คำเตือนจากใครบางคน

เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดของสถานีตำรวจไม่ได้แผดเสียงกึกก้องจนน่าหนวกหูอย่างที่ภาพยนตร์ฮอลลีวูดชอบนำเสนอ ตรงกันข้าม มันคือเสียงกริ่งไฟฟ้าโทนต่ำความถี่เดียวที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ทุกๆ สามวินาที... *ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...* เสียงนั้นเย็นเยียบและบาดลึกเข้าไปในประสาทสัมผัสราวกับมีเข็มเล่มเล็กๆ มาจิ้มอยู่ใต้ผิวหนัง "ห้องนิรภัยใต้ดิน..." สารวัตรอาทิตย์ทวนคำ เสียงของนายตำรวจรุ่นใหญ่แหบพร่า ใบหน้าใต้แสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานสะท้อนร่องรอยความเหนื่อยล้าและริ้วรอยแห่งวัยที่ชัดเจนขึ้นอย่างถนัดตา มือหนาของเขาเผลอกำด้ามปืนพกในซองหนังแน่นจนข้อต่อกระดูกขึ้นสีขาวซีด "นั่นมันสถานที่เก็บของกลางคดีอุกฉกรรจ์ย้อนหลังไปสามสิบปี รวมถึง... แฟ้มคดีลับของกรม" รินไม่ตอบทันที เด็กหนุ่มก้าวถอยหลังครึ่งก้าว สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบโถงทางเดินของสถานีที่บัดนี้ไร้ผู้คน ราวกับเมืองร้าง ทั้งที่นาฬิกาบอกเวลาสามทุ่มตรง—ผิดปกติ วิสัยทัศน์ของสถานีตำรวจในยามวิกาลควรมีเสียงพิมพ์ดีด เสียงรองเท้ากระทบพื้น หรือเสียงวิทยุสื่อสารดังแทรก แต่นี่กลับเงียบสนิท เงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง "ทีมสนับสนุนที่เขต 4 ขาดการติดต่อพร้อมกัน ระบบสื่อสารบล็อกสัญญาณโดยสมบูรณ์ และตอนนี้สัญญาณเตือนจากห้องใต้ดินก็ดังขึ้น..." รินสรุปด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก ทว่าดวงตาสองข้างกลับหรี่แคบลง สมองส่วนหน้าทำงานอย่างหนักหน่วงเพื่อประมวลผลข้อมูล "ไม่ใช่เรื่องบังเอิญครับสารวัตร มีคนจงใจจัดฉากให้เราพะวงหน้าพะวงหลัง" "หมายความว่าไง?" อาทิตย์ขมวดคิ้วแน่น หันมามองเด็กหนุ่มผู้เป็นคู่หูชั่วคราวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม "หมายความว่าเป้าหมายที่แท้จริงของพวกมัน ไม่ใช่คลังสินค้าเขต 4 ตั้งแต่แรกแล้วครับ" รินก้าวเข้าไปใกล้แผงควบคุมระบบรักษาความปลอดภัยดิจิทัลที่ติดตั้งอยู่ริมผนัง นิ้วเรียวยาวจรดลงบนแป้นพิมพ์อย่างคล่องแคล่ว "คลังสินค้าเป็นแค่เหยื่อล่อให้กำลังพลทั้งหมดถูกดึงออกไปจากสถานี ส่วนห้องนิรภัยใต้ดิน... คือเป้าหมายที่แท้จริง หรือไม่ก็... มันกำลังล่อให้เราลงไปติดกับ" หน้าจอแสดงผลปรากฏข้อความเตือนสีแดงฉานกระพริบถี่ๆ *[SYSTEM OVERRIDE: ACCESS DENIED]* รินขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นรหัสการเข้าถึงที่ถูกเขียนทับด้วยชุดคำสั่งระดับสูง ซึ่งไม่ใช่ฝีมือของโจรทั่วไปตามท้องถนนอย่างแน่นอน นี่คือลายมือดิจิทัลของมืออาชีพ หรืออาจเป็นคนวงในที่มีสิทธิ์ระดับผู้บริหาร "เปิดไม่ได้เหรอ?" อาทิตย์ชะโงกหน้าเข้ามามอง "ระบบป้องกันถูกควบคุมจากภายนอกครับ แต่แปลก..." รินดึงแฟลชไดร์ฟขนาดเล็กออกจากกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ต เสียบเข้ากับพอร์ตสำรองของแผงควบคุมอย่างรวดเร็ว หน้าจอคอมพิวเตอร์กะพริบไหวอยู่สามครั้งก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีเขียว พร้อมกับข้อมูลการเข้าออกอาคารที่ถูกดึงขึ้นมาแสดงผล "มีคนพยายามลบไฟล์บันทึกภาพกล้องวงจรปิดของชั้นใต้ดินเมื่อห้านาทีก่อน... แต่โชคดีที่ผมตั้งโปรแกรมสคริปต์สำรองอัตโนมัติไว้ตั้งแต่ที่เราเข้ามาเหยียบที่นี่ครั้งแรก" หน้าจอฉายภาพจากกล้องวงจรปิดภายในห้องนิรภัยใต้ดิน ภาพที่ปรากฏทำให้ทั้งรินและอาทิตย์ต้องนิ่งค้างไป ร่างของเจ้าหน้าที่เวรยاميสองนาย นอนหมดสติอยู่บนพื้นกระเบื้องสีขาวสะอาด ไร้ร่องรอยการต่อสู้ที่รุนแรง บ่งบอกว่าพวกเขาถูกจัดการด้วยสารเคมีหรือการจู่โจมจุดตายอย่างรวดเร็ว และกลางห้องนั้นเอง ร่างของชายในชุดสูทสีดำสนิทกำลังยืนหันหลังให้กล้อง มือข้างหนึ่งถือแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลเก่าคร่ำคร่า—แฟ้มที่เขียนรหัสคดีไว้ด้วยหมึกสีแดงสด "นั่นมัน... แฟ้มคดีฆาตกรรมตระกูลศิริวัฒน์เมื่อสิบปีก่อน!" อาทิตย์อุทานออกมาเสียงดังลั่น ดวงเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนหวาดกลัว "คดีที่ถูกปิดตายไปแล้ว และ... และเป็นคดีที่พ่อแม่ของเธอเคยเข้าไปพัวพันไม่ใช่เหรอ ริน!" รินนิ่งเงียบไปทันทีที่ได้ยินชื่อนั้น บรรยากาศรอบตัวของเด็กหนุ่มเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความดุดันที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย กล้ามเนื้อบริเวณกรามขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน ภาพความทรงจำในวัยเด็กที่พยายามฝังกลบไว้ผุดขึ้นมาในหัว—กลิ่นควันไฟ กลิ่นคาวเลือด และเสียงกระซิบอันเลือนรางในคืนฝนตก ไม่ใช่ความบังเอิญ... ทุกอย่างถูกออกแบบมาเพื่อเขาทั้งสิ้น "สารวัตรครับ" รินเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบที่น่าอึดอัด น้ำเสียงของเขานิ่งสนิทจนน่ากลัว "เราต้องลงไปข้างล่างเดี๋ยวนี้" "เดี๋ยวสิ ริน! มันอาจจะเป็นกับดัก นายก็เห็นว่าพวกมัน..." "ถ้าเราไม่ไปตอนนี้ เราจะไม่มีวันได้รู้ความจริงว่าเกิดอะไรขึ้นกับครอบครัวผมเมื่อสิบปีก่อน" รินหันมาสบตากับสารวัตรอาทิตย์ แววตาคู่นั้นไม่มีความลังเลหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงประกายความมุ่งมั่นที่ลุกโชนราวกับเปลวเพลิงในเตาหลอม "และสารวัตรเอง... ก็คงไม่อยากคาใจไปจนวันตายหรอกครับว่า ใครกันแน่ที่เป็นหนอนบ่อนไส้ในกรมตำรวจแห่งนี้" อาทิตย์มองลึกล้ำเข้าไปในดวงตาของเด็กหนุ่มตรงหน้า ถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาอย่างยอมจำนน นายตำรวจรุ่นใหญ่วิเคราะห์สถานการณ์ครู่หนึ่ง ก่อนจะตบลงบนไหล่ของรินเบาๆ สองครั้ง "ให้ตายเถอะ... ฉันน่าจะไปเป็นครูสอนอนุบาลมากกว่ามาเป็นพี่เลี้ยงเด็กหัวรั้นอย่างเธอ" อาทิตย์พึมพำพร้อมกับดึงสไลด์ปืนพกขึ้นลำกล้องเสียงดัง *แกร็ก* "เอาล่ะ นำทางไป เจ้าหนู แต่อย่าลืมว่าฉันต้องเป็นคนยิงเปิดทาง ถือว่าฉันแก่กว่าก็แล้วกัน" ทั้งสองคนเคลื่อนตัวอย่างเงียบเชียบไปตามบันไดหนีไฟที่ทอดตัวลงสู่ชั้นใต้ดิน กลิ่นอับชื้นและกลิ่นสนิมเหล็กเริ่มโชยปะทะจมูกเมื่อลงลึกไปเรื่อยๆ แสงไฟฉุกเฉินสีแดงสาดส่องลงมาทอดเงายาวน่ากลัวบนผนังปูนเปลือย เสียงฝีเท้าของทั้งคู่สะท้อนก้องกังวานในความเงียบงัน ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด... เสียงสัญญาณเตือนภัยดังใกล้เข้ามาทุกที