ยอดขายทุบสถิติ

เสียงกระดาษปึกใหญ่กระทบลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งดัง *ปึก* จนถ้วยชาเซรามิกสะเทือน ปล่อยไอความร้อนระอุพวยพุ่งขึ้นผสานกับกลิ่นหอมกรุ่นของชาเขียวชั้นดี ทว่า บรรยากาศภายในห้องทำงานกลับเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก "นับให้ดี... นี่คือเงินสดเก้าหมื่นแปดพันหยวนจากยอดขายสัปดาห์แรก หักต้นทุนค่าวัตถุดิบและค่าขนส่งใต้ดินแล้ว นี่คือตัวเลขสุทธิที่ตระกูลซ่งต้องอ้าปากค้างจนกรามค้างไปหลายวัน" หลินฟางกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองปึกธนบัตรสีเทาปAที่เรียงรายอยู่เบื้องหน้าอย่างเป็นระเบียบ เธอไม่ได้แสดงอาการตื่นตูมหรือกระโดดโลดเต้นเหมือนเด็กสาวชาวบ้านทั่วไป เพราะสำหรับอดีตผู้บริหารสาวผู้ครอบครองห้างสรรพสินค้าอัจฉริยะในมิติลับ ตัวเลขเกือบหนึ่งแสนหยวนในยุค 80 นี้ เป็นเพียงแค่ ‘จุดเริ่มต้น’ ของจักรวรรดิธุรกิจที่เธอกำลังจะสร้างขึ้นเท่านั้น ผู้กองจางเหว่ยละสายตาจากเอกสารทางราชการ เงยหน้าขึ้นมองภรรยาตัวน้อยที่ยืนกอดอกด้วยท่าทางสง่างาม ดวงตาคมกริบของนายทหารหนุ่มฉายแววภาคภูมิใจและประกายความรักล้นปรี่จนแทบปิดไม่มิด ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นจากเก้าอี้ก้าวเข้ามาประชิดตัว ก่อนจะใช้มือหนาโอบเอวบางเข้ามาแนบชิดโดยไม่เกรงใจสายตาใคร "คุณนี่มัน... เกินความคาดหมายของผมไปไกลลิบเสียแล้วนะครับ ภรรยา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบข้างใบหู พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่นานๆ ครั้งจะปรากฏ "คนในค่ายเริ่มซุบซิบกันแล้วนะว่า ผู้กองจางได้ภรรยาเป็นเซียนการค้าจุติลงมา แถมยังรวยเงียบจนผู้บังคับบัญชาต้องเรียกไปถามเคล็ดลับ" "ให้พวกเขาพูดไปสิครับ" หลินฟางยิ้มเยาะที่มุมปาก มือเรียวบางเอื้อมไปจิ้มอกแกร่งของสามีเบาๆ อย่างหมั่นไส้ "เงินพวกนี้ไม่ได้ลอยมาจากฟ้า แต่มันมาจากมันสมองและหยาดเหงื่อของฉัน... อ้อ, แล้วก็อีกอย่างนะผู้กองจาง คุณช่วยบอกแม่สามีจอมจุ้นกับบรรดาญาติๆ ที่ชอบมาวนเวียนหน้าบ้านเราด้วยว่า ถ้าพวกเขายังกล้าส่งสายตากลืนไม่เข้าคายไม่ออกมายังแปลงผักปลอดสารพิษของเราอีก ผมจะจัดการกว้านซื้อที่ดินรอบบ้านพวกเขาให้หมด แล้วสร้างเล้าหมูติดรั้วเสียเลย!" คำพูดเจ็บแสบแต่เต็มไปด้วยความเฉียบขาดทำให้จางเหว่ยหลุดหัวเราะพรืดออกมาอย่างอดไม่ได้ เขารู้ดีว่าภรรยาของเขาไม่ได้พูดเล่น หลินฟางในตอนนี้ไม่ใช่สะไภ้รองผู้เงียบงันและยอมให้ใครรังแกเหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว เธอกลายเป็นเสาหลักที่แข็งแกร่ง เป็นราชินีแห่งตลาดมืดและตลาดเกษตรกรยุคใหม่ที่ใครหน้าไหนก็โค่นไม่ลง