่แท้จริงของศิลา! ขอขอบพระคุณรี้ดдерทุกคนที่ติดตามความหวานและการฟาดฟันแบบตาต่อตาฟันต่อฟันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!