รอยแผลในอดีต

เสียงหัวเราะเย้ยหยันดั่งอสุนีบาตยังคงก้องกังวานเสียดแทงโสตประสาท คลื่นพลังโลหิตที่ทะลักล้นออกมาจากรอยแยกของผนึกโบราณแผ่ซ่านกลิ่นอายคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ไป๋จิงเฉินไม่แม้แต่จะขยับถอยหลังแม้แต่ครึ่งก้าว ร่างกายของเขายังคงตั้งตรงดั่งกระบี่เหล็กกล้าที่ปักตรึงอยู่บนยอดผาชัน ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีจ้องมองกลุ่มหมอกสีชาดที่กำลังก่อตัวเป็นรูปร่างเบื้องหน้าด้วยความเยือกเย็นถึงขีดสุด "ฮ่าๆๆ... ขอบใจเจ้ามากที่ช่วยปลดผนึกให้ข้า... จอมยุทธ์น้อย!" เสียงนั้นดังมาจากความว่างเปล่า เงาร่างของมารอสูรโบราณค่อยๆ ปรากฏขึ้นจากกลุ่มควันทมิฬ มันคือตัวตนที่ถูกกักขังมานานนับพันปี พลังกดดันระดับขั้นหลอมรวมวิญญาณแผ่ขยายออกไปจนทำให้มิติรอบด้านบิดเบี้ยว ทว่า ไป๋จิงเฉินกลับมิได้แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย รัศมีกระบี่รอบกายของเขากลับสว่างวาบขึ้นเรื่อยๆ ราวกับดวงดาวนับพันที่กำลังแผดเผาในความมืดมิด วิถีกระบี่ไร้ลักษณ์หาใช่การมีอยู่ของรูปกาย หากแต่คือการผสานจิตวิญญาณเข้ากับกฎเกณฑ์แห่งฟ้าดิน เมื่อมารอสูรหมายจะใช้จิตสังหารกดขี่ ไป๋จิงเฉินกลับใช้สัจธรรมแห่งเต๋าในการต้านรับ "มารร้าย... เจ้าคิดว่าการหลุดพ้นจากพันธนาการ จะทำให้เจ้าอยู่เหนือกฎแห่งฟ้าดินได้กระนั้นหรือ?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างเรียบเฉย แต่กลับทรงพลังจนทำให้แก้วหูของสรรพชีวิตรอบด้านสั่นสะเทือน ในเสี้ยววินาทีที่มารอสูรเงื้อมือหมายจะตบลงมาดั่งภูเขาถล่ม ประกายแสงสีขาวบริสุทธิ์ก็พุ่งทะยานตัดผ่านความมืดมิดราวกับสายฟ้าฟาดจากสรวงสวรรค์! *ฉับ!* ความเร็วของกระบี่นั้นไร้ซึ่งร่องรอย ไร้ซึ่งกระบวนท่า และไร้ซึ่งเจตจำนองแห่งการฆ่าฟัน แต่มันกลับเฉียบคมจนสามารถผ่าร่างเงาทมิฬของมารอสูรออกเป็นสองซีกได้อย่างง่ายดาย เสียงกรีดร้องโหยหวนดังสนั่นก่อนที่กลุ่มควันสีชาดจะสลายกลายเป็นอากาศธาตุในชั่วพริบตา ไป๋จิงเฉินสะบัดข้อมือเบาๆ เก็บกระบี่ไร้ลักษณ์เข้าฝัก ทว่าสีหน้าของเขากลับมิได้ผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย สายตาของเขาเบนไปยังเบื้องหลัง ทิศทางที่นางเซียนแห่งวังน้ำแข็งเก้าชั้นฟ้ากำลังยืนอยู่ มู่หรงหลานยืนนิ่งสงสงบอยู่ใต้ร่มเงาของต้นท้อโบราณ กลีบดอกสีชมพูอ่อนร่วงหล่นลงกระทบไหล่เสื้อคลุมสีขาวบริสุทธิ์ของนาง ทว่าแววตาคู่คมที่เคยเยชาดั่งน้ำแข็งพันปี กลับไหววูบคล้ายมีคลื่นใต้น้ำกำลังซัดสาด ปรมาจารย์กระบี่ผู้ทะนงตนก้าวเข้าไปใกล้ทีละน้อย ฝีเท้าของเขานุ่มนวลไร้เสียง ราวกับกลัวว่าความเงียบงันนี้จะถูกทำลายลง "หลานเอ๋อร์... เจ้าเป็นอะไรไป?" ไป๋จิงเฉินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งมีเพียงนางเท่านั้นที่จะได้รับน้ำเสียงเช่นนี้จากเขา มู่หรงหลานหลุบตาลงเล็กน้อย ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันแน่น ร่างกายบอบบางสั่นเทาเล็กน้อยราวกับกำลังอดกลั้นต่อความทรงจำอันเจ็บปวดที่ถูกขุดคุ้ยขึ้นมาจากก้นบึ้งแห่งจิตวิญญาณ นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อยที่สะสมมาเนิ่นนานนับร้อยปี "จิงเฉิน... เจ้าเคยสงสัยหรือไม่ว่า เหตุใดข้าจึงเลือกฝึกฝนเคล็ดวิชาเหมันต์ไร้ใจจนบรรลุถึงขั้นสูงสุด?" น้ำเสียงของนางราบเรียบ แต่มันกลับสั่นเครือเล็กน้อยในตอนท้าย ไป๋จิงเฉินไม่เอ่ยคำใด เขาเพียงแต่มองลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น รอคอยให้นางเป็นผู้เปิดเปลือยความลับที่นางไม่เคยบอกกล่าวแก่ผู้ใดในยุทธภพ "ในอดีต... สำนักของข้าไม่ได้ชื่อว่าวังน้ำแข็งเก้าชั้นฟ้า..." มู่หรงหลานสูดลมหายใจเข้าลึก "อาจารย์ผู้ให้กำเนิดวิชาและเลี้ยงดูข้ามาดั่งบุตรธิดาแท้ๆ คือผู้ที่ครอบครอง 'คัมภีร์เหมันต์สวรรค์' ตัวจริง ท่านเป็นสตรีที่งดงามและเด็ดเดี่ยวที่สุดในยุทธภพ ทว่า... ในคืนที่พายุหิมะโหมกระหน่ำเมื่อสามร้อยปีก่อน มีบุคคลปริศนากลุ่มหนึ่งบุกรุกเข้ามา เพื่อแย่งชิงแก่นแท้แห่งเหมันต์..." เสียงของนางขาดหายไปชั่วขณะ ดวงตาคู่สวยเริ่มมีหยาดน้ำตาคลอหน่วย แต่นางสะกดกลั้นมันไว้ด้วยพลังปราณ "อาจารย์ต่อสู้จนถึงหยดสุดท้ายเพื่อปกป้องข้า... ร่างของนางถูกแช่แข็งด้วยพลังปราณของตนเองจนแตกสลายไปต่อหน้าต่อตาข้า ภาพที่อาจารย์ถูกกระบี่เล่มหนึ่งเสียบอกทะลุร่าง... ข้าไม่มีวันลืมมันได้เลย..." ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงสายลมที่พัดผ่านยอดไม้ ราวกับธรรมชาติกำลังไว้ทุกข์ให้กับอดีตอันรวดรวดราวนั้น ไป๋จิงเฉินยื่นมือออกไปสัมผัสที่ไหล่บางของนางอย่างแผ่วเบา ไออุ่นจากฝ่ามือของบุรุษผู้ทะนงตนในวิถีกระบี่แผ่ซ่านเข้าไปในร่างของนาง ช่วยบรรเทาความหนาวเหน็บในจิตใจที่กัดกินนางมาเนิ่นนาน "ความแค้นนี้... ข้าไม่เคยลืม" มู่หรงหลานกล่าวต่อ แววตาเปลี่ยนเป็นคมกริบดั่งคมดาบ "และวิชาที่มารอสูรตนนั้นใช้เมื่อครู่... มีกลิ่นอายเดียวกันกับวิชาของคนกลุ่มนั้น!" คำพูดประโยคนี้ทำให้อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงทันที ไป๋จิงเฉินหรี่ตาลงเล็กน้อย รังสีอำมหิตพุ่งทะยานออกจากร่างของเขาราวกับคลื่นพายุ เงาของศัตรูในอดีตเริ่มปรากฏชัดขึ้นในความคิด ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุดนั้นเอง แผ่นดินเบื้องล่างก็เกิดการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสียงคำรามดังก้องมาจากหุบเหวลึกเบื้องหน้า ท้องฟ้าที่เคยแจ่มใสกลับถูกปกคลุมด้วยเมฆหมอกสีดำทมิฬในพริบตา เงาร่างลึกลับร่างหนึ่ง ค่อยๆ ก้าวเดินออกมาจากความมืดมิดของหุบเหว พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ทำให้หัวใจของคนฟังต้องหยุดเต้น "ฮ่าๆๆ... สมแล้วที่เป็นศิษย์ของนางสตรีโง่เขลานั้น... เจ้าเองก็ยังคงดิ้นรนอยู่ในวังวนแห่งความแค้นสินะ!" ไป๋จิงเฉินขยับตัวเข้ายืนบังร่างของมู่หรงหลานไว้ทันที กระบี่ไร้ลักษณ์ในฝักสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับมันกำลังกระหายเลือดของศัตรูที่เพิ่งปรากฏกายขึ้น และเมื่อแสงจันทร์ส่องกระทบใบหน้าของบุคคลผู้มาใหม่ ดวงตาของไป๋จิงเฉินก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย... ขอขอบคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดื่มด่ำไปกับสัจธรรมแห่งกระบี่ในบทนี้นะครับ