พลังของอดีตนายทหาร

เศษกระดาษแผ่นเล็กที่ร่วงหล่นลงบนพื้นดินเปียกชื้น ไร้ซึ่งเสียงใดๆ นอกจากเสียงหัวใจของลินินที่เต้นกระหน่ำราวกับกลองศึก *รหัสนี้...* ดวงตาคู่คมของนางกวาดมองตัวเลขและสัญลักษณ์ประหลาดที่ถูกเขียนด้วยหมึกกันน้ำ ซึ่งสลักอยู่บนปลอกมีดสั้นของมือสังหารที่เพิ่งถูกจัดการไป มันไม่ใช่รหัสสุ่มสี่สุ่มห้า แต่เป็นรหัสลับประจำตระกูลเดิมของนาง ตระกูลที่ถูกเผาผลาญจนราบคาบเป็นจุลไปเมื่อห้าปีก่อนในคืนที่ฝนดาวตกสีเลือดสาดส่อง ท่ามกลางกองเพลิงโหมกระหน่ำที่คร่าชีวิตทุกคน... รวมถึงตัวนางเองในอดีต (ก่อนที่วิญญาณนักสู้จากต่างโลกจะเข้ามาแทนที่) แล้วเหตุใด รหัสที่ควรจะฝังอยู่ใต้เถ้าถ่าน กลับมาปรากฏอยู่บนปลายมีดของโจรรับจ้างที่ส่งมาเด็ดหัวนางในไร่กาแฟแห่งนี้? "ลินิน" เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของพยัคฆ์หนุ่มดังขึ้นเหนือศีรษะ พร้อมกับสัมผัสอบอุ่นและหนักแน่นที่แตะลงบนไหล่บาง ร่างสูงใหญ่ของศิลาขยับเข้ามาบังร่างของนางไว้มิดชิดโดยสัญชาตญาณ แผ่นหลังกว้างของอดีตนายทหารแผ่รังสีน่าเกรงขามจนอากาศรอบตัวคล้ายจะลดอุณหภูมิลงวูบหนึ่ง ลินินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ กลิ่นอายความตึงเครียดคละคลุ้งปะปนไปกับกลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วบดที่ลอยมาจากโรงคั่วท้ายไร่ นางซ่อนกระดาษแผ่นนั้นลงในรอยพับของเสื้ออย่างแนบเนียน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับสามี เบื้องหน้าของพวกเขาทั้งคู่ คือร่างของมือสังหารสามคนที่บุกรุกเข้ามาในเขตกึ่งอาคมของไร่ แม้พวกมันจะเป็นนักฆ่ามืออาชีพที่ขึ้นชื่อเรื่องความเหี้ยมเกรียมและว่องไวราวกับภูตผี แต่สำหรับศิลาแล้ว... พวกมันก็เป็นเพียงสวะที่บังaճรเข้ามาล้ำเส้นในอาณาจักรที่เขาสร้างไว้เพื่อปกป้องภรรยาเท่านั้น "พวกมันไม่ได้มาแค่ขู่ค่ะคุณพี่" ลินินเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแฝงประกายตาดุดันน่าเกรงขาม "แต่พวกมันตั้งใจมาเอาชีวิต... และดูเหมือนว่าคนที่จ้างวาน จะรู้จักตัวตนที่แท้จริงของฉันดีกว่าที่เราคิด" ศิลาไม่เอ่ยคำใด ดวงตาสีนิลคู่คมกวาดมองสภาพแวดล้อมโดยรอบด้วยสัญชาตญาณนักรบ มือหนายังคงกำด้ามดาบสั้นในมือแน่น หยาดโลหิตสีแดงฉานหยดติ๋ๆ ลงสู่พื้นดินกลิ่นดินชื้น ไร้ซึ่งความลังเลหรือความหวาดกลัวใดๆ ในแววตาของชายผู้ผ่านสมรภูมิเดือดมานับไม่ถ้วน ย้อนกลับไปเมื่อสิบนาที ตอนที่พวกมันกระโดดข้ามรั้วไม้สนเข้ามาพร้อมกับอาวุธครบมือ ศิลาที่กำลังตรวจสอบความเรียบร้อยของเครื่องคั่วกาแฟดริปล็อตใหม่ได้ยินเสียงผิดปกติเพียงเบาหวิว เขาไม่ได้ตกใจตื่นตระหนก ท่าทีของเขาช่างเยือกเย็นราวกับผืนน้ำนิ่งสงบก่อนพายุใหญ่จะมาเยือน