ใบหย่าที่รอคอย

"ถ้าคุณกล้าก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ผมจะหักขาพวกคุณออกไปทีละข้าง" เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของพยัคฆ์หนุ่มในยามค่ำคืนดังขึ้นก้องห้องโถงคับแคบ ผู้กองจางเหว่ยยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า หลินฟางกระพริบตาปริบๆ มองแผ่นหลังกว้างที่แผ่ไอสังหารออกมาจนอากาศรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา ในมือของชายหนุ่มกำปืนพกประจำกายแน่นจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาวโพลน ดวงตาคมกتรบกวาดมองร่างของแม่สามีและน้องสามีที่ยืนหน้าซีดเผือดอยู่หน้าประตูห้องครัว นี่มันฉากอะไรกันเนี่ย หลินฟางนึกในใจขณะแอบหยิบลูกอมรสนมกระต่ายขาวจากมิติลับขึ้นมาแกะกินแก้เครียดเงียบๆ จากเหตุการณ์เมื่อครู่ที่เธอเกือบจะถูกแม่สามีจอมปล้นตบตีแย่งชิงตู้กับข้าว สามีหนุ่มผู้หายหน้าไปปฏิบัติภารกิจในค่ายทหารนานร่วมเดือนกลับโผล่พรวดเข้ามาในจังหวะนรกพอดีเป๊ะ ชนิดที่เรียกว่าถ้ามาช้ากว่านี้อีกสามวินาที แม่สามีคงได้หัวแตกค้างกระทะหมูตุ๋นไปแล้ว "เหว่ย... เหว่ยลูก! แกดูเมียนิสัยเสียของแกสิ มันกล้าด่าแม่!" นางจางผู้เป็นแม่สะดุ้งสุดตัวก่อนจะแสร้งทำเป็นบีบน้ำตาฟูมฟาย ทิ้งตัวลงนั่งกับพื้นดินเอาสองมือทุบอกชกตัวเหมือนเด็กเอาแต่ใจ "ฉันเป็นแม่แกนะ! เลี้ยงแกมาจนโตเป็นผู้กองใหญ่โต แต่วันนี้เมียชั่วๆ ของแกกลับไล่ตะردฉันเหมือนหมูเหมือนหมา ลูกอกตัญญู เมียเนรคุณ!" หลินฟางแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ นางจางคนนี้นอกจากจะหน้าด้านหน้าทนแล้ว ยังมีความสามารถในการพลิกสถานการณ์ให้ตัวเองเป็นเหยื่อได้อย่างรวดเร็วจนน่าเอาโล่ทองคำมาประดับฝาบ้าน "แม่ครับ" จางเหว่ยเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบจนน่ากลัว ไม่มีแววตาอ่อนโยนของผู้เป็นลูกชายแม้แต่น้อย "ผมบอกท่านหลายครั้งแล้วว่าบ้านหลังนี้ ผมเป็นคนซื้อด้วยเงินเดือนทหารของผม ไม่ใช่เงินของตระกูลจาง และหลินฟางก็คือภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของผม ถ้าท่านยังมาวุ่นวาย รื้อค้น หรือทำร้ายร่างกายเธออีกแม้แต่ครั้งเดียว... เบี้ยเลี้ยงรายเดือนที่ผมส่งให้ทางบ้าน ทุกบาททุกสตางค์จะถูกตัดขาดทันที" สิ้นคำประกาศิตนั้น นางจางถึงกับอ้าปากค้าง ลืมบทดราม่าโศกนาฏกรรมไปชั่วขณะ รายได้จากผู้กองจางเหว่ยคือเส้นเลือดใหญ่ของบ้านตระกูลจาง ถ้าถูกตัดขาด ชีวิตความเป็นอยู่ของพวกเขากับลูกชายคนเล็กคงตกต่ำถึงขีดสุดแน่ๆ "แก... แกกล้าตัดหางปล่อยวัดแม่หรอกเรอะ ตาเหว่ย!" นางจางแหลмเสียงขึ้นด้วยความโกรธเกรี้ยว ปรับโหมดจากแม่ผู้แสนน่าสงสารเป็นแม่มดใจร้ายในพริบตา "ผมกล้าหรือไม่ ลองดูได้ครับ" จางเหว่ยหันกลับมามองด้วยหางตา รังสีอำมหิตแผ่ซ่านจนนางจางต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง ก่อนจะจำใจลากสังขารดึงตัวลูกชายคนเล็กถอยร่นออกนอกบ้านไปอย่างหัวเสีย พร้อมกับเสียงสบถด่าทอไล่หลังที่ค่อยๆ เบาลงจนลับหายไปในความมืด ความเงียบงันกลับคืนสู่ห้องโถงอีกครั้ง หลินฟางเคี้ยวลูกอมในปากจนหมด เธอมองชายหนุ่มที่ยังคงยืนบังร่างของเธอไว้ไม่ยอมขยับเขยื้อน แผ่นหลังกว้างนั้นดูแข็งแกร่งและพึ่งพาได้จริงอย่างไม่ต้องสงสัย แต่ทว่า... สำหรับเธอแล้ว สามีผู้เพียบพร้อมคนนี้ไม่ใช่คำตอบของชีวิตในยุค 80 ที่เธอวางแผนไว้ เป้าหมายของหลินฟางชัดเจนยิ่งกว่าเส้นก๋วยเตี๋ยว คือการ "หย่า" แล้วหอบเงินกับมิติลับไปซื้อที่ดินทำฟาร์ม ปลูกผัก เลี้ยงปลา ใช้ชีวิตเป็นเศรษฐีนีโสดแบบสโลว์ไลฟ์ ไม่ต้องมาคอยรองรับอารมณ์ตระกูลสามีเฮงซวยแบบนี้อีกต่อไป "ขอบคุณครับ" หลินฟางเอ่ยขึ้นเรียบๆ พลางก้าวเดินอ้อมตัวเขาไปหยิบตะหลิวบนโต๊ะอาหาร "แต่คุณไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนั้นหรอก เพราะยังไงซะ... เราก็ต้องหย่ากันอยู่ดี" กึก! ร่างสูงใหญ่ของจางเหว่ยชะงักกึกทันที เขารีบหันกลับมามองภรรยาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่น ดวงตาคมกริบที่เคยใช้จ้องมองข้าศึกในสนามรบ บัดนี้กลับสั่นระริกราวกับเด็กน้อยที่กำลังจะทำของเล่นชิ้นโปรดหาย "เธอ... ว่าอะไรนะ?" จางเหว่ยเค้นเสียงถามออกมาจากลำคอแห้งผาก หลินฟางถอนหายใจเบาๆ เธอวางตะหลิวลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ ก่อนจะเดินไปหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งที่ซ่อนไว้ใต้กองหนังสือออกมายื่นให้ชายหนุ่มตรงหน้า บนกระดาษแผ่นนั้นมีลายมือบรรจงเขียนไว้อย่างเป็นระเบียบด้วยหมึกสีดำ **"หนังสือหย่า"** ตัวอักษรสามตัวนั้นเด่นหรากระแทกตาผู้กองหนุ่มเข้าอย่างจัง จางเหว่ยรู้สึกราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางกบาลในวันที่แดดจัด โลกทั้งใบคล้ายจะพังทลายลงมาตรงหน้า เขายื่นมือสั่นเทาออกไปรับกระดาษแผ่นนั้นมาถือไว้ "ผมไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม หลินฟาง... นี่เธอ..." จางเหว่ยขบกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ความเย็นชาที่เคยมีมลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงความตื่นตระหนกที่ปิดไม่มิด "คุณไม่ได้หูฝาดหรอก ผู้กองจาง" หลินฟางเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววเด็ดเดี่ยวและเยือกเย็น "ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา คุณอยู่ในค่ายทหาร ปล่อยให้แม่กับน้องชายของคุณมาจิกกัด รังแก และสูบเลือดสูบเนื้อฉันสารพัด ครั้งนี้หนักข้อถึงขั้นบุกมาพังบ้านเพื่อแยบยิงข้าวของ ฉันเหนื่อยแล้ว และฉันก็ไม่อยากทนใช้ชีวิตร่วมกับครอบครัวสามีบ้าๆ นี่อีกต่อไปแล้ว" "แต่ผม... ผมจัดการให้แล้วนี่!" จางเหว่ยพยายามอธิบาย