ดันเจี้ยนระดับนรกที่คาดไม่ถึง

"ถ้าเจ้าคิดว่าการกดสุ่มครั้งนี้จะช่วยให้เจ้าออกไปจากที่นี่ได้... เจ้าก็กำลังดูถูกความวิบัติของมิตินี้เกินไปหน่อยนะ ลิซ่า" น้ำเสียงยียวนของเซนอสแทรกผ่านความเงียบงันราวกับเข็มพิษ เขาปรากฏตัวขึ้นในชุดคลุมดำสนิทที่ดูเหมือนจะกลืนกินทุกสรรพสิ่งรอบข้าง ท่ามกลางบรรยากาศบิดเบี้ยวของมิติซ้อนมิติที่กำลังหมุนวนเป็นเกลียวคลื่นสีเลือด ลิซ่ายืนนิ่งดุจรูปปั้นหิน มือเรียวบางของเธอกำด้ามดาบสั้นที่สั่นระริกจากแรงกดดันมหาศาล ดวงตาคู่คมจ้องเขม็งไปที่รอยแยกอากาศเบื้องหน้า ซึ่งควรจะเป็นทางออกกลับสู่โลกความเป็นจริง แต่มันกลับพาเธอมาติดอยู่ใน 'ดันเจี้ยนระดับนรก' ที่ระบบไม่ได้ระบุไว้ในแผนที่ "หุบปากของเจ้าไปซะ เซนอส" ลิซ่าเค้นเสียงตอบ มืออีกข้างแตะหน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงที่ฉายอยู่ตรงหน้าปลายนิ้ว เธอกำลังสั่นไหวอย่างรุนแรงท่ามกลางกระแสพลังงานที่ถาโถมเข้ามาจากทุกทิศทาง "ที่นี่ไม่ใช่จุดที่ใครควรจะมาอยู่... รวมถึงเจ้าด้วย" "โอ้ ความตายกำลังเต้นรำอยู่รอบตัวเจ้า และเจ้ายังมีความสุขกับการเล่นเกมทายใจกับระบบงั้นหรือ?" ชายในชุดคลุมแสยะยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะดีดนิ้วหนึ่งครั้ง มิติโดยรอบก็สั่นสะเทือน เสียงคำรามของสัตว์อสูรที่มองไม่เห็นดังสะท้อนก้องกังวานราวกับเสียงกรีดร้องของวิญญาณที่ถูกจองจำ ลิซ่าไม่ตอบโต้ด้วยอารมณ์ เธอรู้ดีว่าในสถานการณ์เช่นนี้ สติคืออาวุธที่คมกริบที่สุด เธอเหลือแต้มการ์ดในมือไม่มากนัก หากใช้สุ่มมั่วซั่ว เธออาจจะกลายเป็นเพียงเศษซากในมิติที่ไม่มีวันจดจำชื่อของเธอได้ เธอหลับตาลงนิ่งสงบ สัมผัสถึงพลังงานในมิติที่บิดเบี้ยว ลมหายใจเข้าออกเป็นจังหวะที่มั่นคงท่ามกลางพายุแห่งความเป็นความตาย *สุ่มเพื่อโจมตีงั้นหรือ? ไม่... พลังทำลายล้างที่นี่ไร้ความหมายเมื่อเทียบกับมิติที่พังทลาย* เธอครุ่นคิดในใจ *ต้องสุ่มเพื่อบิดเบือนกฎของพื้นที่* "ระบบ... ข้าขอยืนยันการสุ่มระดับสูงสุด" ลิซ่ากล่าวเสียงเรียบ เยือกเย็นราวกับน้ำแข็ง หน้าจอโฮโลแกรมสั่นไหว แสงสีทองเจิดจ้าตัดกับบรรยากาศอันมืดมิดของมิตินรก เซนอสเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาสนุกสนานเริ่มเปลี่ยนเป็นความฉงน "เจ้าจะเดิมพันด้วยชีวิตในรอบเดียวเลยงั้นหรือ? ช่างกล้าหาญ... หรือโง่เขลากันแน่นะ?" "ข้าไม่ได้เดิมพันด้วยชีวิต แต่ข้ากำลังเดิมพันด้วยทุกอย่างที่ข้าเป็น" ลิซ่าตอบกลับโดยไม่ละสายตาจากวงล้อสุ่มที่กำลังหมุนด้วยความเร็วสูง มันไม่ได้หมุนเพื่อหาการ์ดพลังทำลาย แต่หมุนเพื่อหา 'กุญแจ' ที่จะเปิดรอยแยกที่ถูกต้อง ทว่าในจังหวะที่วงล้อกำลังจะหยุดลง มิติที่บิดเบี้ยวกลับฉีกขาดออกกว้างขึ้น กรงเล็บขนาดมหึมาของอสูรกายแห่งความมืดพุ่งตรงเข้ามาหาเธอด้วยความเร็วที่ไม่ทันให้ตั้งตัว