วางแผนขยายกิจการสู่ตัวเมือง

“ถ้าคิดจะขวางทางรวยของฉัน ก็เตรียมตัวเก็บของออกจากบ้านตระกูลจางไปได้เลยครับ เพราะต่อจากนี้... ไม่ใช่แค่ผักในสวน แต่ฉันจะยึดพื้นที่ในตัวเมืองให้หมด” หลินฟางวางปากกาหมึกซึมลงบนโต๊ะไม้ขัดเงา เสียงของมันกระทบเนื้อไม้ดัง ‘กริ๊ก’ ดังกังวานในความเงียบงันของห้องโถง เธอปรายตามองแม่สามีที่หน้าเขียวสลับซีดด้วยแววตาเรียบเฉย กลิ่นไอความกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างเพรียวบางนั้น ทำให้บรรยากาศในบ้านที่เคยอึมครึมพลันตึงเครียดขึ้นมาทันตา จางเหว่ยยืนกอดอกพิงกรอบประตู สายตาคมกริบของนายทหารหนุ่มไม่ได้จับจ้องอยู่ที่มารดา แต่เขากลับจดจ้องมองใบหน้าภรรยาด้วยความหลงใหลและภูมิใจ มุมปากหนายกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ เขาไม่ได้เอ่ยปรามสักคำ กลับกัน... มือแกร่งนั้นขยับไปหยิบเอกสารสัญญาเช่าที่ดินในตัวเมืองที่หลินฟางวางไว้ขึ้นมาอ่านอย่างพินิจพิถัน “คุณจะทำอะไรที่นั่นครับ?” จางเหว่ยถามขึ้น เสียงทุ้มต่ำนั้นเปี่ยมด้วยความใส่ใจ “ร้านอาหารกึ่งคลังแสงครับเหว่ย” หลินฟางหันไปตอบสามี สายตาของเธอเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความอ่อนโยนในเสี้ยววินาที “ที่นั่นจะเป็นจุดกระจายสินค้าที่ผลิตจากฟาร์มของเรา รวมถึงของดีที่... เอ่อ... คุณก็รู้ว่าผมหามาจากไหน ที่สำคัญ ผมไม่อยากให้เราต้องมาคอยหลบๆ ซ่อนๆ ขายของกับพวกพ่อค้าคนกลางหน้าเลือดในตลาดมืดอีกแล้ว เราจะเปิดหน้าสู้ด้วยคุณภาพ” แม่สามีที่นั่งตัวสั่นอยู่มุมห้องแค่นเสียงหัวเราะอย่างลืมตัว “ฝันไปเถอะ! กองทัพเขากำลังจับตาดูพวกค้ากำไรเกินควรอยู่ แกจะเอาตัวไปรนหาที่ตาย!” หลินฟางแค่นยิ้ม เธอเดินเข้าไปใกล้หญิงสูงวัยก่อนจะโน้มตัวลงกระซิบข้างหู “ที่ผ่านมาที่ผมยอมอดทนไม่ใช่เพราะกลัวครับ แต่เพราะผมรอให้ถึงเวลาที่เหมาะสม... เวลาที่ผมมีอำนาจต่อรองมากพอที่จะดีดพวกเหลือบไรอย่างคุณออกจากชีวิตยังไงล่ะครับ” คำพูดของเธอเหมือนสายฟ้าฟาด หญิงสูงวัยหน้าซีดเผือดจนไม่มีสีเลือด หลินฟางไม่ได้สนใจอีกต่อไป เธอหันกลับมาหาจางเหว่ยพร้อมรอยยิ้มกว้าง “เราเริ่มกันเลยไหมครับ? ผมเตรียมผังร้านไว้แล้ว ของในคลัง... เอ้อ หมายถึงของในโกดังที่ผมไปดีลมาได้ กำลังรอการจัดส่ง” จางเหว่ยขยับเข้ามาใกล้ ดึงร่างภรรยาเข้ามาอยู่ในอ้อมกอด แววตาของเขามีความมุ่งมั่นไม่ต่างกัน “ถ้าคุณตัดสินใจแล้ว ผมก็พร้อมเป็นโล่ให้ครับ อะไรที่ขวางทางคุณ... ผมจะจัดการให้ราบ” ทั้งสองใช้เวลาค่อนคืนกับการวางแผนธุรกิจ ข้อมูลจากมิติลับของหลินฟางถูกแปลงเป็นแผนงานที่แยบยล เธอไม่ได้เพียงแค่ต้องการขายผัก