แอปฯ ใหม่กับวิญญาณหลงทาง

"ถ้าป้ายังกล้าส่งหมอผีต้มตุ๋นมาเหยียบไร่ของฉันอีกรอบ รอยแผลเป็นที่ขาข้างซ้ายของสามีฉันคงไม่ได้ช่วยอะไร แต่ปืนลูกซองในมือฉันนี่แหละที่จะช่วยสงเคราะห์ส่งวิญญาณป้าไปยมโลกก่อนวัยอันควร!" น้ำเสียงกร้าวแกร่งแต่แฝงด้วยความเยือกเย็นของ รินรดา ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงต้อนรับของบ้านไม้สักทอง เธอยืนกอดอกจ้องมองร่างอวบอ้วนของป้าสมร—ญาติผู้พี่ของพ่อที่จ้องจะฮุบที่ดินมรดกแปลงนี้มานานนับปี—ด้วยสายตาดุจคมมีด ป้าสมรหน้าถอดสี ถอยร่นกรูดจนสะ้นเท้าชนเก้าอี้หวาย ริมฝีปากสั่นระริกด้วยความโกรธแค้นปนหวาดกลัว ก่อนจะสะบัดหน้าหนีแล้วกระแทកเท้าเดินปึงปังออกจากบ้านไปพร้อมกับคำขู่ อาฆาตมาดร้ายที่ลอยละลิ่วตามสายลม รินรดายืนนิ่งสูดหายใจเข้าลึกเพื่อปรับจังหวะการเต้นของหัวใจ กลิ่นอายของความตึงเครียดจางหายไปแทนที่ด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของแกงป่าไก่บ้านใส่ใบยี่หร่าที่กำลังเดือดปุดๆ อยู่บนเตาถ่านหลังบ้าน ซึ่งเป็นฝีมือของร้อยเอกสิงหา สามีหนุ่มมาดนิ่งผู้ขึ้นชื่อเรื่องความคลั่งรักและฝีมือการทำอาหารไม่แพ้การยิงปืน "ไหวไหมครับคุณ งานนี้ยายแก่สมรคงไม่รามือแค่นี้แน่" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับอ้อมแขนแกร่งที่สวมชุดทหารลายพรางแต่ถอดเสื้อนอกออก เหลือเพียงเสื้อกล้ามสีเขียวเข้มเผยกล้ามเนื้อแน่นตึงตามประสาคนทำงานกลางแจ้ง เขาโน้มใบหน้าลงมาเกยคางไว้บนลาดไหล่ของเธอ สัมผัสอุ่นซ่านแผ่ซ่านเข้ามาในใจ รินรดาผ่อนลมหายใจยาว เอื้อมมือไปกอบกุมมือหยาบกร้านของสามีไว้เบาๆ "ไหวสิคะ... เอ๊ย ไหวสครับพี่สิงหา" รินรดาเกือบเผลอหลุดปากพูดสำเนียงคุ้นเคย รีบแก้คำพูดแทบไม่ทันเพราะเกรงใจบุคลิกสุภาพบุรุษของสามี "ฉันหมายถึง... ผมหมายถึงว่า คนอย่างรินรดาไม่เคยกลัวผีสางหรือมนุษย์หน้าไหนทั้งนั้นแหละครับ ป้าสมรอยากเล่นสกปรกนัก เดี๋ยวเราค่อยดูว่าพืชผลเกษตรปลอดสารพิษกับมิติลับของเราจะตบหน้าพวกมันยังไง" ร้อยเอกสิงหายิ้มมุมปาก นัยน์ตาคมกริบฉายแววรักใคร่และเอ็นดูภรรยาคนสวยผู้มีดีกรีเป็นถึงเซียนไอทีและนักธุรกิจสาวผู้ไม่ยอมก้มหัวให้ใคร เขาจูบเบาๆ ที่ขมับของเธออย่างทะนุถนอม "ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมอยู่ตรงนี้เสมอนะครับ ที่ดินแปลงนี้เป็นน้ำพักน้ำแรงของเราสองคน ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาแย่งไป" แม้ปากจะพูดเช่นนั้น แต่ในใจของรินรดากลับรู้ดีว่าศึกครั้งนี้ไม่ง่าย ป้าสมรไปควักเงินก้อนโตจ้างหมอผีเขมรสายดำมาปล่อยของเล่นงานแปลงเกษตรของเธอ ทำให้ผักออร์แกนิกใบเขียวชะอุ่มเริ่มเหี่ยวเฉาลงอย่างไร้สาเหตุ และมักมีเสียงโหยหวนน่าขนลุกดังมาจากชายป่าหลังไร่ทุกค่ำคืน แถมระบบจัดการบัญชีร้านค้าออนไลน์ของเธอก็เริ่มรวนเรอย่างไร้เหตุผล ราวกับมีคลื่นพลังงานบางอย่างมารบกวนสัญญาณอินเทอร์เน็ต ดึกสงัดคืนนั้น