มื้อค่ำท่ามกลางไสยเวท

"เสียงหัวเราะเมื่อครู่... ไม่ใช่เสียงของคนธรรมดาแน่ครับคุณริน" ร้อยเอกสิงหาขยับตัวเข้าประชิดแผ่นหลังของภรรยาอย่างรวดเร็ว มือหนากำด้ามปืนพกคู่กายที่บรรจุกระสุนอาคมยันต์เกราะเพชรแน่น ดวงตาคมกวาดมองไปในความมืดสลัวรอบตัวบ้านสวน ไอดินผสมกลิ่นความชื้นหลังฝนตกถูกแทนที่ด้วยกลิ่นเน่าเหม็นคล้ายซากสัตว์ตายลอยมาตามลมอย่างน่าสะอิดสะเอียน มันคือกลิ่นอายของไสยเวทมนตร์ดำระดับต่ำที่ถูกส่งตรงมาจากฝั่งบ้านของป้าสมร ญาติผู้พี่ตัวแสบที่ยังไม่ยอมรามือจากการราวีครอบครัวของพวกเขา รินรดาไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย หญิงสาวปัดมือผ่านอากาศเบาๆ เรียกหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าใสจากแอปพลิเคชัน 'มิติลับสารพัดนึก' ขึ้นมาตรวจสอบค่าพลังงานวิญญาณ ตัวเลขสีแดงฉานกระพริบเตือนรัวๆ พร้อมข้อความแจ้งเตือนตัวเบ้อเริ่ม: *[ตรวจพบคลื่นความถี่พลังงานอาฆาต ระดับ 4: ภูตพรายหิวโหย ถูกกระตุ้นด้วยอาคมควบคุมโดยจิตมนุษย์]* "หึ ส่งผีหิวโหยมาป่วนตอนคนกำลังจะตั้งโต๊ะกินข้าว แบบนี้มันหาเรื่องให้ผมต้องเสียเวลาออกกำลังกายก่อนอาหารเย็นชัดๆ นะครับ" รินรดายกมุมปากขึ้นรอยยิ้มเยдяยเยือก แววตาประกายความเจ้าเล่ห์และดุดันในแบบฉบับสะใภ้สายสตรอง "ในเมื่อมันอยากส่งแขกไม่ได้รับเชิญมานัก เราก็ควรต้อนรับด้วยของอร่อยระดับภัตตาคารในมิติลับสักหน่อยดีไหมครับพี่สิงหา" สิงหาเลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นภรรยาหยิบกระทะเหล็กหล่อด้ามยาวและตะหลิวสแตนเลสออกมาจากมิติลับราวกับเชฟกระทะเหล็กเตรียมออกศึก มากกว่าจะเตรียมตัวรับมือกับภูตผีปีศาจ "คุณรินแน่ใจนะว่าวิญญาณพวกนั้นต้องการกินข้าว ไม่ได้ต้องการชีวิตเรา" "เชื่อมือหมอผีไอทีคนนี้เถอะครับ ผีก็คน... เอ๊ย ผีก็เคยเป็นคนมาก่อน ย่อมแพ้กลิ่นหอมของอาหารไทยแท้โบราณเสมอ โดยเฉพาะเมนูเด็ดที่ผมตั้งใจทำเพื่อสยบพวกเปรตหิวโหยพวกนี้โดยเฉพาะ" พูดจบ รินรดาไม่รอช้า เธอสั่งการให้ระบบมิติลับปลดปล่อยวัตถุดิบชั้นเลิศที่เก็บรักษาไว้ในช่องแช่แข็งวิเศษออกมา ทันทีที่กลิ่นหอมฉุยของเครื่องแกงเผ็ดสมุนไพรไทยพุ่งทะยานออกไปปะทะกับสายลมยามค่ำคืน บรรยากาศรอบบ้านที่เคยเยียบเย็นและเต็มไปด้วยไออาคมมืดมน กลับถูกกลบด้วยความหอมยั่วยวนจนแม้แต่สิงหายยังต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างอดไม่ได้ "ผัดเผ็ดหมูป่าใส่ใบกะเพราป่าพริกขี้หนูสวน... พร้อมข้าวสวยร้อนๆ ที่หุงด้วยน้ำแร่จากมิติลับ เมนูนี้แหละที่จะทำให้พวกผีเปรตและคนที่ส่งมันมา น้ำลายสอจนไส้แทบขาด" รินรดาเอ่ยเสียงใส มือเรียวตวัดตะหลิวผัดส่วนผสมในกระทะเหล็กจนเกิดเสียงดังฉ่าสะใจ กลิ่นหอมของพริกไทยดำและใบมะกรูดฉีกกระจายฟุ้งไปทั่วบริเวณสวน ทะลุกำแพงรั้วบ้านไปจนถึงบ้านของป้าสมรที่ซุ่มดูสถานการณ์อยู่ ณ ฝั่งบ้านป้าสมร