ลิซ่าตัดสินใจพุ่งตัวหลบอย่างฉิวเฉียด ผิวแก้มของเธอโดนคมเล็บเฉี่ยวจนเลือดซิบ แต่นั่นไม่ใช่จุดจบของหายนะ พื้นดินที่เธอยืนอยู่เริ่มสูญเสียสถานะความเป็นสสาร มันกำลังกลายเป็นของเหลวที่พร้อมจะกลืนกินร่างของเธอลงไปในห้วงลึกที่ไม่มีวันสิ้นสุด ลิซ่ารีบกระโดดขึ้นไปเกาะบนเสาหินที่ลอยเคว้งคว้างอยู่อีกฝั่งหนึ่ง เธอหอบหายใจถี่ สายตาจ้องมองไปยังตัวเลขที่รันอยู่บนหน้าจอการ์ด—มันหยุดนิ่งแล้ว การ์ดที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอไม่ใช่ภาพของอาวุธ ไม่ใช่ภาพของเทพสงคราม แต่เป็นภาพของ 'เข็มทิศดาราที่แตกสลาย' "นั่นคืออะไรน่ะ?" เซนอสถามด้วยน้ำเสียงที่ลดความกวนประสาทลงเล็กน้อย แววตาของเขาดูเหมือนกำลังหวาดกลัวอะไรบางอย่างที่ลิซ่าเองก็ยังไม่เข้าใจ "นี่คือบัตรผ่านทาง... หรือไม่ก็ตั๋วไปนรกของแท้" ลิซ่าพึมพำ เธอคว้าการ์ดใบนั้นออกมาจากหน้าจอ พลังงานเย็นเยียบแล่นผ่านปลายนิ้วเข้าสู่หัวใจ เธอรับรู้ได้ถึงความทรงจำที่แตกกระจายของมิติแห่งนี้ พ่อแม่ของเธอ... เหตุการณ์รอยแยกในวันนั้น... ทุกอย่างที่เธอกดทับไว้กำลังไหลทะลักออกมาพร้อมกับพลังของการ์ดใบนี้ เธอรู้แล้วว่าทำไมดันเจี้ยนนี้ถึงไม่มีอยู่บนแผนที่ เพราะมันคือสถานที่ที่ 'รอยแยกมิติครั้งแรก' ถูกกักขังไว้ในรูปแบบที่บิดเบี้ยวที่สุด "ลิซ่า! หยุดเดี๋ยวนี้! ถ้าเจ้าใช้การ์ดใบนั้นในมิติที่กำลังล่มสลาย เจ้าจะถูกลบตัวตนออกไปจากจักรวาลนี้ตลอดกาล!" เซนอสตะโกนเสียงหลง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาแสดงอาการตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด ลิซ่าหันกลับไปมองเขาด้วยสายตาที่เย็นชาจนน่าขนลุก มุมปากของเธอหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อย—ยิ้มที่ไม่ได้มีความสุข แต่มันคือยิ้มของผู้ที่ตัดสินใจแล้วว่าจะไม่วิ่งหนีจากอดีตอีกต่อไป "ข้าไม่ได้ถูกลบตัวตนออกไปหรอกเซนอส... ข้าแค่กำลังจะกลับบ้านในแบบที่ไม่มีใครเคยทำได้มาก่อน" เธอชูการ์ดในมือขึ้นสูง ประกายแสงสีฟ้าครามระเบิดออกมาจากตัวการ์ด กลืนกินทุกอย่างรอบตัวจนขาวโพลนไปหมด เสียงคำรามของอสูรกายเงียบหายไป เหลือเพียงความว่างเปล่าที่เต้นเร่า ทว่าก่อนที่แสงจะกลืนกินร่างของเธอจนหมดสิ้น เงาของใครบางคนที่คุ้นเคยอย่างประหลาดก็เดินออกมาจากด้านหลังของเซนอส... เงาที่สวมชุดที่เธอจำได้แม่นยำว่าเป็นชุดของผู้กล้าในเหตุการณ์เมื่อสิบปีก่อน ร่างนั้นหยุดยืนอยู่ข้างๆ ลิซ่าและยื่นมือมาแตะที่ไหล่ของเธอเบาๆ ราวกับจะบอกลา "ในที่สุดก็มาถึงเสียทีนะ... ลูกสาวของข้า" ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงยืนหยัดและร่วมสุ่มชะตาไปกับข้าพเจ้าในทุกวินาทีที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายนี้นะคะ!