รอยแยกของโลก

เสียงระเบิดก้องกังวานในห้วงความคิดของผมไม่ได้เกิดจากดินปืน แต่มันเกิดจากการพังทลายของตรรกะทุกข้อที่ผมเคยเชื่อมั่นมาตลอดชีวิต "นายยังไม่เข้าใจอีกหรือ ริน... สิ่งที่นายกำลังไล่ล่า พยายามไขปริศนา และทุกหยดน้ำตาที่เสียไป มันไม่ใช่โศกนาฏกรรมของมนุษย์ แต่มันคือบั๊กในระบบที่ถูกเขียนขึ้นมาเพื่อทดสอบขีดจำกัดของโค้ดต่างหาก" น้ำเสียงของเวโรนิก้าเรียบสนทนา ทว่าแฝงความหนักหน่วงจนผมรู้สึกราวกับมีแท่งเหล็กร้อนๆ มาจิ้มแทรกอยู่กลางอก เธอไม่ได้มองหน้าผมในวินาทีนั้น สายตาของอาจารย์สาวผู้ไร้เงากลับทอดมองออกไปเบื้องหน้า ที่ซึ่งอากาศธาตุรอบตัวเรากำลังบิดเบี้ยว กลายสภาพเป็นเส้นสายโค้ดสีเขียวเรืองแสงนับล้านเส้นที่เรียงตัวกันอย่างเป็นระเบียบราวกับสายฝนดิจิทัลในภาพยนตร์ไซไฟ แต่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ... มันไม่ใช่ภาพลวงตา ผมสูดหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจายให้กลับเข้าที่ มือซ้ายกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความเจ็บปวดนั้นช่วยยืนยันว่าผมยังมีชีวิตอยู่ แต่มันกลับขัดแย้งกับข้อมูลตรงหน้าอย่างสิ้นเชิง "อาจารย์กำลังจะบอกว่า... การตายของครอบครัวผม ความทรงจำทั้งหมดที่ผมมี แม้กระทั่งตัวตนของผมในตอนนี้... เป็นเพียงแค่ข้อมูลชุดหนึ่งที่มีคนป้อนคำสั่งไว้ตั้งแต่แรกอย่างนั้นเหรอครับ?" ผมเค้นเสียงถามออกไปทีละคำ แม้ลำคอจะแห้งผากจนแทบเปล่งเสียงไม่เป็นภาษา เวโรนิก้าหันกลับมามองผม แววตาคู่นั้นไม่มีความเยชาชาหรือความลึกลับที่ผมคุ้นเคยอีกต่อไป มีเพียงความเวิ้งว้างและร่องรอยของความเหนื่อยล้าที่สะสมมาเนิ่นนาน เธอยื่นปลายนิ้วเรียวยาวแตะลงเบื้องหน้า ห่างจากหน้าผากของผมเพียงไม่กี่เซนติเมตร ทันใดนั้น กรอบหน้าต่างสีฟ้าโปร่งแสงนับร้อยก็ดีดเด้งขึ้นมากลางอากาศด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงฮัมต่ำๆ ในโสตประสาท *ติ๊ง!* [ระบบแว่นขยาย: ตรวจพบความผิดปกติระดับวิกฤตในโครงสร้างสถาปัตยกรรมโลก] [คำเตือน: ข้อมูลพื้นฐานของท่านกำลังถูกรีเซ็ตเนื่องจากฝ่าฝืนกฎของตัวแปรหลัก] [ระดับการซิงโครไนซ์กับอัลกอริทึม: 89.4%... 