ผู้กองจางลงมือเอง

"ถ้าพวกแกกล้าก้าวเท้าเข้ามาในเขตบ้านหลังนี้อีกแม้แต่ก้าวเดียว ฉันจะถือว่าเป็นการบุกรุกพื้นที่ทางทหาร และในฐานะนายทหารประจำการ ฉันมีสิทธิ์ใช้อาวุธระงับเหตุโดยไม่ต้องขออนุมัติจากผู้ใหญ่บ้าน!" เสียงทุ้มต่ำที่อัดแน่นไปด้วยแรงกดดันระดับมหาศาลดังสะท้านไปทั่วลานหน้าบ้าน จางเหว่ยยืนตระหง่านราวกับเทพสงฆ์ผู้พิทักษ์ประตู นัยน์ตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองกลุ่มญาติฝั่งสามีที่เคยมาทำกร่างไม่ต่างจากมองมดปลวก ปืนพกประจำกายถูกปลดล็อกเซฟไว้อย่างหลวมๆ แค่ปลายนิ้วกระดิก ความหายนะก็พร้อมบังเกิด ป้าสะใภ้ใหญ่ที่เคยอ้าปากเตรียมจะแผדเสียงด่าทอหลินฟางเรื่องผลกำไรจากการขายผักในตลาดมืด ถึงกับกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ ใบหน้าที่เคยเชิดหยิ่งบิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัว ขาเจ้ากรรมสั่นเทาจนต้องถอยหลังกรูดไปสามก้าว "จาง... จางเหว่ย แกเสียสติไปแล้วหรือไง! พวกฉันเป็นญาตินะ!" นางแผดเสียง108เพื่อกลบเกลื่อนความกลัว แต่เสียงกลับสั่นเครือจนน่าสมเพช "ญาติ?" มุมปากหยักลึกของผู้กองหนุ่มยกยิ้มเยียบเย็น ชวนให้คนมองรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงไขสันหลัง "วันที่ภรรยาผมเกือบตายเพราะพิษไข้ป่า พวกแกอยู่ที่ไหน? วันที่บ้านหลังนี้ไม่มีแม้แต่ข้าวสารกรอกหม้อ พวกแกเคยยื่นมือมาช่วยสักกระสอบไหม? ตอนนี้เห็นพวกเราลืมตาอ้าปากได้ ทำเป็นวิ่งแจ้นมาทวงบุญคุณ... ฝันไปเถอะครับ" หลินฟางที่ยืนอยู่ด้านหลังสามี แอบอมยิ้มเล็กน้อยด้วยความหมั่นไส้ เธอหยิบเมล็ดทานตะวันจากมิติลับออกมาแกะเคี้ยวเล่นทีละเม็ดอย่างสบายใจ เสียง "กร๊อบ" เบาๆ ของเปลือกเมล็ดทานตะวันท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียด ยิ่งทำให้ฝั่งญาติจอมโลภโกรธจนตัวสั่น แต่ไม่มีใครกล้าทำอะไรบุ่มบ่ามสักคน เพราะรัศมีอำนาจของจางเหว่ยในยามนี้นั้นน่ากลัวเกินกว่าจะหาญกล้าท้าทาย "ฟางฟาง... เธอเป็นสะใภ้ประสาอะไร ถึงปล่อยให้สามีมาไล่ญาติผู้ใหญ่แบบนี้!" แม่สามีที่แอบหลบอยู่หลังสุดโผล่หน้าออกมาต่อว่าด้วยความคับแค้นใจ หลินฟางกลืนเมล็ดทานตะวันลงคออย่างใจเย็น ก่อนจะก้าวเท้าออกมาเคียงข้างสามี มือเรียวบางเอื้อมไปจัดปกเสื้อให้จางเหว่ยอย่างเบามือ เป็นการแสดงออกถึงความสนิทสนมและไว้เนื้อเชื่อใจอย่างถึงที่สุด ดวงตากลมโตฉายแววเจ้าเล่ห์ "คุณแม่คะ เรียกว่าญาติผู้ใหญ่คงไม่ถูกนักหรอกค่ะ ต้องเรียกว่า 'ฝูงปลิงดูดเลือด' ถึงจะถูกต้องตามหลักพันธุศาสตร์มากกว่า" หลินฟางเอ่ยด้วยน้ำเสียงใสซื่อ แต่คำพูดเชือดเฉือนทำเอาคนฟังอยากกระอักเลือด "อีกอย่าง สามีฉันเขาปกป้องภรรยาและทรัพย์สินของครอบครัว มันผิดกฎหมายข้อไหนหรือคะ? หรือถ้าคุณแม่รู้สึกอิจฉาที่สามีฉันรักและปกป้องฉันดีเกินไป... แนะนำให้กลับไปอบรมคุณพ่อบ้านที่บ้านบ้างนะคะ เผื่อเขาจะลุกขึ้นมาปกป้องคุณแม่ได้เก่งเท่าผู้กองจางของฉันบ้าง" คำพูดของหลินฟางเปรียบเสมือนน้ำมันราดลงบนกองไฟ แม่สามีหน้าดำคร่ำเครียดจนแทบลมจับ ส่วนญาติคนอื่นๆ ต่างพากันกصหมัดแน่นด้วยความแค้นเคือง แต่เมื่อสบเข้ากับสายตาดุร้ายราวกับสัตว์ป่าของจางเหว่ยที่กราดมองมา ทุกคนก็ต้องรีบหุบปากสนิท "ไสหัวไปให้พ้น" จางเหว่ยเอ่ยคำรามต่ำในลำคอ "ถ้าภายในสามวินาทีนี้ ยังมีใครหน้าไหนยืนอยู่บนพื้นที่บ้านหลังนี้ ผมจะไม่รับรองความปลอดภัยของอวัยวะบนร่างกายพวกคุณแน่" ไม่ต้องรอให้พูดซ้ำรอบสอง ฝูงญาติจอมโลภต่างพากันวิ่งหนีตายอุตลุด ชุลมุนวุ่นวายจนรองเท้าหลุดทิ้งไว้หน้าบ้าน สร้างเสียงหัวเราะให้กับชาวบ้านละแวกใกล้เคียงที่แอบดูเหตุการณ์อยู่ห่างๆ ความเด็ดขาดของผู้กองหนุ่มในวันนี้ ทำให้ข่าวลือเรื่อง "ผู้กองจางกลัวเมีย" ถูกลบภาพทิ้งไปโดยปริยาย เหลือเพียงฉายาใหม่ "ยักษ์ปักหลั่นผู้คลั่งรักและพร้อมฆ่าทุกคนที่แตะต้องเมีย" เท่านั้น บรรยากาศรอบตัวกลับคืนสู่ความสงบสุข หลินฟางถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก แม้เธอจะเอาตัวรอดเก่ง แต่การมีสามีสายเปย์ที่พร้อมออกหน้าปกป้องทุกสถานการณ์แบบนี้ มันช่างดีต่อใจเสียจริง "เหนื่อยไหมครับ" จางเหว่ยหันมามองภรรยา แววตาที่เคยดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนและห่วงใยทันที ราวกับคนละคน "ไม่เหนื่อยเลยค่ะ ได้ดูละครตลกฟรีแถมไม่ต้องเสียค่าบัตร สนุกกว่าตอนอ่านหนังสือพิมพ์เสียอีก" หลินฟางยิ้มตาหยี ส่งค้อนปะเหลกให้สามีรูปหลล่อ "แต่ว่านะ... คุณเล่นใหญ่เกินไปหรือเปล่า? เดี๋ยวเขาก็เอาไปนินทากันทั้งคูหาหรอกว่าสามีฉันเป็นคนดุร้าย" "ปล่อยพวกเขาพูดไปสิครับ" จางเหว่ยคว้ามือบางมาจับไว้ ลูบไล้เบาๆ อย่างทะนุถนอม "ใครจะว่าอย่างไรผมไม่สน ใจแค่ว่าคุณปลอดภัยและมีความสุขก็พอแล้ว" รอยยิ้มหวานจับใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหญิงสาว ก่อนที่จมูกโด่งรั้นจะได้กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศที่ลอยมาจากมิติห้างสรรพสินค้า ท้องของเธอก็ส่งเสียงร้องประท้วงขึ้นมาเบาๆ "ตายจริง มัวแต่ไล่พวกน่ารำคาญ อาหารเที่ยงที่ฉันเคี่ยวไว้ในมิติเกือบไหม้แล้ว!" หลินฟางอุทานเบาๆ ก่อนจะรีบดึงมือออกแล้วทำท่าจะวิ่งเข้าครัว แต่จางเหว่ยกลับคว้าเอวบางเอาไว้เสียก่อน "วันนี้ผมจะเป็นคนทำอาหารให้คุณเองครับ ถือเป็นการตอบแทนที่คุณเหนื่อยกับการจัดการบัญชีร้านค้ามาทั้งสัปดาห์" สามีหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง "คุณทำเป็นเหรอ? ระวังครัวฉันระเบิดนะผู้กองจาง" หลินฟางเลิกคิ้วมองอย่างไม่เชื่อถือ "ลองดูผลงานของผมก่อนแล้วค่อยวิจารณ์ครับ" จางเหว่ยยิ้มมุมปากอย่างมั่นใจ พาภรรยาเดินเข้าไปในครัว กลิ่นหอมของเนื้อตุ๋นซีיוดำและเครื่องยาจีนโชยฟุ้งไปทั่วบริเวณบ้าน ข้าวสวยร้อนๆ เม็ดเรียงสวยถูกตักใส่ชามรอท่า ฝีมือการทำอาหารของจางเหว่ยพัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดดหลังจากแอบไปเรียนรู้จากตำราอาหารในมิติของภรรยาอย่างลับๆ เมนู "เนื้อตุ๋นน้ำแดงสูตรพิเศษ" ถูกจัดเสิร์ฟลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ แต่กลับดูราวกับอาหารภัตตาคารหรู หลินฟางตักเนื้อเข้าปาก เคี้ยวช้าๆ เพื่อลิ้มรสชาติ ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความประหลาดใจ รสชาติกลมกล่อม ละมุนลิ้น ไม่หวานและไม่เค็มจนเกินไป อร่อยจนแทบไม่น่าเชื่อว่าเป็นฝีมือของสามีทหารผู้จับแต่ปืน "อร่อยไหมครับ?" จางเหว่ยถามด้วยแววตาลุ้นระทึกราวกับเด็กน้อยส่งการบ้านครู "อร่อยมาก... อร่อยจนฉันตกใจเลยค่ะเนี่ย" หลินฟางเอ่ยชมจากใจจริง ก่อนจะตักชิ้นเนื้อคำโตป้อนให้สามีบ้าง บรรยากาศภายในบ้านเต็มไปด้วยความอบอุ่นและเสียงหัวเราะ ความหวานชื่นนี้ทำให้ลืมเรื่องน่าปวดหัวของพวกญาติจอมปลอมไปเสียสนิท ทว่า ความสงบสุขมักอยู่กับพวกเขาได้ไม่นานนัก *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเร่งรีบและไร้มารยาท ตามด้วยเสียงทุบประตูโครมครามราวกับจะพังเข้ามา จางเหว่ยขมวดคิ้วมุ่น วางตะเกียบในมือลงทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาอีกครั้ง หลินฟางลุกขึ้นยืนตามสามี เดินไปที่ประตูหน้าบ้านด้วยความสงสัยว่าใครกัน108ที่ยังกล้ามาหาเรื่องซ้ำในวันเดียวกันนี้ เมื่อประตูไม้เปิดออก ภาพเบื้องหน้าทำให้ทั้งสองคนต้องชะงักค้าง ชายวัยกลางคนในชุดเครื่องแต่งกายเจ้าหน้าที่ระดับสูงจากอำเภอ ยืนหอบหายใจโยนเอกสารราชการแผ่นหนึ่งลงบนพื้นตรงหน้าพวกเขา พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก "ผู้กองจาง! คุณหลินฟาง!แย่แล้วครับ... ทางการออกคำสั่งด่วนที่สุด ระงับสิทธิ์การใช้ที่ดินทำฟาร์มทั้งหมดของพวกคุณ มีคนยื่นเรื่องร้องเรียนว่าพวกคุณครอบครองทรัพย์สินผิดกฎหมาย และในอีกสิบนาทีนี้... หน่วยตรวจสอบพิเศษกำลังจะมาถึงบ้านหลังนี้เพื่อยึดทรัพย์!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "ลมทะเลพัดรัก" เสมอมานะครับ