กลางใจพายุ

เศษกระจกบานใหญ่ที่เคยสะท้อนภาพความสำเร็จจอมปลอม แตกละเอียดกระจายเกลื่อนพื้นห้องทำงานหรูหรา เสียงลมพายุภายนอกคำรามก้องราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังพยายามกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างเข้ามาในอาคารคอนกรีตสูงเสียดฟ้าแห่งนี้ ธารายืนนิ่งอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังของชีวิตที่เธอทุ่มเทแรงกายแรงใจสร้างมาตลอดสิบปี มือเรียวบางสั่นเทาเล็กน้อยขณะกำเอกสารสิทธิ์และบัญชีทรัพย์สินนับล้านที่ตอนนี้มีค่าไม่ต่างจากกระดาษเศษ แผ่นกระดาษในมือปลิวว่อนไปตามแรงลมที่ลอดผ่านบานหน้าต่างซึ่งถูกแรงพายุซัดจนกลอนหลุด ธาราไม่ได้วิ่งตาม ไม่ได้แม้แต่จะเอื้อมมือคว้า ในวินาทีที่โครงสร้างอาคารเริ่มสั่นสะเทือน เสียงเตือนภัยดังระงับ และกลิ่นอายความตายลอยมาแตะจมูก สิ่งเดียวที่สะท้อนชัดเจนในดวงตาคู่สวยที่เคยเหนื่อยล้า ไม่ใช่ความเสียดายต่อเงินทองหรือบ้านหลังโตที่เธอผ่อนส่งด้วยหยาดเหงื่อ แต่ทว่ามันคือภาพของสวนหลังบ้านเล็กๆ กลิ่นดินหลังฝน และรอยยิ้มใจดีของลุงบุญ "เงินทองพวกนี้... ซื้อลมหายใจในวินาทีนี้ไม่ได้เลยสินะคะ" ธาราพึมพำกับตัวเอง เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบจะกลืนหายไปกับเสียงคำรามของธรรมชาติ นี่คือบทเรียนราคาแพงที่พายุลูกใหญ่กำลังสอนเธอ มนุษย์เรามักใช้เวลาเกือบทั้งชีวิตวิ่งไล่ไขว่คว้าหาความมั่นคง จนลืมไปว่าความมั่นคงที่แท้จริงคือการที่เรายังมีลมหายใจได้ตื่นขึ้นมามองดูโลกใบนี้อีกครั้งในวันพรุ่งนี้ หญิงสาวทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าบนพื้นพรมที่เปียกชุ่มด้วยน้ำฝนที่สาดสัดเข้ามา ความเย็นเยียบแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้า แต่เธอกลับรู้สึกถึงความอบอุ่นประหลาดจากหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ มันเป็นความรู้สึกเบาสบายอย่างบอกไม่ถูก ราวกับว่าโซ่ตรวนที่ชื่อว่า "ความโลภ" และ "การยอมรับจากสังคม" ได้ขาดสะบั้นลงแล้ว ณ วินาทีที่เธอเลือกปล่อยมือจากกองเงินกองทองเหล่านั้น ดวงตาของธารากวาดมองไปรอบห้องอีกครั้ง โฉนดที่ดิน หุ้นกู้ ทองคำแท่ง และนาฬิกาเรือนแพงที่กองอยู่บนพื้น บัดนี้มีค่าเทียบเท่ากับเศษอิฐเศษปูน เปลวเพลิงแห่งความโลภที่เคยแผดเผาจิตใจเธอมาตลอดหลายปี มอดดับลงเหลือเพียงเถ้าถ่านและความว่างเปล่าที่สงบงดงาม ทว่า ท่ามกลางความตระหนักรู้ที่เพิ่งกระจ่างชัด เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอกก็ทำให้หัวใจของเธอกลับมาเต้นระส่ำด้วยความหวาดระแวงอีกครั้ง ประตูกระจกนิรภัยถูกผลักเปิดออกอย่างแรงร่างสูงโปรดของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเยียบเย็นที่ส่งผ่านมาทางแวว "คิดจะทิ้งทุกอย่างแล้วหนีไปดื้อๆ แบบนี้... เห็นแก่ตัวไปหน่อยไหมคะ ธารา" รี้ดเดอร์ที่รักคะ มาร่วมลุ้นและก้าวผ่านพายุลูกนี้ไปพร้อมกับธารากันนะคะ - ต้นไม้ริมระเบียง