ในขณะที่สามีภรรยากำลังดื่มด่ำกับความสำเร็จอันหอมหวาน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นรัวๆ สามครั้งอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงหอบหายใจและน้ำเสียงตื่นตระหนกของ ‘อาเฉียง’ ลูกน้องคนสนیتที่ถูกส่งไปดูแลร้านค้าปลีกในตัวอำเภอ "ผู้กองครับ! คุณหลินฟาง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" หลินฟางขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอผละออกจากอ้อมแขนของสามีอย่างนุ่มนวล เดินไปเปิดประตูด้วยท่าทีสงบเยือกเย็น "เกิดอะไรขึ้นอาเฉียง? หายใจเข้าลึกๆ แล้วค่อยพูด ใครมาพังร้านเราหรือไง?" อาเฉียงหน้าตาตื่นตระหนก เหงื่อกาฬไหลท่วมกรอบหน้า ชายหนุ่มละล่ำละลักตอบด้วยความดีใจจนลิ้นแทบพันกัน "เปล่าครับ! ไม่ใช่เรื่องร้าย... แต่เป็นเรื่องใหญ่ระดับพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน! สินค้าล็อตใหม่ที่เราส่งไปวางขายเมื่อเช้า ถูกเศรษฐีจากเมืองหลวงกว้านซื้อเกลี้ยงหมดแผงภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที! แถมตอนนี้... ตอนนี้พวกเขากำลังยืนรอหน้าโกดัง พร้อมกับถือเช็คเงินสดก้อนโตเพื่อขอจองสิทธิ์ผูกขาดสินค้าตระกูล 'หลิน' ไว้คนเดียวทั้งหมดแล้วครับ!" ดวงตาของหลินฟางเป็นประกายวาบขึ้นทันที รอยยิ้มทรงเสน่ห์ปรากฏขึ้นบนเรียวปากอิ่ม เธอหันไปสบตากับจางเหว่ยที่เดินตามมาสมทบ นายทหารหนุ่มยิ้มรับด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเชื่อมั่น เงินล้านแรกในยุค 80 ไม่ใช่ความฝันอีกต่อไป แต่มันกำลังจะกลายเป็นจริงในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้านี้ ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังชื่นมื่น เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงตะโกนโวยวายด้วยสำเนียงที่ไม่คุ้นเคยก็ดังแทรกเข้ามาจากหน้าบ้าน "เจ้าของบ้านนี้อยู่ไหนวะ! หลินฟาง ออกมาพบฉันเดี๋ยวนี้! แกกล้าดียังไงถึงตัดหน้าสินค้าของตระกูลหวัง!" หลินฟางหรี่ตาลง รอยยิ้มบนใบหน้าเลือนหายไปแทนที่ด้วยแววตานิ่งสนิทที่แฝงไว้ด้วยความอันตราย เธอหันไปกระซิบกับสามีด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "ดูท่า... สุนัขรับGจของตระกูลใหญ่จากเมืองหลวง จะทนกลิ่นความสำเร็จของเราไม่ไหวจนต้องวิ่งมาเห่าถึงหน้าบ้านแล้วสินะครับ ผู้กองจาง" จางเหว่ยไม่ตอบคำถาม แต่ดวงตาคมกricของนายทหารผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชนกลับฉายแววดุดัน ร่างสูงใหญ่ก้าวผ่านหน้าภรรยาออกไปเปิดประตูต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญด้วยรอยยิ้มเย็นชาที่ชวนให้กระดูกสันหลังวาบหวิว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงข้างและสนับสนุนผลงานของ "ลมทะเลพัดรัก" เสมอมานะครับ