หมอผีเถื่อนหน้าตาซูบผอมที่นั่งบริกรรมคาถาอยู่หน้าขันสัมฤทธิ์ถึงกับสะดุ้งเฮือก เหงื่อกาฬไหลท่วมหน้าผาก เมื่ออาคมที่เขาใช้ควบคุมภูตพรายเริ่มสั่นคลอนอย่างรุนแรง แทนที่ภูตผีจะตรงเข้าทำร้ายเป้าหมายตามคำสั่ง มันกลับส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความอยากอาหารอย่างบ้าคลั่ง กลิ่นหอมของอาหารที่ลอยมาตามลมทำให้ตบะของผีหิวโหยแตกกระเจิง มันพยายามดิ้นรนหลุดจากการควบคุมเพื่อจะพุ่งเข้าไปหาสำรับอาหารตรงหน้า "ไอ้...ไอ้พวกนี้มันทำบ้าอะไรวะ! ทำไมผีถึงคุมไม่อยู่!" หมอผีเถื่อนคำรามลั่นด้วยความตกใจ รีบหยิบกะโหลกผีตายโหงมาสั่นเขย่าเพื่อกดดันวิญญาณ แต่ยิ่งเขาเร่งคาถามากเท่าไหร่ กลิ่นหอมของผัดเผ็ดหมูป่าฝีมือรินรดาก็ยิ่งทวีความรุนแรงและเย้ายวนใจมากขึ้นเท่านั้น จนผีพรายหิวโหยตัวนั้นสะบัดสายสาบสูญหลุดจากการควบคุม พุ่งทะลวงย้อนกลับไปทำร้ายผู้ใช้คาถาตัวเองจนเลือดสาดกระจาย ตัดกลับมาที่ลานบ้านของรินรดาและสิงหา บนโต๊ะไม้สักทองตัวยาว บัดนี้เต็มไปด้วยสำรับอาหารหน้าตาน่ารับประทานควันกรุ่นส่งกลิ่นหอมฟุ้งชวนท้องร้อง รินรดานั่งเท้าคางมองผลงานของตัวเองด้วยความภาคภูมิใจ ขณะที่ร้อยเอกสิงหายังคงยืนระวังภัยรอบด้านด้วยความไม่ประมาท ดวงตาคมกริบมองเห็นเงาร่างปริศนาคนหนึ่งวิ่งเตลิดหนีออกจากบ้านป้าสมรพร้อมเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดจากการโดนของย้อนกลับ "เรียบร้อยโรงเรียนหมอผีไอทีแล้วสินะครับ" สิงหาหันมาอมยิ้มให้ภรรยา พลางหย่อนตัวลงนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม "อาหารน่ากินขนาดนี้ ผมชักไม่อยากรอให้ใครมาแจมแล้วล่ะครับ" "ทานเลยครับพี่สิงหา วันนี้เราเหนื่อยกันมาทั้งวัน ต้องเติมพลังให้เต็มที่..." รินรดายิ้มหวานหยด ยื่นจานข้าวให้สามีด้วยความเอาใจใส่ บรรยากาศรอบโต๊ะอาหารอบอวลไปด้วยความอบอุ่นและกลิ่นอายความสุขในครอบครัว ทว่า... ในจังหวะที่รินรดากำลังจะตักข้าวเข้าปากนั้นเอง เสียงเคาะประตูกรั้วบ้านด้านหน้าก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างกระชั้นชิด เป็นจังหวะเคาะที่แปลกประหลาดและคุ้นเคยอย่างน่าขนลุก—มันคือรหัสลับที่ใช้เรียกกันในหน่วยรบพิเศษของสิงหาเมื่อสิบปีก่อน รหัสที่ไม่มีทางมีใครบนโลกนี้รู้นอกจากคนที่ตายไปแล้วในสมรภูมิรบ สิงหาชะงักค้าง ช้อนในมือร่วงตกลงกระทบจานเสียงดังเคร้ง สีหน้าของนายทหารผู้ไม่เคยเกรงกลัวสิ่งใดเปลี่ยนเป็นซีดเผือดในพริบตา เมื่อเงาร่างของชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบทหารยับเยินเปื้อนคราบเลือดก้าวพ้นประตูรั้วเข้ามาภายใต้แสงจันทร์สลัว พร้อมกับเสียงทุบโต๊ะอาหารเบาๆ และรอยยิ้มเย็นเยียบที่ส่งตรงมาให้รินรดา "ขอโทษทีนะผู้กอง... ผมกลับมารับของที่เคยฝากไว้แล้ว" โปรดติดตามตอนต่อไป... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "หมอผีวัยรุ่น" มาโดยตลอดนะครับ!