เหยื่อรายต่อไป

กลิ่นอายความอับชื้นของกระดาษเก่าและฝุ่นละอองที่ลอยวนอยู่ในห้องเก็บเอกสารลับใต้ดิน แตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับความร้อนรุ่มที่กำลังแผดเผาอยู่ในอกของริน ดวงตาคู่คมจดจ้องร่างของบุคคลที่ยืนอยู่หลังแสงสลัวของหลอดไฟนีออน รินแทบลืมหายใจ สมองหยุดทำงานไปชั่วขณะเมื่อตระหนักว่า คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือใคร... คนที่ควรจะตายไปพร้อมกับกองเพลิงในคืนนั้น "แปลกใจมากสินะครับ... คุณนักวิเคราะห์ตัวน้อย" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปากซึ่งฝังรากลึกอยู่ในความทรงจำอันเจ็บปวดของรินมานานหลายปี เงาร่างนั้นก้าวพ้นจากความมืด เผยให้เห็นใบหน้าที่มีรอยแผลเป็นจางๆ บริเวณกราม—หลักฐานยืนยันตัวตนที่ชัดเจนเสียยิ่งกว่าเอกสารราชการใดๆ รินพยายามควบคุมลมหายใจที่สั่นเทา มือขวาเอื้อมไปแตะกรอบแว่นตาโดยอัตโนมัติ *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบแว่นขยายดังขึ้นในโสตประสาทอย่างแผ่วเบา พร้อมกับข้อมูลวิเคราะห์ที่ไหลทะลักเข้ามาในจอเรติน่าเสมือนจริง [ ตรวจพบเป้าหมาย: ดร.คาร์ลอส วาลเดซ ] [ สถานะ: บุคคลที่ถูกประกาศว่าเสียชีวิตในเหตุการณ์เพลิงไหม้ห้องทดลองเมื่อ 5 ปีก่อน ] [ ระดับอันตราย: สูงกว่าเกณฑ์มาตรฐาน 300% ] [ ข้อสังเกต: ตรวจพบร่องรอยพลังงานดิจิทัลตกค้างรูปแบบเดียวกับคดีฆาตกรรมปัจจุบัน ] รินขบกรามแน่น ตรรกะและเหตุผลที่เขายึดถือมาตลอดเริ่มสั่นคลอน หากคนผู้นี้รอดชีวิตมาได้ ทำไมเขาถึงต้องซ่อนตัว? และเหนือสิ่งอื่นใด... การปรากฏตัวของเขาในสถานที่เกิดเหตุกรรมวิธีสืบสวนคดีฆาตกรรมต่อเนื่องนี้ หมายความว่าอย่างไรกันแน่? "คุณไม่ได้ตายในคืนนั้น..." รินเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามรักษาความสุขุมในฐานะนักสืบ "คุณจัดฉากการตายของตัวเอง เพื่อหนีไปสร้างระบบนี้ขึ้นมาสินะครับ" ดร.คาร์ลอสหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงนั้นก้องกังวานอยู่ในห้องแคบๆ ชวนให้รู้สึกอึดอัด เขาเดินวนรอบโต๊ะไม้เก่าที่มีแฟ้มคดีวางกระจัดกระจาย บนโต๊ะนั้นมีเอกสารชันสูตรพลิกศพของเหยื่อรายล่าสุดกางอยู่ "ความตายเป็นเพียงแนวคิดที่คนอ่อนแอใช้ปลอบใจตัวเองต่างหากล่ะครับ ริน" ดร.