มือสังหารหัวหน้ากลุ่มพุ่งเข้าใส่เขาด้วยความเร็วสูง พร้อมมีดอาบยาพิษที่หมายปลิดชีพในดาบเดียว แต่วินาทีนั้นเอง... ศิลาไม่ได้ขยับตัวด้วยความรีบร้อน เขาก้าวเท้าออกไปข้างขวาสามนิ้ว หลบคมมีดได้อย่างเฉียดฉิวอย่างเหนือความคาดหมาย ก่อนจะใช้ฝ่ามือหนาคว้าข้อมือของมันแล้วบิดด้วยแรงมหาศาลจนเสียงกระดูกลั่นดังกรอบท่ามกลางความเงียบยามวิกาล! "อาร์و—!" เสียงร้องโอดครวญถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อศิลาซัดศอกเข้าที่ลิ้นปี่อย่างแม่นยำ ร่างของมือสังหารลอยละลิ่วกระแทกกับต้นกาแฟต้นใหญ่จนกิ่งก้านหักโค่น ลูกน้องอีกสองคนที่เหลือเห็นท่าไม่ดี พยายามจะประสานอินทร์ใช้อาวุธลับซัดใส่ แต่ศิลาเร็วกว่า พริบตานั้น... ออร่ากดดันอันทรงพลังที่ถูกเก็บงำไว้ภายใต้คราบชายบ้านไร่ผู้เงียบขรึมก็ระเบิดออกมา รัศมีของอดีตนายทหารระดับหัวหัวกะทิแผ่พุ่งจนบรรยากาศรอบตัวหนักอึ้งราวกับมีภูเขาขนาดย่อมกดทับ *ฉับ!* ประกายคมดาบวาบผ่านความมืดเพียงครั้งเดียว อาวุธในมือของมือสังหารทั้งคู่ขาดสะบั้นเป็นสองท่อน ก่อนที่ปลายคมดาบจะจ่ออยู่ที่ลำคอของพวกมันอย่างแม่นยำไร้ที่ติ โดยที่พวกมันมองตามไม่ทันด้วยซ้ำว่าเขาชักดาบออกมาจากฝักตั้งแต่เมื่อใด "ใครส่งพวกเจ้ามา" เสียงของศิลาต่ำลึก ทรงพลัง และเย็นเยียบจนบาดลึกถึงขั้วหัวใจ มันไม่ใช่คำถามเชิงขอร้อง แต่เป็นคำสั่งจากผู้บัญชาการสนามรบที่ผู้ฝ่าฝืนมีเพียงความตายเป็นเดิมพัน "คะ... 10... ไม่... พวกข้าไม่รู้..." มือสังหารคนหนึ่งละล่ำละลักตอบด้วยความหวาดกลัวจนตัวสั่นเทา ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกเมื่อตระหนักได้ว่า ชายบ้านไร่ผู้มีภรรยาเป็นแม่ค้าหน้าเลือดคนนี้ ที่แท้คือปีศาจจำแลงกายชัดๆ! "ถ้าไม่รู้..." ศิลาขยับคมดาบให้แนบชิดผิวเนื้อจนมีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย "ก็ไม่มีประโยชน์ที่จะหายใจบนโลกนี้อีกต่อไป" และนั่นคือจุดจบของความดื้อรั้น มือสังหารคนดังกล่าวเป็นลมหมดสติไปทันทีด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ขณะที่อีกสองคนคุกเข่าลงสารภาพสิ้นไส้ว่า ได้รับคำสั่งจาก "คนในตระกูลใหญ่ในเมืองหลวง" ผ่านตัวกลางลึกลับ โดยมีเป้าหมายเพื่อกำจัดสะใภ้ตัวแสบแห่งไร่กาแฟดริปผู้กำลังสร้างความปั่นป่วนให้วงการค้าขาย ตัดกลับมาปัจจุบัน ลินินมองร่องรอยการต่อสู้ที่จบลงอย่างรวดเร็วเกินคาด มุมปากอิ่มยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ นางชอบใจนักที่สามีของนางไม่ได้มีดีแค่หน้าตาหล่อเหลาหรือความคลั่งรักยามอยู่สองต่อสองเท่านั้น แต่ยามที่ต้องปกป้องครอบครัว เขากลับเปรียบเสมือนกำแพงเหล็กที่ไม่มีวันพังทลาย "คนพวกนี้คงคิดว่า