เล่ห์เหลี่ยมของยัยแม่ค้า

"สมุดบัญชีเล่มนี้... ป้าว่ามันดูคุ้นตาไปหน่อยไหมครับ?" เสียงทุ้มต่ำของร้อยเอกสิงหาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในศาลาวัดประจำหมู่บ้าน ที่ซึ่งชาวบ้านนับสิบคนกำลังนั่งล้อมวงดูการ "แถลงข่าว" ของป้าสมร ที่ประกาศก้องว่าจะจัดงานบุญใหญ่ระดมทุนเพื่อบูรณะโบสถ์ แต่ในมือของชายหนุ่มกลับถือสมุดบัญชีเล่มเล็กที่เปื้อนคราบดิน ซึ่งรินรดาเพิ่งหยิบออกมาจากมิติลับเมื่อครู่ ป้าสมรที่กำลังฉีกยิ้มกว้างถึงกับหน้าถอดสี มือที่ถือไมโครโฟนสั่นระริก เธอพยายามรักษาสีหน้าให้ดูเป็นคนใจบุญ แต่แววตานั้นวูบไหวราวกับหนูติดจั่น "นั่น... นั่นมันสมุดอะไรของแก สิงหา! อย่ามาใส่ร้ายฉันนะ ฉันเก็บเงินพวกนี้ไว้เพื่อวัดโดยเฉพาะ!" รินรดาก้าวออกมาจากหลังสามี ใบหน้าของเธอเรียบเฉยแต่ทว่านัยน์ตากลับฉายแววคมกริบประหนึ่งใบมีด เธอหยิบแท็บเล็ตเครื่องเก่งออกมา เปิดแอปพลิเคชันที่เขียนขึ้นมาเองด้วยวิชาอาคมผสมเทคโนโลยี บรรทัดตัวเลขสีแดงกระพริบถี่ๆ บนหน้าจอ เชื่อมโยงกับเส้นทางการเงินที่ถูกโอนเข้าบัญชีลับของป้าสมรโดยตรง "บัญชีเงินบุญที่ป้าอ้างว่าเอาไปสร้างโบสถ์ แต่ยอดถอนเกือบครึ่งล้าน ดันไปโผล่ที่สำนักหมอผีเถื่อนแถวชายแดน แถมยังมีหลักฐานการโอนเงินเข้าบัญชีส่วนตัวป้าในช่วงวันหวยออกอีกสี่ห้างวด... ป้าครับ การทำบุญด้วยเงินที่หลอกลวงชาวบ้านแบบนี้ เขาเรียกว่า 'ทำบาปบนความศรัทธา' นะครับ" เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วศาลา ชาวบ้านเริ่มหันมองหน้ากันด้วยความไม่พอใจ หลายคนในที่นี้คือคนที่ร่วมทำบุญด้วยน้ำพักน้ำแรง ป้าสมรหน้าซีดเผือดจนกลายเป็นสีคล้ายกระดาษเก่าๆ ปากคอสั่นพยายามจะโต้แย้ง แต่รินรดาไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดมือ "อ้อ แล้วเรื่องโฉนดที่ดินของฉันที่ป้าแอบอ้างสิทธิ์การดูแลน่ะ... ฉันเช็กกับทางที่ดินแล้วนะครับ ทุกอย่างเป็นชื่อฉันชัดเจน หลักฐานการครอบครองปรปักษ์ที่ป้าปั้นแต่งขึ้นมา มันไม่มีน้ำหนักพอจะสู้กับเทคโนโลยี Blockchain ที่ฉันลงบันทึกไว้หรอกครับป้า" รินรดาหมุนตัวหันไปหาผู้ใหญ่บ้านที่นั่งหน้าเครียดอยู่ตรงนั้น เธอส่งยิ้มบางๆ ให้ "ผู้ใหญ่ครับ ช่วยตรวจสอบด้วยนะครับว่าเงินบูรณะโบสถ์ที่หายไป อยู่ในกระเป๋าใครกันแน่" ป้าสมรรีบโยนไมโครโฟนทิ้งแล้วทำท่าจะวิ่งหนี แต่ทว่าก้าวแรกที่ลงจากบันไดศาลา เธอกลับถูกแรงกระชากจากบางสิ่งที่มองไม่เห็นจนล้มหน้าคะมำ ร่างของหญิงวัยกลางคนสั่นสะท้าน ผิวหนังบริเวณลำคอเริ่มปรากฏรอยเขียวคล้ำเหมือนรอยมือคนบีบ "แก... แกทำอะไรฉัน! ไอ้หมอผีจัญไร!" ป้าสมรแผดเสียงร้องด้วยความหวาดกลัว รินรดาเพียงแค่ปัดฝุ่นที่ไหล่เบาๆ "ผมไม่ได้ทำอะไรเลยครับป้า... แต่กรรมที่ป้าไปจ้างหมอผีเถื่อนมาทำของใส่คนอื่น มันมีวันหมดอายุ และตอนนี้... ของพวกนั้นกำลังย้อนกลับมาหาเจ้าของเดิม เพราะป้าไม่มีเงินจ่ายค่าครูให้มันแล้วยังไงล่ะครับ" บรรยากาศในศาลาเย็นเยียบลงทันตาเห็น กลิ่นธูปเก่าๆ ผสมกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ ท่ามกลางสายตาตื่นตระหนกของชาวบ้าน ร่างของป้าสมรเริ่มกระตุกเกร็งดวงตาเหลือกขึ้นจนเห็นแต่ตาขาว สิงหาขยับตัวเข้ามาขวางหน้าภรรยาไว้แน่น มือขวาแตะที่กระเป๋าเสื้อซึ่งมีผ้ายันต์ป้องกันภัยซ่อนอยู่ สิงหากระซิบถามภรรยา "ริน... แบบนี้มันเกินไปไหม?" รินรดาเพียงแค่ส่ายหน้าเบาๆ "ความยุติธรรมที่รอนานเกินไป มักจะมาพร้อมกับดอกเบี้ยเสมอค่ะสิงหา... ป้าสมรต้องชดใช้สิ่งที่ทำไว้กับพ่อแม่ฉันทั้งหมด" ทว่าในวินาทีที่วิกฤตกำลังถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของชายแปลกหน้าในชุดเครื่องแบบทหารเก่าๆ ก็ดังขึ้นจากมุมมืดหลังโบสถ์ เขาเดินลากขาเข้ามาอย่างเชื่องช้า แต่ละย่างก้าวทำให้พื้นไม้ในศาลาสั่นสะเทือน ชายคนนั้นหยุดลงตรงหน้าป้าสมรที่นอนดิ้นพราด ก่อนจะหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อแล้วโยนลงบนพื้น มันเป็นรูปถ่ายของสิงหาในวัยเด็กที่กำลังถือโฉนดที่ดินผืนเดิม... แต่คนในรูปไม่ได้มีแค่สิงหา มันมีเงามืดรูปร่างประหลาดที่ยืนซ้อนหลังเขาอยู่อย่างเงียบงัน ชายแปลกหน้าคนนั้นเงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นดวงตาที่กลวงโบ๋เหมือนคนตาย "ของที่ฝากไว้... ถึงเวลาทวงคืนแล้ว" สิงหาหน้าถอดสีทันทีที่เห็นรูปนั้น เขาคว้ามือรินรดาไว้แน่นก่อนจะกระซิบเสียงสั่น "ริน... หนีไปก่อน! นั่นไม่ใช่คน... มันคือ 'เจ้าที่' ที่สิงอยู่ในที่ดินผืนนั้นมานานเกินกว่าที่ใครจะนึกถึง!" ท่ามกลางเสียงกรีดร้องของป้าสมรและความโกลาหลที่กำลังก่อตัวขึ้น หม้อแกงเขียวหวานเนื้อเปื่อยที่รินรดาเพิ่งทำทิ้งไว้ในมิติลับเริ่มส่งกลิ่นหอมหวนกระแทกจมูกออกมา แต่มันกลับไม่ใช่กลิ่นหอมของอาหาร... แต่มันคือกลิ่นของกำยานโบราณที่บ่งบอกว่า ประตูที่ถูกเปิดออกนั้น ไม่ได้ให้แค่มนุษย์ผ่านเข้ามาเพียงอย่างเดียว ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของหมอผีวัยรุ่นคนนี้นะครับ