92.1%... กำลังทะยานสู่ขีดจำกัดสูงสุด] ผมเบิกตากว้างเมื่อมองเห็นตัวเลขเหล่านั้น ข้อมูลที่ไหลผ่านหน้าแว่นขยายไม่ได้แสดงผลเป็นหลักฐานทางคดีหรือร่องรอยการฆาตกรรมอีกต่อไป แต่มันคือชุดคำสั่งภาษาโปรแกรมมิ่งที่ซับซ้อนเกินกว่าสมองมนุษย์จะจินตนาการไหว ทุกๆ การเคลื่อนไหวของลม ทุกๆ อณูของฝุ่นละออง และทุกๆ อารมณ์ความรู้สึกที่ผมเคยคิดว่าเป็น "เจตจำนงเสรี" ล้วนถูกกำหนดเงื่อนไข (Conditional Statements) ไว้ล่วงหน้าทั้งหมดแล้ว โลกทั้งใบ... เป็นเพียงระบบจำลองที่ขับเคลื่อนด้วยอัลกอริทึมขนาดยักษ์ "ถูกต้องครับ ริน" เวโรนิก้าเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลขึ้นเล็กน้อย ราวกับต้องการปลอบโยนเด็กน้อยที่เพิ่งค้นพบความจริงอันโหดร้ายของโลกใบใหญ่ "พวกเราไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่มีวิญญาณตามความหมายดั้งเดิม เราเป็นเพียง 'ออบเจกต์' (Object) ในฟังก์ชันที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อรันการทดลองบางอย่าง และเหตุผลที่นายมีความสามารถพิเศษในการวิเคราะห์เหนือกว่าคนทั่วไป ก็เพราะนายคือตัวแปรที่ถูกออกแบบมาให้ทำหน้าที่ 'ตรวจสอบข้อผิดพลาด' ตั้งแต่แรกแล้ว" ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางกบาล ผมเซถอยหลังไปสองก้าว ขาแทบไม่เรี่ยวแรงที่จะพยุงร่างของตัวเองไว้ ความรู้สึกเคว้งคว้างดิ่งลงสู่ก้นเหวที่ไร้ก้นบึ้ง ภาพความทรงจำในวัยเด็ก ภาพรอยยิ้มของพ่อแม่ ภาพวันที่ผมตัดสินใจก้าวเข้าสู่เส้นทางนักสืบเพื่อค้นหาความจริง... ทุกอย่างพังทลายลงในพริบตา สิ่งที่ผมยึดมั่นมาตลอดชีวิต กลายเป็นเพียงแค่ "คำสั่งเงื่อนไข" ที่ถูกเขียนโปรแกรมฝังไว้ในสมอง ถ้าทุกอย่างถูกกำหนดไว้แล้ว... แล้วความเจ็บปวดที่ผมรู้สึกอยู่ตอนนี้ล่ะ? น้ำตาที่ไหลอาบแก้มนี้ล่ะ? มันก็เป็นแค่โค้ดคำสั่งที่ถูกสั่งให้หลั่งออกมาเพื่อเพิ่มความสมจริงให้กับฉากนี้ด้วยอย่างนั้นหรือ? "ไม่... มันต้องไม่ใช่แบบนั้นสครับ" ผมกัดฟันกรอด ความโกรธเกรี้ยวเข้าแทนที่ความสิ้นหวังในเวลาอันรวดเร็ว ผมเงยหน้าขึ้นจ้องมองอาจารย์สาวด้วยแววตาที่ลุกโชนไปด้วยไฟแห่งการต่อต้าน "ต่อให้ร่างกายนี้จะเป็นแค่โค้ด หรือโลกนี้จะเป็นแค่ระบบอัลกอริทึมที่ใครบางคนสร้างขึ้นมา แต่ความทรงจำที่ผมได้หัวเราะ ได้ร้องไห้ และได้ร่วมผจญภัยกับอาจารย์... มันไม่ใช่เรื่องโกหก! หัวใจของผมมันเต้นด้วยความรู้สึกของผมเอง ไม่ใช่เพราะคำสั่งของใครหน้าไหนทั้งนั้น!" เวโรนิก้าชะงักไปเล็กน้อย ร่องรอยความประหลาดใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวยคมเป็นครั้งแรก ก่อนที่ริมฝีปากบางจะแย้มยิ้มออกมา—รอยยิ้มที่ไม่ได้เย็นชาเหมือนเคย แต่มันช่างอบอุ่นและงดงามเสียจนหัวใจของผมกระตุกวูบ "นั่นแหละครับ คือเหตุผลที่ฉันเลือกนายมาเป็นผู้ช่วย..." เวโรนิก้าเอ่ยเบาๆ ก่อนที่เธอจะก้าวเข้ามาประชิดตัวผม มือเรียวบางเอื้อมมาแตะที่กรอบแว่นตาของผมด้วยความทะนุถนอม "เพราะแม้นายจะเป็นแค่ข้อมูล แต่เจตจำนงของนายกลับทรงพลังพอที่จะเขียนอัลกอริทึมขึ้นมาใหม่ได้ด้วยตัวเอง" ทว่า ในวินาทีที่เราสบตากันนั้นเอง เสียงเตือนที่คุ้นเคยแต่กลับน่าสะพรึงกลัวที่สุดก็ดังสนั่นขึ้นในห้วงความคิด เสียงนั้นไม่ได้มาจากระบบแว่นขยายของผม แต่มาจากโครงสร้างหลักของโลกใบนี้ *ปี๊ب! ปี๊บ! ปี๊บ!* [ประกาศจากระบบกลาง (System Core): ตรวจพบความพยายามในการแก้ไขโค้ดโดยไม่ได้รับอนุญาตจากผู้ดูแลระบบ] [กำลังเริ่มกระบวนการลบข้อมูลส่วนเกิน (Garbage Collection)...] [เป้าหมายการลบ: ยูนิต 'ริน' และยูนิต 'เวโรนิก้า'] [เวลาเหลือก่อนการลบข้อมูลสมบูรณ์: 10... 9... 8...] พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของเราเริ่มแตกร้าวเป็นรอยแยกสีแดงฉาน ความมืดมิดอันว่างเปล่ากำลังกลืนกินทัศนียภาพรอบด้านอย่างรวดเร็ว เวโรนิก้าหน้าเปลี่ยนสี เธอรีบคว้าข้อมือของผมไว้แน่น แรงบิดมหาศาลจากรอยแยกของโลกกำลังดึงดูดทุกสิ่งทุกอย่างให้จมดิ่งลงสู่ความว่างเปล่า "ริน! ระบบความปลอดภัยหลักกำลังจะฟอร์แมตพื้นที่นี้เพื่อลบเราทิ้ง!" เวโรนิก้าตะโกนแข่งกับเสียงคำรามกึกก้องของโลกที่กำลังล่มสลาย "ทางเดียวที่เราจะรอดคือการแฮกเข้าสู่เซิร์ฟเวอร์ชั้นใน แต่ถ้านายก้าวพลาดแม้แต่ก้าวเดียว จิตสำนึกของนายจะสูญสลายกลายเป็นแค่ขยะดิจิทัลไปตลอดกาล!" ผมมองหน้าเวโรนิก้า สลับกับรอยแยกสีแดงที่กำลังขยายตัวอย่างบ้าคลั่งเบื้องล่าง ความกลัวแล่นริ้วไปทั่วร่าง แต่มืออีกข้างหนึ่งกลับยกขึ้นตบเข้าที่ขาแว่นตาของตัวเองเพื่อเปิดใช้งานโหมดวิเคราะห์ขั้นสูงสุดเป็นครั้งสุดท้ายในชีวิต ในเมื่อโลกใบนี้มันถูกสร้างขึ้นด้วยอัลกอริทึม... งั้นผมก็จะขอใช้ตรรกะของผมเนี่ยแหละ เป็นคนเขียนตอนจบใหม่ด้วยมือของตัวเอง! "จับมือผมไว้ให้แน่นนะครับ อาจารย์..." ผมพูดลอดไรฟันด้วยรอยยิ้มมุมปากที่แม้แต่ตัวผมเองก็ยังแปลกใจ ก่อนจะกระโจนเข้าหารอยแยกของโลกที่อ้าปากรอรับเราอยู่เบื้องหน้า— *ติ๊ง!* [ระบบแว่นขยายตรวจพบช่องโหว่ระดับ SSS ในรหัสผ่านของผู้สร้างโลก...] [คำสั่งลับถูกปลดล็อก: 'ผู้ดูแลระบบตัวจริง' กำลังตื่นจากการหลับใหล...] --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปด้วยกันเสมอนะครับ