คาร์ลอสหยุดยืนตรงหน้าเด็กหนุ่ม ดวงตาคู่นั้นคมกริบราวกับมองทะลุความคิดทั้งหมดของริน "เธอคิดว่าตัวเองกำลังไล่ล่าฆาตกรต่อเนื่องสุดโหดเหี้ยม แต่ความจริงแล้ว... เธอกسกำลังเดินตามรอยเท้าที่ฉันขีดเอาไว้ต่างหาก" ในวินาทีนั้นเอง หน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าใสก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าของรินโดยไม่ต้องสั่งการ ระบบแว่นขยายทำการประมวลผลรูปแบบการฆาตกรรม (Pattern Recognition) ระหว่างคดีในอดีตเมื่อห้าปีก่อน กับคดีปัจจุบันที่เวโรนิก้าและเขากำลังแกะรอยอยู่ เส้นสีแดงโยงใยเชื่อมโยงเข้าหากันอย่างสมบูรณ์แบบ ท่าทางของเหยื่อ รอยแผลเฉพาะจุด และแม้แต่โค้ดลับดิจิทัลที่ทิ้งไว้ ทุกอย่าง... ซ้ำรอยเดิมอย่างไร้ที่ติ ราวกับสำเนาจากแม่พิมพ์เดียวกัน "แพทเทิร์นการฆาตกรรมนี้..." รินพึมพำกับตัวเอง ดวงเบิกกว้างด้วยความตกใจ "นี่ไม่ใช่การเลียนแบบ... แต่เป็นฝีมือของคุณตั้งแต่แรก!" "ถูกต้องครับ" ดร.คาร์ลอสยิ้มรับอย่างไม่สะดุด "ทุกๆ ห้าปี ระบบจะต้องทำการ 'รีเซ็ต' ข้อมูลส่วนเกิน และเหยื่อเหล่านั้นก็คือคีย์การ์ดมีชีวิตที่จำเป็นต้องถูกลบ..." ก่อนที่รินจะได้ซักถามอะไรเพิ่มเติม ประตูเหล็กหนาหนักด้านหลังห้องก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง เสียงฝีเท้าเร่งรีบพร้อมกับพลังงานเวทมนตร์ดิจิทัลอันคุ้นเคยแผ่ซ่านเข้ามา เวโรนิก้าในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ดวงตาสีไพลินกวาดมองสถานการณ์อย่างรวดเร็ว "ริน ถอยออกมา!" เวโรนิก้าเอ่ยเตือนเสียงเฉียบขาด พร้อมกับตวัดมือสร้างบาตรคุ้ม1กันพลังงานแสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นกลางอากาศ "คนผู้นี้ไม่ใช่ ดร.คาร์ลอส ตัวจริง... เขาคืออวาตาร์ที่ถูกควบคุมด้วย AI ระดับสูง!" ดร.คาร์ลอสที่อยู่ตรงหน้าส่งเสียงหัวเราะก้องกังวาน ร่างกายของเขากลายเป็นพิกเซลสีแดงทีละน้อย ราวกับภาพโฮโลแกรมที่กำลังถูกปิดระบบ "ฉลาดมากครับคุณเวโรนิก้า... สมกับที่เป็นอดีตผู้ดูแลระบบหลัก" ร่างนั้นเอ่ยขึ้นก่อนจะเลือนหายไปในอากาศ "แต่เสียดายนะ ที่พวกคุณรู้ความจริงนี้ช้าเกินไป..." ทันทีที่ร่างนั้นสลายไป หน้าจอระบบทั้งหมดในแว่นตาของรินก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน เสียงสัญญาณเตือนภัยดังระคนกันจนน่าปวดหัว และตรงกลางลานสายตา ปรากฏข้อความเคาท์ดาวน์สีเลือดที่กำลังเดินถอยหลังอย่างรวดเร็ว [ ⚠️ คำเตือนระบบ: ตรวจพบโปรแกรมทำลายตัวเองถูกเปิดใช้งาน ] [ เป้าหมายการทำลายล้าง: ฐานข้อมูลคดีทั้งหมดและพิกัดของเหยื่อรายต่อไป ] [ เวลาที่เหลือก่อนการลบข้อมูลถาวร: 00:03:59 ] รินหันขวับไปมองหน้าเวโรนิก้า ทั้งคู่รู้ทันทีว่านี่ไม่ใช่แค่การขู่ แต่คือวิกฤตครั้งใหญ่ที่เดิมพันด้วยชีวิตของใครบางคนจริงๆ [ ⚡ เหตุการณ์ฉุกเฉินระดับ SSS: บล็อกเชนปริศนาถูกปลดล็อกโดยไม่ทราบสาเหตุ ] [ คุณได้รับภารกิจลับ: "หยุดยั้งการฆาตกรรมก่อนที่นาฬิกาทรายจะหมดลง" ] ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมไขปริศนาไปด้วยกันเสมอนะครับ