ภายใต้ความกดดัน

แฟ้มเอกสารปกสีน้ำตาลเข้มถูกโยนลงบนโต๊ะทำงานไม้สักอย่างแรง จนเสียงกระดาษภายในกระแทกกันดังทึบ สารวัตรอาทิตย์ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองผู้บังคับบัญชาที่ยืนค้ำหัวอยู่ เขาเพียงแต่ใช้ปลายนิ้วหยาบกร้านเคาะลงบนขอบโต๊ะเป็นจังหวะช้าๆ สะท้อนความหงุดหงิดที่อัดแน่นอยู่ในอก "นายทำเกินกว่าเหตุ, อาทิตย์" เสียงของท่านผู้กำกับดังขึ้น เต็มไปด้วยความกดดันจากเบื้องบนที่บีบลงมา "การบุกเข้าไปในโกดังคลังสินค้าของตระกูลวรากุลโดยไม่มีหมายค้น ลำพังแค่ 'สัญชาตญาณ' ของนาย มันใช้เป็นข้ออ้างในชั้นศาลไม่ได้หรอกนะ!" "ถ้าผมรอหมายค้น ป่านนี้หลักฐานชิ้นสำคัญคงถูกเผาทำลายกลายเป็นจุลไปแล้วครับ, ท่าน" อาทิตย์เงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบผ่านรอยย่นแห่งวัยจ้องมองตรงไปยังผู้บังคับบัญชาอย่างไร้ความเกรงกลัว "ท่านก็รู้ดีว่าคดีนี้มีเบื้องหลัง รอยนิ้วมือแฝงในที่เกิดเหตุไม่ได้หายไปเอง แต่มันถูก 'เก็บกวาด' โดยใครบางคนในกรมของเรานี่แหละ" "ระวังปากหน่อย, อาทิตย์!" ผู้กำกับตบโต๊ะเสียงดังลั่นห้องทำงาน "คำพูดพล่อยๆ แบบนั้นจะทำลายอาชีพของนาย... และตอนนี้ คำสั่งพักงานชั่วคราว มีผลตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป ส่งปืนและตราสารวัตรของนายมาซะ" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องสืบสวนชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานแข่งกับความตึงเครียด อาการนิ่งเงียบของอาทิตย์ไม่ได้แสดงถึงความพ่ายแพ้ แต่เป็นความเยือกเย็นของนายตำรวจเก๋าเกมที่ผ่านสมรภูมิมาโชกโชน เขายอมปลดซองปืนพกออกจากเอวอย่างช้าๆ วางมันลงบนแฟ้มคดี พร้อมกับตราสัญลักษณ์ผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ที่สะท้อนแสงไฟนีออนวับวาม "หวังว่าท่านจะนอนหลับสบายนะครับ... ในขณะที่ฆาตกรยังเดินลอยนวลอยู่ข้างนอกนั่น" อาทิตย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินเลี่ยงผ่านผู้บังคับบัญชาออกจากห้องโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย *** ณ ร้านกาแฟวินเทจมุมถนน สภาพแวดล้อมที่อบอุ่นและกลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วบดไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย รินนั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้าม สายตาคมกวาดมองผ่านหน้าจอแท็บเล็ตที่แสดงข้อมูลเส้นทางการเงินของบริษัทในเคร่าวรากุลย้อนหลังสามปี นิ้วเรียวยาวเลื่อนหน้าจออย่างรวดเร็วด้วยความเร็วระดับที่คนทั่วไปแทบจะอ่านตามไม่ทัน ไม่นานนัก ประตูร้านก็เปิดออกพร้อมเสียงกระดิ่งลมกุ๊งกิ๊ง อาทิตย์ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าเคร่งเครียด ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามรินโดยไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายเอ่ยปาก "โดนพักงานมาล่ะสิครับ" รินเอ่ยขึ้นโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอแท็บเล็ต น้ำเสียงเรียบเรื่อยเจือแววเย้าแหย่เล็กน้อยแต่จริงจัง "สีหน้าบูดบึ้งแบบนี้ มีแค่เรื่องเก้าอี้ผู้พิทักษ์สันติราษฎร์สั่นคลอนเท่านั้นแหละครับ สารวัตรอาทิตย์" "นายรู้?" อาทิตย์เลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ "การเคลื่อนไหวของระบบฐานข้อมูลภายในกรมตำรวจถูกตั้งค่าการแจ้งเตือนไว้ตั้งแต่เมื่อสิบนาทีที่แล้วครับ" รินวางแท็บเล็ตราบลงบนโต๊ะ ดันมันไปข้างหน้าให้อาทิตย์ได้เห็นข้อมูลกราฟความสัมพันธ์ที่ซับซ้อน "และที่สำคัญ... บัตรเจ้าหน้าที่ของคุณถูกระงับสิทธิ์การเข้าถึงเซิร์ฟเวอร์ส่วนกลางเรียบร้อยแล้วด้วย แปลว่าตอนนี้พวกเรากลายเป็น 'คนนอก' ของคดีนี้อย่างสมบูรณ์แบบ" อาทิตย์ถอนหายใจยาว ยกมือขึ้นนวดขมับตัวเองเบาๆ "สถานการณ์แย่ลงกว่าเดิม โดนตัดมือตัดเท้าแบบนี้ เราจะสาวไปถึงตัวบงการใหญ่ได้ยังไง เส้นทางที่เชื่อมโยงระหว่างคดีฆาตกรรมต่อเนื่องกับผู้มีอิทธิพลกำลังจะถูกปิดตาย" "ใครบอกว่าถูกปิดตายล่ะครับ?" รินมุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่มักจะปรากฏขึ้นทุกครั้งเมื่อเขาพบเบาะแสที่น่าสนใจ "การที่สารวัตรถูกพักงาน ไม่ได้แปลว่าเราหมดอำนาจครับ... แต่มันแปลว่า เราไม่ต้องทำตามกฎกระทรวงอีกต่อไปแล้วต่างหาก" ดวงตาสองคู่ประสานกันในความเงียบอันทรงพลัง เคมีระหว่างสารวัตรผู้ผ่านโลกมามากกับเด็กหนุ่มอัจฉริยะผู้กระหายความจริงหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียว อาทิตย์พยักหน้ารับช้าๆ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนายตำรวจรุ่นใหญ่เช่นกัน ความมืดมนจากการถูกพักงานพลันมลายหายไป แทนที่ด้วยไฟแห่งการไล่ล่าที่ลุกโชนขึ้นอีกครั้ง "ว่ามา... แผนของนายคืออะไร เจ้าหนู" อาทิตย์โน้มตัวไปข้างหน้า เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถาม รินหยิบแฟ้มข้อมูลลับชิ้นสุดท้ายที่แอบดึงออกมาได้ก่อนที่ระบบจะล็อกการเข้าถึง เปิดหน้ากระดาษแผ่นหนึ่งให้ดู "เราต้องไปเยี่ยม 'แขกที่ไม่ได้รับเชิญ' คนหนึ่งครับ... คนที่นอนอยู่ในห้องไอซียูโรงพยาบาลเอกชนเครือข่ายเดียวกับตระกูลวรากุล คนที่กุมความลับทั้งหมดเกี่ยวกับสาเหตุการเสียชีวิตของครอบครัวผม" เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าระบบในสมาร์ตโฟนของรินดังขึ้นพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย หน้าจอแสดงผลข้อความจากหมายเลขปริศนาที่ไม่มีชื่อผู้ส่ง ตัวอักษรบนหน้าจอปรากฏขึ้นทีละตัวอย่างช้าๆ สร้างความเย็นเยียบสันหลังวาบ *[ระบบภารกิจระดับ SSS: เปิดเผยความจริงเบื้องหลังแฟ้มคดีวิปลาส]* *[เงื่อนไขพิเศษ: หากพวกคุณก้าวเข้าไปในห้องพักผู้ป่วย 304 ในอีก 15 นาทีข้างหน้า... คุณจะไม่ใช่แค่ผู้ล่าอีกต่อไป แต่จะกลายเป็น 'เหยื่อ' ในเกมที่ถูกออกแบบไว้ล่วงหน้า]* *[คำเตือนจากระบบ: ฆาตกรกำลังรอต้อนรับพวกคุณอยู่... ภายในห้องนั้น]* รินชะงักค้าง ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อตระหนักว่าทุกย่างก้าวของพวกเขาถูกคาดการณ์ไว้หมดแล้ว ขณะที่อาทิตย์คว้ากุญแจรถบนโต๊ะทันiiโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!