จนกระทั่งมาหยุดอยู่หน้าประตูเหล็กกล้าหนาหนักของห้องนิรภัย รหัสผ่านอิเล็กทรอนิกส์ถูกทำลายจนแผงวงจรไหม้เกรียม ประตูเหล็กเปิดแง้มไว้เล็กน้อย มีไอเย็นยะเยือกไหลลอดออกมาจากรอยแยกนั้น รินยกมือขึ้นเป็นสัญญาณให้อาทิตย์หยุดเดิน ทั้งสองคนแนบกายเข้ากับผนังข้างประตู รินค่อยๆ ใช้ปลายปืนดันบานประตูให้เปิดกว้างขึ้นช้าๆ เพื่อไม่ให้เกิดเสียง ภายในห้องนิรภัย แสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ เอกสารคดีเก่ากระจัดกระจายเกลื่อนพื้น ร่างของเจ้าหน้าที่เวรยังคงนอนแน่นิ่งอยู่ที่เดิม ทว่า... ชายในชุดสูทสีดำที่ควรจะยืนอยู่ตรงกลางห้อง กลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย "ระวังตัว..." อาทิตย์กระซิบเตือน พลางก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับเล็งปืนไปรอบทิศทาง รินกวาดสายตาสำรวจอย่างรวดเร็ว สมองประมวลผลทุกรายละเอียด พื้นห้องมีรอยรองเท้าเปียกน้ำ ทั้งที่ด้านบนไม่มีฝนตก อากาศในห้องนี้ต่ำกว่าภายนอกถึงห้าองศาเซลเซียส และที่สำคัญที่สุด... บนโต๊ะทำงานกลางห้อง มีวัตถุบางอย่างถูกวางทิ้งไว้ มันไม่ใช่แฟ้มเอกสาร... แต่เป็นเครื่องเล่นเทปคาสเซ็ตยุคเก่า สีดำสนิท ที่มีเทปม้วนสีน้ำตาลแดงกำลังหมุนเล่นด้วยตัวเองอย่างช้าๆ *คลิก...* เสียงหัวเทปหยุดหมุน ตามมาด้วยเสียงซ่าของคลื่นวิทยุก่อนที่เสียงทุบต่ำ ยานคาง และบิดเบือนด้วยโปรแกรมปรับแต่งเสียงจะดังขึ้นจากลำโพงขนาดเล็ก *"ยินดีต้อนรับสู่บทเรียนบทแรกครับ... คุณนักสืบพาร์ทไทม์"* เสียงนั้นทำเอารินชะงักฝีเท้า ใบหน้าหล่อเหลาถอดสีลงเล็กน้อย *"การตามหาความจริง... บางครั้งก็เหมือนกับการเปิดกล่องแพนดอร่า ยิ่งนายขุดคุ้ยลึกเท่าไหร่ คนรอบตัวนายก็จะยิ่งเจ็บปวดมากขึ้นเท่านั้น ดูที่พื้นข้างๆ นายสิ... นั่นคือของขวัญชิ้นเล็กๆ ที่ฉันเตรียมไว้ให้สำหรับการพยายามเป็นเด็กดี"* รินก้มมองตามสัญชาตญาณ หัวใจกระหน่ำเต้นรัวด้วยจังหวะที่ผิดเพี้ยนไปจากเดิม ท่ามกลางกองเอกสารคดีเก่า มีโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งตกอยู่ หน้าจอสว่างวาบขึ้นด้วยสายเรียกเข้าจากเบอร์แปลก แต่ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำเอาลมหายใจของเด็กหนุ่มสะดุดกึก *สายเรียกเข้า: "แม่"* ทั้งๆ ที่แม่ของเขาเสียชีวิตไปตั้งแต่เมื่อสิบปี ก่อนแล้ว... และถูกฝังไว้ใต้ดินลึกนับร้อยเมตร! "ริน! ถอยออกมา!" อาทิตย์ตะโกนลั่นเมื่อสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างที่สายไฟใต้โต๊ะ แต่ทว่า... มันสายเกินไปเสียแล้ว *คลิก!* เสียงสวิทช์ไฟบางอย่างดังขึ้นจากใต้พื้นห้อง ตามมาด้วยเสียงสัญญาณเตือนภัยที่เปลี่ยนจากเสียงกริ่งธรรมดา กลายเป็นเสียงนับถอยหลังของระบบระเบิดเวลาดิจิทัลที่ดังถี่ขึ้นเรื่อยๆ *บิ๊บ... บิ๊บ... บิ๊บ... บิ๊บ...!* และก่อนที่รินจะทันได้เอ่ยปากพูดอะไร แสงไฟสีฟ้าสว่างวาบก็พุ่งทะลุขึ้นมาจากช่องระบายอากาศ พร้อมกับข้อความตัวอักษรสีเลือดที่ถูกฉายขึ้นบนผนังห้องตรงหน้า: *[เป้าหมายยืนยัน: เริ่มต้นการทำลายหลักฐานล้างบาง - เหลือเวลาอีก 30 วินาที]* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไขปริศนากับเรามาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