ส่งสวะมากระจหยิบมือแล้วจะจัดการเราได้สินะคะ" ลินินหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงเจือความเย้ยหยัน "ช่างประเมินพลังของ 'สะใภ้ไร่กาแฟ' กับ 'อดีตนายทหารมือหนึ่ง' ต่ำเกินไปเสียจริง" ศิลาเก็บดาบเข้าฝักอย่างนุ่มนวล ก่อนจะหันมามองภรรยา สายตาที่ดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนและห่วงใยในพริบตา มือหนายื่นไปปัดเศษฝุ่นที่ติดอยู่บริเวณไหล่ของนางอย่างทะนุถนอม "เจ็บตรงไหนหรือไม่ เจ้าตัวแสบ" "ฉันไม่ใช่เด็กๆ นะคะคุณพี่" ลินินค้อนขวิดใส่เบาๆ แต่ใบหน้ากลับขึ้นสีระเรื่อด้วยความเขินอาย "อีกอย่าง... คนที่ควรจะเจ็บตัวควรเป็นพวกมันต่างหากล่ะคะ" นางหยิบกระดาษรหัสลับขึ้นมาพิจารณาอีกครั้ง สมองอันชาญฉลาดเริ่มคำนวณหมากตารางถัดไปอย่างรวดเร็ว ในเมื่อพวกมันกล้าส่งคนมาลองดีถึงถิ่น แสดงว่าสงครามการค้าระหว่างนางกับตระกูลเก่าที่จ้องจะฮุบมิติลับได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว และนาง... ไม่มีวันถอยหลังให้เด็ดขาด "ในเมื่อพวกมันอยากเล่นเกมนี้นัก..." ลินินยิ้มกริ่ม แววตาทอประกายเจ้าเล่ห์คล้ายแม่ค้ามือทองที่กำลังมองเห็นโอกาสทำกำไรก้อนโต "เราก็ควรจะจัด 'ของขวัญต้อนรับ' ชิ้นใหญ่ส่งกลับไปให้พวกมันสะเทือนเล่นเสียหน่อยดีไหมคะคุณพี่?" ศิลาพยักหน้ารับอย่างตามใจภรรยาโดยไม่มีข้อแม้ แม้ว่าเบื้องหลังรหัสลับนั้นจะซ่อนอันตรายขนาดไหน แต่ตราบใดที่เขายังยืนอยู่ตรงนี้ จะไม่มีใครหน้าไหนแตะต้องดวงใจของเขาได้แม้แต่ปลายเล็บ ทว่า ในขณะที่ทั้งคู่กำลังจะหันหลังกลับเข้าตัวบ้านเพื่อวางแผนจัดการกับผู้ที่อยู่เบื้องหลัง เสียงฝีเท้าม้าควบตะบึงอย่างเร่งรีบก็ดังแว่วมาจากปากทางเข้าไร่ พร้อมกับร่างของเด็กส่งสารประจำหมู่บ้านที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาด้วยความตกใจสุดขีด "คุณลินิน! คุณศิลา!แย่แล้วครับ!" เด็กหนุ่มหอบหายใจจนตัวโยン "ที่... ที่ลานประมูลสินค้ากลางเมืองหลวงตอนนี้ เกิดเรื่องใหญ่แล้ว สินค้าล็อตพรีเมียมทั้งหมดของร้านเราถูกเจ้าหน้าที่ทางการสั่งอายัดโดยอ้างว่าปนเปื้อนสารพิษ และ... และมีคนผู้หนึ่งประกาศกร้าวกลางงานประมูลว่า จะยึดครองสิทธิ์การค้าทั้งหมดของไร่กาแฟดริปแห่งนี้ภายในคืนนี้!" ลินินชะงัก รอยยิ้มบนใบหน้าหุบลงทันที ดวงตาสองข้างหรี่แคบลงด้วยความโกรธกรุ่นที่พุ่งพล่าน *รวดเร็วปานนี้เชียว? ดูท่า... สุนัขรับใช้พวกนี้คงร้อนใจอยากตายเต็มทีแล้วสินะ!* ศิลาขยับตัวเข้าประชิดภรรยาโดยอัตโนมัติ รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาอีกครั้งอย่างน่ากลัว บรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบลงจนน่าขนลุก — ติดตามตอนต่อไป — ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของเบเกอรี่มิติต่างโลกมาโดยตลอดนะคะ!