กฎเหล็กของคนคุมเกม

ดวงตาคมกริบของคีรินที่จ้องมองมานั้นไม่ได้ให้ความรู้สึกเหมือนมนุษย์กำลังมองมนุษย์ด้วยกันเลยแม้แต่น้อย มันคือสายตาสัตว์ล่าเนื้อที่กำลังประเมินน้ำหนักของเหยื่อในกรงขัง ก่อนที่ริมฝีปากหยักลึกจะได้รูปนั้นจะเหยียดยิ้มเย็นชาออกมา ธามรู้สึกเหมือนลมหายใจของตัวเองถูกกระชากหายไปจากอกชั่วขณะ เมื่อเงาร่างสูงใหญ่ของคนที่เขาเกลียดแสนเกลียดก้าวเข้ามาประชิดจนแทบไม่ต้องเว้นระยะห่าง กลิ่นกายบุรุษผสมกับกลิ่นบุหรี่ราคาแพงและแอลกอฮอล์จาง ๆ ลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัสจนน่าเวียนหัว "ไม่คิดเลยว่าสถาปนิกผู้สูงศักดิ์ จะลดตัวลงมาเดินเตร็ดเตร่อยู่ในอาณาเขตของผม... หรือว่าคิดถึงผมจนทนไม่ไหว ถึงได้รนรานวิ่งเข้ามาหาถึงที่นี่ด้วยตัวเองกันล่ะครับ ธาม" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่จงใจเน้นย้ำคำว่า 'ธาม' ตรงปลายประโยคเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและคุกคามในเวลาเดียวกัน มันไม่ใช่คำถามที่ต้องการคำตอบ แต่มันคือการประกาศก้องถึงอำนาจเหนือกว่าที่คีรินถือครองไว้ในมืออย่างเบ็ดเสร็จ ธามเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านขึ้นมาตีตื้นที่ลำคอจนร้อนผ่าว เขาฝืนเชิดหน้าขึ้นสู้ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าหัวใจดวงนี้กำลังเต้นกระหน่ำด้วยความตื่นตระหนก แต่ศักดิ์ศรีที่มีมันค้ำคออยู่จนทำให้เขาเลือกที่จะสวนกลับด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวไม่แพ้กัน "อย่าหลงตัวเองให้มันมากนักเลยคุณคีริน ถ้าเลือกได้... ต่อให้ตายผมก็ไม่อยากเหยียบเข้ามาในสถานที่อัปลักษณ์ที่มีคุณเป็นเจ้าของหรอก!" สิ้นคำพูดนั้น บรรยากาศภายในห้องโถงกว้างของเซฟเฮาส์ก็ดิ่งวูบลงราวกับอุณหภูมิลดฮวบลงหลายองศา คีรินไม่ได้แสดงอาการโกรธเกรี้ยวออกมาให้เห็น นอกจากการไหววูบเพียงเล็กน้อยในดวงตาสนิมเหล็กคู่นั้น ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าไปประชิดตัวธามอีกก้าวเดียวจนแผ่นหลังของสถาปนิกหนุ่มเกือบจะแนบชิดติดกับผนังห้องเย็นเยียบ "ปากดีไม่เปลี่ยนเลยนะครับ..." คีรินกระซิบชิดริมใบหู น้ำเสียงแหบพร่าและเต็มไปด้วยความอันตราย "แต่ระวังไว้เถอะครับ... ปากสวยๆ ที่เอาแต่ต่อต้านผมคู่นี้ สักวันมันอาจจะไม่ได้ใช้พูดจาอวดดีแบบนี้อีกต่อไป" สัมผัสอุ่นร้อนจากลมหายใจที่เป่ารดต้นคอทำให้ธามขนลุกซู่ เขาพยายามจะถอยหนีแต่ทว่าวงแขนแกร่งราวกับคีมเหล็กกลับคว้าหมับเข้าที่เอวบางแล้วรั้งเข้าหาตัวอย่างแรง แรงปะทะทำให้ร่างทั้งสองแนบชิดติดกันอย่างไร้ช่องว่าง ความร้อนจากแผงอกหนาแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าเข้ามาจนธามรู้สึกได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่มั่นคงและทรงพลังของอีกฝ่าย "ปล่อยผมนะไอ้คนสารเลว!" ธามตวาดลั่น พร้อมกับยกมือขึ้นหมายจะผลักไสแผงอกนั้นออกไป แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดของเขาจะสู้แรงของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลได้ ข้อมือทั้งสองข้างถูกรวบตรึงเอาไว้ด้วยมือข้างเดียวของคีรินได้อย่างง่ายดาย ก่อนจะถูกดันขึ้นไปตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยความเร็วที่เหนือกว่า "จำใส่สมองของคุณเอาไว้ให้ดีนะธาม..." คีรินก้มลงกระซิบชิดริมฝีปาก แววตาคมกلاستุจจ้องมองริมฝีปากที่กำลังเม้มเข้าหากันด้วยความคับแค้นใจ "นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ที่นี่คือเซฟเฮาส์ของผม และคุณคือ 'เชลย' ที่ต้องทำตามกฎทุกข้ออย่างไรσόงข้อแม้" "ผมไม่ใช่เชลยของคุณ! ผมมีสิทธิ์ มีอิสระ... อื้อ!" ธามยังไม่ทันได้พูดจบ ประโยคต่อมาก็ถูกกลืนหายลับไปกับริมฝีปากหยักที่ทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี คีรินบดขยี้เรียวปากนุ่มด้วยความดุดันและเอาแต่ใจ เรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้าไปตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รสชาติของความโกรธเกรี้ยว ความดื้อรั้น และความปรารถนาที่ถูกกดทับเอาไว้หลอมรวมกันเป็นรสจูบอันเร่าร้อนที่สูบเอาอากาศทั้งหมดออกไปจากปอดของธาม ธามพยายามดิ้นรนสุดกำลัง สมองขาวโพลนไปหมด ร่างกายร้อนรุ่มขึ้นมาอย่างน่าประหลาด ความโกรธแค้นในตอนแรกเริ่มถูกบดขยี้ด้วยสัมผัสอันช่ำชองและเย้ายวนที่คีรินจงใจมอบให้อย่างไม่ยอมให้ปฏิเสธ ยิ่งเขาพยายามเบือนหน้าหนี มือหนาก็ยิ่งบีบกรามมนให้หันกลับมารับสัมผัสที่ลึกซึ้งและดุดันมากกว่าเดิม นิ้วเรียวยาวสอดเข้าใต้ร่มผ้า ลูบไล้ไปตามผิวเนียนละเอียดบริเวณเอวคอดจนธามสะดุ้งเฮือกและเผลอครางประท้วงในลำคอ สัมผัสวาบหวามที่ไล้ไปตามแนวสันหลังทำให้ขนลุกชันไปทั่วร่าง ความตึงเครียดเปลี่ยนรูปเป็นความปั่นป่วนในท้องน้อยอย่างรวดเร็ว ธามเกลียดตัวเองเหลือเกินที่ร่างกายทรยศความตั้งใจ ปฏิกิริยาตอบสนองทางกายทำให้เขาเผลอแอ่นอกรับสัมผัสจากอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว คีรินผริมฝีปากออกช้าๆ อย่างนึกเสียดาย ปล่อยให้สถาปนิกหนุ่มผู้พยศได้กอบโกยอากาศเข้าปอดด้วยความหอบสะท้าน ดวงตาคู่สวยฉ่ำน้ำด้วยพิษสวาทและแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านจนน่ามอง ริมฝีปากบวมเจ่อแดงก่ำจากการถูกรังแกอย่างหนักหน่วง "จำรสชาตินี้เอาไว้ให้ดีนะครับธาม..." คีรินใช้นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยเบาๆ ที่ริมฝีปากบวมเจ่ออย่างถือวิสาสะ สายตาดุดันเต็มไปด้วยความกระหายใคร่ครอบครอง "นี่คือบทลงโทษแรกสำหรับคนที่ไม่รู้จักเจียมตัว" ธามกัดฟันกรอด หอบหายใจถี่กระชั้น หยาดน้ำใสคลอหน่วยด้วยความคับแค้นใจระคนอับอาย เขากวาดสายตามองหน้าคนตรงด้วยความเคียดแค้น ชายหนุ่มรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายแล้วตวาดใส่หน้าอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า "คุณมันก็แค่คนป่าเถื่อนใช้อำนาจบาตรใหญ่... ต่อให้คุณขังผมไว้ที่นี่ได้ แต่ไม่มีวันได้หัวใจผมหรอก!" คีรินหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าและเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน ดวงตาสนิมเหล็กเป็นประกายวาวโรจน์ด้วยความสนุกสนาน ราวกับว่าความพยศของธามคือสิ่งกระตุ้นความตื่นเต้นที่เขาโหยหามานาน "ใครบอกว่าผมต้องการหัวใจของคุณกันล่ะครับ..." คีรินโน้มตัวลงกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย "สิ่งที่ผมต้องการจากคุณ... มันมีค่ามากกว่าหัวใจตั้งเยอะ" ยังไม่ทันที่ธามจะได้คิดทบทวนคำพูดกำกวมนั้น ประตูห้องโถงด้านหลังก็ถูกผลเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงฝีเท้าเร่งรีบของบอดี้การ์ดคนสนิทที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้า "นายครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" บอดี้การ์ดหนุ่มละล่ำละลักรายงานด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "ตอนนี้คุณรินรดาเธอกำลังเดินทางมาที่นี่ครับ... และเธอกำลังจะมาถึงในอีกไม่ถึงสิบนาทีนี้แล้ว!" สิ้นคำพูดนั้น ร่างกายของธามก็แข็งทื่อไปทันที ชื่อของ 'รินรดา' หญิงสาวผู้เพียบพร้อมและเป็นคู่หมั้นตามพฤตินัยของคีริน วิ่งเข้ามาในหัวพร้อมกับแผนการร้ายกาจมากมายที่เธอเคยฝากไว้ ในขณะที่คีรินหันขวับกลับไปมองลูกน้องด้วยแววตานิ่งสนิท ทว่าประกายในดวงตากลับคมกริบและเยียบเย็นยิ่งกว่าเดิม... ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของภูริศร์เสมอมานะครับ