น้ำเสียงของเขาเริ่มสั่นพร่า ร่างกายสูงใหญ่ก้าวเข้าไปใกล้เธอราวกับจะคว้าตัวมากอดไว้เพื่อไม่ให้หลุดลอย "ผมบอกแม่แล้วว่าผมจะตัดหาง... และผมสัญญาว่าหลังจากนี้ จะไม่มีใครกล้ามาเหยียบย่ำเธอในบ้านหลังนี้อีก หลินฟาง... อย่าหย่ากับผมเลยนะ" ภาพของผู้กองหนุ่มผู้เย่อหยิ่งและเย็นชาในสายตาชาวบ้าน บัดนี้กำลังยืนอ้อนวอนภรรยาด้วยแววตาอ้อนวอนราวกับสุนัขตัวใหญ่ที่กลัวเจ้านายทิ้ง หากเป็นหลินฟางคนเก่าคงใจอ่อนยวบยาบไปนานแล้ว แต่สำหรับเธอ... วิญญาณสาธุชนจากยุคปัจจุบันที่ผ่านการฟาดฟันในโลกธุรกิจมาโชกโชน ย่อมรู้ดีว่าการตัดไฟตั้งแต่ต้นลมคือหนทางรอดที่ดีที่สุด "สัญญาเหรอ?" หลินฟางแค่นยิ้มเยาะ "คำสัญญาของคุณมีค่าเท่าไหร่กันผู้กองจาง? คุณปกป้องฉันได้แค่ตอนที่คุณอยู่บ้าน แล้วเวลาที่คุณต้องกลับไปชายแดนล่ะ? ให้ฉันทนรับมือกับแม่มดเฒ่าพวกนั้นตามลำพังงั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ!" เธอยื่นมือไปแย่งกระดาษใบหย่ากลับมาถือไว้ พร้อมกับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา "เซ็นชื่อซะ แล้วเราต่างคนต่างไป คุณยังคงเป็นผู้กองอนาคตไกล ส่วนฉันก็จะไปตั้งต้นชีวิตใหม่... ถือว่าเราต่างคนต่างหลุดพ้นจากกันและกัน เป็นยังไงล่ะ?" จางเหว่ยยืนนิ่งงัน ลมหายใจของเขาติดขัด หัวใจเจ็บแปลบราวกับถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง เขาไม่เคยคิดเลยว่าการกลับบ้านครั้งนี้จะต้องมาเผชิญหน้ากับใบหย่าจากผู้หญิงที่เขาแอบรักและเฝ้าทะนุถนอมมาตลอดหลายปี ความเงียบโรยตัวปกคลุมห้องครัวขนาดเล็ก บรรยากาศตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ทันใดนั้นเอง... *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน ขัดจังหวะความตึงเครียดภายในห้องลงอย่างกะทันหัน ทั้งสองคนชะงัก หลินฟางขมวดคิ้วเล็กน้อย ใครกันที่มาเคาะประตูบ้านในยามวิกาลเช่นนี้ ส่วนจางเหว่ยแววตาคมกริบกลับมาฉายแววระแวดระวังภัยอีกครั้ง เขาก้าวเท้าไปบังร่างภรรยาไว้ตามสัญชาตญาณทหาร ประตูกค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นร่างชราของเพื่อนบ้านผู้คุ้นเคย แต่สิ่งที่ทำให้ลมหายใจของจางเหว่ยต้องสะดุดกึก และทำให้หลินฟางถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง คือกลิ่นหอมกรุ่นอันเย้ายวนใจที่ลอยอบอวลแทรกเข้ามาพร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝัน... กลิ่นหอมของ "เป็ดพะโล้สูตรโบราณ" ที่หอมฟุ้งตลบอบอวลไปทั่วทั้งตรอกซอกซอยของหมู่บ้านทหาร พร้อมกับถาดไม้ในมือของหญิงสาวแปลกหน้าที่แย้มยิ้มหวานหยด "สวัสดีค่ะ ผู้กองจาง... พอดีฉันทำอาหารเหนือจำนวนเกินมานิดหน่อย เลยตั้งใจเอามาแบ่งปันให้เพื่อนบ้านทาน... เอ๊ะ หรือว่าดิฉันมารบกวนเวลาส่วนตัวของพวกคุณหรือเปล่าคะ?" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานด้วยดีเสมอมาครับ