ขณะที่ร้อยเอกสิงหาหลับสนิทด้วยความเหนื่อยล้าจากการฝึกทหารและตรวจเวรยามรอบไร่ รินรดากลับนอนไม่หลับ เธอนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงนอนไม้สัก เปิดหน้าจอสมาร์ทโฟนรุ่นล่าสุดที่เชื่อมต่อกับระบบคลาวด์ส่วนตัว แต่จู่ๆ หน้าจอก็เกิดอาการกระพริบถี่ๆ กลายเป็นสีเขียวมรกตแปลกประหลาด ไม่มีการแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันใดๆ ทั้งสิ้น... มีเพียงข้อความตัวอักษรสีดำสนิทที่ปรากฏขึ้นกลางจอทีละตัวอย่างช้าๆ *[ ตรวจพบสัญญาณชีพจรวิญญาณในรัศมี 50 เมตร... ]* *[ ต้องการติดตั้ง "Ghost-Net 4.0" (แอปพลิเคชันเชื่อมต่อมิติลับและชำระล้างวิญญาณ) หรือไม่? ]* *[ [ ใช่ ] / [ ไม่ ] ]* รินรดาขมวดคิ้วมุ่น นิ้วเรียวยาวชะงักค้างอยู่เหนือหน้าจอ สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว เธอคือนักไอทีสาวมือฉมัง ย่อมรู้ดีว่านี่ไม่ใช่ไวรัสธรรมดา เพราะอุณหภูมิรอบตัวในห้องนอนลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว กลิ่นธูปและซากศพโชยแตะจมูกจางๆ ทั้งที่หน้าต่างปิดสนิท ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นเบาๆ แต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ หน้าจอโทรศัพท์มือถือสั่นสะเทือนรุนแรงราวกับมีสิ่งมีชีวิตดิ้นรนอยู่ข้างใน รินรดาสูดหายใจเข้าลึก ดวงตาเป็นประกายด้วยความท้าทาย ปากบางเหยียดยิ้มหยันให้กับความพยายามของพวกเดรัจฉานวิชาที่กล้ามาลองดีกับเธอในบ้านหลังนี้ "อยากเล่นของสูงนักใช่ไหม... จัดให้ตามคำขอครับ!" นิ้วเรียวของเธอแตะลงบนปุ่ม **[ ใช่ ]** อย่างไม่ลังเล ชั่วพริบตานั้นเอง หน้าจอมือถือสว่างวาบจนแสบตา แสงสีฟ้าอมเขียวสาดส่องไปทั่วห้องนอน เผยให้เห็นเงาดำทะมึนหลายร่างกำลังลอยวนเวียนอยู่เหนือเตียงนอนของร้อยเอกสิงหา ดวงตาสองข้างของพวกมันแดงก่ำด้วยความอาฆาต และในวินาทีที่รินรดากำลังจะกวาดนิ้วเพื่อเปิดใช้ฟังก์ชัน "มิติลับ" กักเก็บวิญญาณร้ายเหล่านั้น เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นจากด้านนอก... ปัง! ปัง! ปัง! ไม่ใช่เสียงคนเคาะ... แต่เป็นเสียงเล็บข่วนไม้ประตูดังแกรกๆ พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่จำแนกไม่ออกว่าเป็นเสียงผู้หญิงหรือผู้ชาย ดังลอดเข้ามาข้างหูเธออย่างชัดเจน "มึง... เอา... ของ... กู... คืน... มา..." รินรดานิ่งค้าง มือข้างที่ถือนำทางสมาร์ตโฟนสั่นเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะเธอเพิ่งสังเกตเห็นว่า... แบตเตอรี่โทรศัพท์มือถือที่ควรจะเหลือ 85% ตอนนี้กลับร่วงหล่นลงเหลือ 0% ทันที แต่หน้าจอกลับสว่างจ้าด้วยพิกัดตำแหน่งของผู้ที่ยืนอยู่หน้าห้องนอน ซึ่งไม่ใช่ผี... แต่เป็นชื่อของป้าสมรที่ปรากฏหราอยู่บนจอ พร้อมกับสถานะ: *"เสียชีวิตแล้วเมื่อ 3 ชั่วโมงก่อน"* ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกด้วยความตื่นเต้นและหิวรอบดึกไปพร้อมกับผมนะครับ