ลูกค้าที่ไม่ได้รับเชิญ

"ถ้าพูดว่าซ่อมไม่ได้... ผมจะซื้อร้านนี้แล้วรื้อทิ้งให้เป็นลานจอดรถซะ" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเย่อหยิ่งดังแทรกผ่านความเงียบของห้องทำงานขนาดกะทัดรัด กลิ่นน้ำหอมแบรนด์เนมราคาแพงระเหยปะปนกับกลิ่นน้ำมันจักรและทองเหลืองเก่าเก็บ รินรดาชะืองมือที่กำลังคีบเฟืองจิ๋วขนาดเท่าหัวเข็มหมุด เธอยังไม่เงยหน้าขึ้นมองแขกผู้มาเยือนทันที ปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่กดดันกลับไปบ้าง สักพักจึงค่อยๆ วางแหนบสแตนเลสลงบนผ้าสักหลาดสีเขียวเข้มอย่างใจเย็น ช่างสาวปรายตาขึ้นมองเจ้าของเสียงกังวานที่ยืนค้ำหัวอยู่หน้าโต๊ะทำงาน ปมคิ้วเรียวขมวดเข้าหากันน้อยๆ เมื่อประเมินบุคคลตรงหน้า สูทคัตติ้งเนี้ยบจากห้องเสื้อชั้นนำ เส้นผมเซ็ตเข้ารูปอย่างไร้ที่ติ และดวงตาสีเข้มที่กวาดมองเครื่องมือโบราณในร้านของเธอด้วยความรังเกียจระคนดูแคลนอย่างไม่ปิดบัง ศิลา—ทายาทอภิมหาเศรษฐีหมื่นล้านผู้มีข่าวหน้าหนึ่งรายสัปดาห์กำลังยืนอยู่ตรงนี้ ในเซฟเฮาส์ลับที่ซ่อนตัวอยู่หลังร้านซ่อมนาฬิกาย่านเมืองเก่าที่คนมีระดับอย่างเขาไม่น่าจะหลงเข้ามาเหยียบ "เชิญป้ายหน้าค่ะ ร้านนี้รับซ่อมนาฬิกา ไม่ได้รับซื้อเศษเหล็กแปลงเป็นที่จอดรถ" รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงความประชดประชันไว้อย่างแนบเนียน เธอหยิบแว่นขยายสำหรับช่างนาฬิกากลับมาสวมที่ตาข้างขวาอีกครั้ง "แล้วก็... กรุณาลดเสียงลงด้วยค่ะ เสียงของคุณมันรบกวนสมาธิในการทำงานชิ้นละไม่กี่บาทของฉัน" ศิลาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองหญิงสาวตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ชุดเอี๊ยมช่างสีมอๆ กับผมที่มัดรวบไว้ลวกๆ ทำให้เธอแทบไม่ต่างจากเด็กฝึกงานในสายตาเขา แต่ทว่า... แววตานิ่งสงบที่ฉายประกายท้าทายคู่นั้น กลับทำให้หัวใจนักบริหารที่เคยควบคุมทุกอย่างบนโลกใบนี้ได้ต้องสะดุดกึกอย่างหาสาเหตุไม่ได้ "ปากเก่งใช้ได้นี่..." ศิลาก้าวประชิดโต๊ะทำงานเข้ามาอีกก้าว จนรินรดาต้องเอนตัวหลบปฏิกิริยาคุกคามโดยไม่รู้ตัว "รู้ไหมว่านาฬิกาเรือนที่ฉันถืออยู่ในมือ... มูลค่ามันซื้อร้านซ่อมโทรมๆ ของเธอได้สิบร้านรวมกัน และคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอตอนนี้คือคนที่จะชี้ชะตาว่าเธอจะอยู่หรือจะไปในวงการนี้" รินรดาถอดแว่นขยายออก วางกระแทกลงบนโต๊ะเบาๆ แต่แรงพอจะแสดงความหงุดหงิด เธอเงยหน้าสบตากับร่างสูงตรงๆ โดยไม่มีทีท่าหวาดกลัวแม้แต่น้อย รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากสวย "ถ้าคุณรวยขนาดนั้น