แต่เธอจะสร้างเครือข่ายอาหารสุขภาพที่ผูกขาดตลาดในเมืองใหญ่ ด้วยเครื่องปรุงและวัตถุดิบคุณภาพสูงจากศตวรรษที่ 21 ที่เธอขนออกมาอย่างแนบเนียน เธอจำลองภาพร้านอาหารที่เต็มไปด้วยลูกค้าแน่นขนัด กลิ่นหอมฟุ้งของอาหารจีนจานเด็ดที่ผัดด้วยเตาฟืนและซอสลับจากมิติของเธอ “พรุ่งนี้เราจะเข้าไปในเมือง เพื่อเซ็นสัญญาเช่าอาคารเก่าหลังนั้น” หลินฟางพูดพลางลูบกระดาษแผ่นนั้นอย่างหมายมั่น “ผมจะทิ้งอดีตที่น่ารังเกียจนี้ไว้ข้างหลัง แล้วสร้างอาณาจักรของเราขึ้นมาครับ” เช้าวันรุ่งขึ้น ทั้งสองเดินทางเข้าตัวเมืองด้วยรถบรรทุกทหารที่จางเหว่ยเป็นคนขับ เมื่อถึงจุดหมาย หลินฟางก้าวลงจากรถพร้อมสูดหายใจเข้าลึกๆ อาคารพาณิชย์เก่าแก่ที่ดูทรุดโทรมในสายตาคนอื่น แต่ในสายตาของหลินฟาง มันคือขุมทรัพย์ที่รอการเจียระไน ทว่าในขณะที่เธอกำลังก้าวเท้าเข้าสู่ตัวอาคาร เสียงเบรกของรถคันหนึ่งก็ดังสนั่นขึ้นที่ด้านหลัง ตามมาด้วยกลุ่มชายชุดดำที่ก้าวลงมาจากรถพร้อมกับเอกสารบางอย่างในมือ ชายวัยกลางคนสวมสูทดูภูมิฐานเดินตรงเข้ามาหาพวกเขาด้วยสีหน้าไม่เป็นมิตร “คุณจางเหว่ยครับ... ผมมาจากกรมสรรพากรและหน่วยงานตรวจสอบความมั่นคง เราได้รับแจ้งเบาะแสว่ามีการลักลอบนำเข้าสินค้าผิดกฎหมายจากคลังแสงปริศนาที่เชื่อมโยงกับภรรยาของคุณ” หลินฟางชะงัก เธอหันกลับไปสบตากับจางเหว่ย ความเงียบงันแผ่ซ่านท่ามกลางไอแดดที่เริ่มร้อนระอุ จางเหว่ยขยับมาบังร่างภรรยาไว้มิด แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นดุดันดั่งเสือที่พร้อมขย้ำเหยื่อ “ใครเป็นคนแจ้งเบาะแสครับ?” ชายคนนั้นยิ้มเย็นพลางยื่นเอกสารให้ “แม่ของคุณเป็นคนนำหลักฐานมามอบให้เราเองครับ... ทั้งหมดนี้” หลินฟางมองเอกสารในมือชายคนนั้น ก่อนจะเหลือบไปเห็นเงาของใครบางคนที่แอบดูอยู่หลังเสาไฟ... เป็นแม่สามีของเธอที่กำลังยิ้มเยาะด้วยความสะใจ “เหว่ยครับ...” หลินฟางกระซิบเบาๆ มือของเธอขยับไปสัมผัสปืนพกที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อคลุมของสามี “ถ้าผมตัดสินใจจะทำลายหลักฐานทั้งหมดทิ้งในตอนนี้ คุณจะยังเลือกยืนข้างผมไหมครับ?” จางเหว่ยกระตุกยิ้มมุมปาก ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับกลุ่มเจ้าหน้าที่ด้วยแววตาที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็ง “ในเมื่อพวกคุณอยากตรวจสอบนัก... ก็เตรียมตัวรับผลที่ตามมาให้ดีครับ เพราะคลังแสงที่ว่า... มันไม่ได้มีแค่สินค้า แต่มันมีกับดักที่พวกคุณไม่มีวันหาทางออกเจอ!” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงข้างและสนับสนุนผลงานของ "ลมทะเลพัดรัก" เสมอมานะครับ