ผู้บุกรุกหน้าสวย

กลิ่นควันบุหรี่ราคาถูกผสมผสานกับกลิ่นไอร้อนของเครื่องยนต์ดีเซลที่ถูกเร่งรอบจนเกินขีดจำกัด ลอยอบอวลอยู่ภายใต้เต็นท์พักคนงานชั่วคราวกลางหุบเขาอันเวิ้งว้าง ฝุ่นดินสีแดงคล้ายสนิมเหล็กฟุ้งกระจายทุกครั้งที่รถบรรทุกสิบหกล้อวิ่งผ่าน แรงสั่นสะเทือนจากหน้างานก่อสร้างเขื่อนกั้นลำน้ำมรณะสะท้อนผ่านพื้นรองเท้าคัทชูส้นสูงคู่สวย จนความเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาถึงข้อเท้า—แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่รินรดาใส่ใจในวินาทีนี้ ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นกันแดดทรง Cat-eye จ้องมองร่างของชายฉกรรจ์ที่กำลังยืนสั่งการอยู่หน้าเครื่องจักรกลหนักด้วยความรู้สึกที่ไม่สบอารมณ์นัก "คุณไม่ใช่คนของที่นี่... และทางเข้าไซต์งานนี้ ผมไม่ได้อนุญาตให้รถเก๋งกระป๋องคันนั้นขับเข้ามาเกะกะขวางทางรถแบ็คโฮ" น้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าเอ่ยขึ้นโดยที่เจ้าตัวยังไม่ยอมหันกลับมามอง เสียงนั้นเจือด้วยความเย่อหยิ่งและอำนาจดิบเถื่อนที่แผ่ซ่านออกมาจากแผ่นหลังกว้างภายใต้เสื้อเชอร์ตลบแขนจนเห็นกล้ามเนื้อไตรเซปส์ที่ปูดโปนด้วยเส้นเลือด ร่างสูงใหญ่เกือบหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตรของธรรศยืนหยัดอยู่ท่ามกลางแดดเปรี้ยง รอยสักรูปพญานาคเลื้อยพันต้นแขนซ้ายโผล่พ้นร่มผ้า สะท้อนความเถื่อนดิบของเจ้าถิ่นที่กฎหมายดูเหมือนจะเอื้อมไปไม่ถึง รินรดาก้าวลงจากรถโดยไม่ปริปากบ่นสักคำ แม้ว่าเม็ดเหงื่อจะเริ่มผุดพรายขึ้นตามไรผมและลำคอระหง เธอดึงแว่นกันแดดลงเล็กน้อยเพื่อให้ดวงตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้นสบเข้ากับแผ่นหลังของเขาอย่างท้าทาย "ถ้าฉันมัวแต่รอให้คนอย่างคุณอนุญาต ป่านนี้โครงการเขื่อนนี้คงพังไม่เป็นท่าเพราะความมักง่ายของคุณไปแล้วค่ะ... อ้อ ขอโทษที ฉันหมายถึง *นะครับ*" รินรดาจงใจเน้นเสียงประชดประชันด้วยรอยยิ้มเย็นชาที่มุมปาก ธรรศหยุดชะงักมือที่กำลังถือวิทยุสื่อสาร เขากลั้วหัวเราะในลำคอด้วยความขบขัน ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับผู้บุกรุกหน้าสวยที่กล้าต่อปากต่อคำกับเขาในอาณาจักรที่ทุกคนต่างก้มหัวให้ ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวของธรรศกวาดมองสำรวจร่างบางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มกับกระโปรงสอบสั้นเหนือเข่าไม่เข้ากับฝุ่นดินและกลิ่นสาปเหงื่อของไซต์งานแห่งนี้เลยแม้แต่น้อย มันช่างดูเปราะบาง... และน่าขยี้ให้แหลกคามือเสียเหลือเกินในสายตาของไอ้เสือร้ายแห่งหุบเขา "ปากดี... หน้าตาก็จัดว่าใช้ได้" ธรรศก้าวเท้าเข้ามาหาเธอทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่าทรงพลัง ราวกับเสือดาวที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม "แต่ที่นี่ไม่ใช่ห้องแอร์เย็นฉ่ำในกรุงเทพฯ คุณหนู... ที่นี่ฝุ่นตลบ เลือดสาด และกฎหมายข้อเดียวที่มีคือ *คำสั่งของผม*" รินรดาไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว เธอเชิดหน้าขึ้นสู้ แรงกดดันมหาศาลจากร่างกายที่ใหญ่โตกว่าและกลิ่นกายอันเร่าร้อนปะปนกับกลิ่นบุหรี่และเหงื่อของผู้ชายตรงหน้า ทำให้หัวใจเธอดวงน้อยเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้ แต่ภายนอกเธอยังคงรักษาสีหน้าเรียบเฉยเอาไว้ได้ราวกับรูปปั้นน้ำแข็ง "ฉันชื่อรินรดา... วิศวกรควบคุมคุณภาพคนใหม่ที่บริษัทแม่ส่งมาตรวจสอบความโปร่งใสของคุณ และถ้าคุณยังไม่อยากให้ฉันเซ็นอนุมัติระงับงบประมาณทั้งหมดในวันนี้ กรุณาถอยไป แล้วส่งแบบแปลนทั้งหมดมาให้ฉันดูเดี๋ยวนี้!" ธรรศหยุดยืนประชิดตัวเธอ ระยะห่างระหว่างกันแทบไม่เหลือช่องว่างให้ลมผ่าน รินรดาต้องแหงนหน้าขึ้นมองเขาเนื่องจากส่วนสูงที่ต่างกันมาก ลมหายใจอุ่นจัดของชายหนุ่มเป่ารดลงบนซอกคอขาวผ่อง กลิ่นอายความเป็นชายที่ดุดันและคุกคามทำเอาสติสัมปชัญญะของเธอเริ่มสั่นคลอน มือหนาหยาบกร้านจากการจับจั่วปูนและถือปืนจู่ๆ ก็เอื้อมมาคว้าข้อมือบางของเธอไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก แรงบีบนั้นหนักหน่วงจนกระดูกข้อมือแทบร้าว แต่ไม่มีเสียงร้องเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากอวบอิ่มที่เม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง "อยากตรวจนักใช่ไหม..." ธรรศก้มหน้าลงกระซิบชิดใบหูของเธอ เสียงกระซิบนั้นต่ำพร่าและเต็มไปด้วยความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ถูกจุดประกายขึ้นอย่างไร้เหตุผล "งั้นคืนนี้... ไปตรวจดู *ความลึก* ของไซต์งานในห้องพักส่วนตัวของผมก่อนดีกว่า แล้วคุณค่อยตัดสินใจอีกทีว่าควรจะเซ็นอนุมัติอะไรบ้าง..." รินรดานัยน์ตาเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อฝ่ามือใหญ่อีกข้างเลื่อนลงมาโอบกระชับเอวคอดกิ่วของเธอเข้าหาตัวอย่างถือวิสาสะ แรงดึงดูดรุนแรงดั่งพายุหมุนดึงทั้งคู่เข้าหากันจนหน้าอกแนบชิด แต่ก่อนที่รินรดาจะได้ตบหน้าคนอวดดี ธรรศกลับหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ พร้อมกับกระชับร่างบางให้แนบแน่นขึ้นไปอีกเมื่อเงาร่างของใครบางคนปรากฏขึ้นที่ปากทางเข้าเต็นท์... "หัวหน้าครับ! เจอหลักฐานสำคัญในหลุมเจาะฝั่งตะวันออกแล้วครับ!" เสียงตะโกนของลูกน้องดังแทรกขึ้น ทว่าธรรศกลับไม่ยอมละสายตาไปจากใบหน้าหวานที่กำลังแดงก่ำด้วยความโกรธ ธรรศโน้มใบหน้าลงกระซิบซ้ำที่ข้างแก้มเนียน ร้อนผ่าวจนขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "เกมเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น... คุณหนู" รินรดากัดริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นระรัวดั่งกลองศึก ความโกรธเกรี้ยวและความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างกำลังตีรวนอยู่ในอกจนแทบหายใจไม่ออก เธอยังไม่ทันได้สะบัดแขนออกจากการเกาะกุม สายตาก็เหลือบไปเห็นแฟ้มเอกสารลับที่ลูกน้องของธรรศถือวิ่งเข้ามา—เอกสารที่มีตราประทับลับสุดยอดของบริษัทที่สูญหายไปเมื่อสามเดือนก่อน และมันอยู่ในมือของคนตรงหน้านี้เอง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านผลงานของ "ธานินทร์แดนเถื่อน" ด้วยนะครับ