ทำไมไม่เอาไปให้ศูนย์บริการระดับโลกซ่อมล่ะคะ หรือว่า... พวกเขาบอกคุณแล้วว่ามัน 'พังเกินเยียวยา' จนต้องแบกหน้ามาพึ่งช่างนอกกระแสอย่างฉัน" เธอย้อนถามเสียงใส ทว่าเจ็บแสบถึงทรวงใน ศิลาชะงักไปชั่วขณะ ขากรรไกรขบเข้าหากันแน่นจนสันนูนขึ้นมา คำพูดจี้ใจดำของเธอมันช่างตรงเผงจนน่าโมโห ศูนย์ใหญ่ปฏิเสธที่จะรับซ่อมเพราะกลไกภายในของมันถูกทำลายด้วยฝีมือของ 'ใครบางคน' ที่เขาเกลียดแสนเกลียด และเรือนนี้คือหลักฐานชิ้นเดียวที่เขากำลังตามหา ร่างสูงไม่ตอบโต้ด้วยวาจา แต่กลับควักกล่องกำมะหยี่สีดำสนิทออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท วางกระแทกลงตรงหน้าเธออย่างแรง กล่องเปิดออกเผยให้เห็นนาฬิกาจักรกลโบราณตัวเรือนทองคำขาว ฝังเพชรน้ำงามรอบหน้าปัด ทว่าเข็มนาฬิกากลับบิดงอ และกลไกด้านในหยุดนิ่งสนิท ราวกับหัวใจที่ตายด้าน "ซ่อมมันให้กลับมาเดินได้เหมือนเดิมภายในสามวัน..." ศิลาก้มตัวลงต่ำ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของเขากับเธอลดลงจนเหลือแค่คืบ ลลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นมี้นต์จางๆ ปะทะเข้ากับผิวแก้มของช่างสาว "อยากได้เท่าไหร่... เสนอราคามา ฉันจ่ายไม่อั้น" รินรดาผงะไปชั่วเสี้ยววินาที ไม่ใช่เพราะความใกล้ชิดที่อันตรายเกินเหตุ แต่เป็นเพราะกลิ่นอายบางอย่างจากตัวผู้ชายคนนี้ มันทำให้ความทรงจำสีเทาในอดีตที่เธอพยายามฝังกลบเริ่มสั่นคลอน ดวงตากลมโตไหววับไปชั่วขณะก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวตามเดิม เธอยื่นมือไปหยิบนาฬิกาสุดหรูเรือนนั้นขึ้นมาพิจารณาใกล้ๆ นิ้วเรียวสัมผัสกับตัวเรือนเย็นเฉียบ สายตากวาดมองรอยขีดข่วนและกลไกที่ซับซ้อน รอยยิ้มมุมปากของเธอกลับมาอีกครั้ง เป็นรอยยิ้มของมืออาชีพที่รู้ว่าตัวเองกำลังกุมไพ่เหนือกว่า "สามวันเหรอคะ?" รินรดาหัวเราะในลำคอเบาๆ "คุณคิดว่าเงินหมื่นล้านจะซื้อเวลาและความประณีตของช่างฝีมือได้หรือไงคะคุณศิลา นาฬิกาเรือนนี้ผ่านมือคนซุ่มซ่ามมาอย่างน้อยก็สองคน กลไกข้างในเสียหายเกินเยียวยา... เวลามันต้องใช้ อย่างน้อยก็สองอาทิตย์เต็ม" "ฉันไม่มีเวลาให้เธอถึงสองอาทิตย์!" ศิลาเสียงเข้มขึ้น ดวงตาดุจเหยี่ยวจ้องมองเธอเขม็ง ความหงุดหงิดพุ่งพล่านเมื่อมีคนกล้าขัดใจเขา "วันศุกร์นี้ฉันต้องใช้นาฬิกาเรือนนี้ ถ้ามันไม่เดิน... เธอเตรียมตัวเก็บกระเป๋าออกจากที่นี่ได้เลย" "นี่คุณขู่ฉันเหรอ?" รินรดาตบโต๊ะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ส่วนสูงจะน้อยกว่าเขาอยู่ช่วงตัว แต่รัศมีอารมณ์กรุ่นโกรธของเธอกลับไม่ได้ด้อยไปกว่ากันเลยสักนิด "เชิญค่ะ! เชิญรื้อร้านแล้วทำเป็นลานจอดรถตามสบายเลยค่ะ ฉันไม่รับซ่อม! เชิญป้ายหน้าค่ะคุณชาย!" เธอผายมือไปยังประตูกระจกหน้าร้าน เป็นการไล่แขกทางอ้อมที่ไร้เยื่อใยที่สุดเท่าที่ศิลาเคยเจอมาในชีวิตตลอดสามสิบปีของการเป็นนักบริหารมือทอง บรรยากาศในห้องทำงานเงียบกริบจนได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาเรือนอื่นบนผนังเดินติ๊กๆ ศิลายืนนิ่งค้าง เกร็งกรามแน่น เขามองหญิงสาวที่เชิดหน้าท้าทาย ไม่ยอมหลบสายตาเขาเลยสักนิด แทนที่เขาจะโกรธจนระเบิดอารมณ์ออกมาเหมือนทุกที หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นรำด้วยจังหวะประหลาด ผู้หญิงคนนี้ดื้อรั้น ปากร้าย และกวนประสาทที่สุดเท่าที่เขาเคยพบเจอ แต่ทำไม... ยิ่งเถียง เขากลับยิ่งอยากเอาชนะ ไม่ใช่แค่เรื่องนาฬิกา แต่เป็นความรู้สึกบางอย่างที่กำลังปั่นป่วนอยู่ในอก "โอเค..." ศิลาผ่อนลมหายใจออกยาวเหยียด น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว รอยยิ้มมุมปากแบบผู้กุมชัยชนะถูกจุดขึ้น "สองอาทิตย์ก็สองอาทิตย์ แต่มีข้อแม้..." รินรดาขมวดคิ้ว "ข้อแม้อะไรอีก?" ศิลาก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวเธออีกครั้ง คราวนี้รินรดาถอยหลังจนสะโพชนิดติดขอบโต๊ะทำงาน ไม่มีทางหนี ร่างสูงโน้มใบลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาคมกริบพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้มาดขรึม "ในเมื่อฉันซื้อมือเธอไม่ได้... ฉันจะซื้อ 'เวลา' ของเธอแทน" ศิลาโน้มกระซิบข้างใบหู เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าและชวนใจสั่น "ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป... เธอต้องมานั่งซ่อมมันต่อหน้าฉันที่เพนต์เฮาส์ส่วนตัวทุกวัน จนกว่านาฬิกาจะเสร็จ" รินรดาเบิกตากว้าง อ้าปากค้างจะปฏิเสธ แต่ยังไม่ทันได้เปล่งเสียงสักแอะ ประตูร้านด้านหน้าก็ถูกผลักเปิดออกกะทันหัน พร้อมกับเสียงเอะอะโวยวายของชายฉกรรจ์กลุ่มใหญ่ในชุดสูทสีดำที่กรูเข้ามาด้านใน พร้อมกับเสียงตะโกนลั่นของใครบางคน "คุณศิลาครับ! แย่แล้วครับ ทางบอร์ดบริหารรู้เรื่องนาฬิกาแล้ว พวกเขากำลังมาที่นี่!" ศิลาหน้าตึงเครียดขึ้นในทันที เขาดึงข้อมือของรินรดาเข้าหาตัวโดยไม่ทันให้เธอตั้งตั้งตัว ร่างบางเซเข้าปะทะกับแผงอกกว้างอย่างจัง ก่อนที่ศิลาจะคว้ากล่องนาฬิกายัดใส่มือเธอ แล้วกระซิบเสียงต่ำชิดริมฝีปากที่สั่นระริก "ทางเลือกสุดท้าย... จะไปกับผมตอนนี้ หรือจะให้คนพวกนั้นพังร้านเธอเป็นจุล?" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ฟีนิกซ์สีทอง" เสมอมานะครับ