บ้านหลังแรกที่พวกเธอต้องอิจฉา

"ราคาขายห้องชุดเพนต์เฮาส์ที่โครงการ 'เดอะ พาร์ค เอ็กซ์คลูซีฟ' คือสองร้อยห้าสิบล้านบาทถ้วน ไม่ทราบว่าคุณผู้หญิงต้องการโอนกรรมสิทธิ์ทันทีเลยหรือไม่คะ?" น้ำเสียงสั่นเครือของนายหน้าสาวมือใหม่ดังผ่านสายโทรศัพท์ รินรดายกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ ขณะที่เธอยืนมองวิวทิวทัศน์ของกรุงเทพมหานครจากบนดาดฟ้าตึกที่เธอเพิ่งซื้อกิจการโรงแรมไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน สายลมยามค่ำคืนปะทะใบหน้า แต่ไม่ได้ทำให้ความเยือกเย็นในใจของเธอลดลงแม้แต่น้อย "ซื้อค่ะ" รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "รวมถึงห้องที่เหลืออีกสามห้องที่ฉันเคยถูกไล่ออกมาเมื่อปีก่อนด้วย กวาดให้หมด... ฉันต้องการปิดยอดภายในสิบห้านาทีนี้" ปลายสายเงียบไปอึดใจใหญ่ ก่อนจะอุทานออกมาด้วยความตกใจและตื่นเต้นจนแทบจะจับใจความไม่ได้ รินรดาตัดสายทิ้งทันทีโดยไม่รอฟังคำเยินยอ เพราะสำหรับเธอ เงินไม่ใช่เป้าหมาย แต่มันคืออาวุธที่ใช้สำหรับจัดการ 'ขยะ' ที่เคยเขี่ยเธอทิ้งเหมือนสิ่งของไร้ค่า "คุณดูมีความสุขกับการใช้เงินมากกว่าตอนที่ต้องพยายามทำตัวเป็นนางเอกในละครเรื่องเดิมนะ" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังมาจากด้านหลัง อคินเดินเข้ามาใกล้ ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดราคาเหยียบหลักแสนดูเข้ากับบรรยากาศความหรูหราเบื้องบนนี้ได้อย่างไม่มีที่ติ เขาไม่ได้เข้ามาขัดขวาง แต่เขากลับเป็นคนที่ยื่นปากกาหมึกซึมยี่ห้อดังมาให้เธอในจังหวะที่เธอกำลังตัดสินใจขั้นเด็ดขาดเสมอ รินรดารับปากกามาควงเล่นในมือ "นางเอกในนิยายเรื่องนั้นมันน่าเบื่อค่ะคุณอคิน มีแต่คนรุมรังแก แต่ในนิยายเรื่องนี้... ฉันจะเป็นคนถือสคริปต์เอง ใครที่เคยเหยียบย่ำฉันไว้ ฉันจะทำให้พวกเขารู้ว่าพื้นดินที่พวกเขาคิดว่าสูงส่งน่ะ แท้จริงแล้วมันเป็นแค่เศษหินที่ฉันพร้อมจะดีดทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้" "ถ้าอย่างนั้น... ทำไมไม่ให้ฉันจัดการเรื่องเอกสารให้ล่ะครับ... อ๊ะ ขอโทษที ฉันหมายถึง 'จัดการให้ล่ะคะ' ผมชินปากไปหน่อย" อคินหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบจ้องมองลึกเข้ามาในดวงตาของเธอราวกับจะอ่านความคิดที่ซ่อนอยู่ใต้ความเย็นชานั้น รินรดาเลิกคิ้วมองชายหนุ่ม "คุณรู้อยู่แล้วว่าฉันชอบจัดการเองมากกว่า การได้เห็นสีหน้าของพวกคนที่เคยดูถูกฉันในวันที่พวกเขากลายเป็นผู้อาศัยใต้เงาเท้าของฉัน... มันคือรางวัลที่ประเมินค่าไม่ได้เลยไม่ใช่หรือคะ?" อคินเดินไปยืนเคียงข้างเธอ สายตาเขาทอดมองไปยังตึก 'เดอะ พาร์ค เอ็กซ์คลูซีฟ' ที่ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางเมือง "พรุ่งนี้เช้าจะมีงานปาร์ตี้เปิดตัวโครงการใหม่ของอดีตคู่หมั้นคุณ พวกเขาคงเตรียมตัวจะเยาะเย้ยคุณที่กลับมามือเปล่า" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูแหลมคมเหมือนใบมีด "เขาจะไม่มีวันได้เห็นฉันเดินกลับไปอย่างน่าสมเพชหรอกค่ะ เพราะในฐานะเจ้าของใหม่ของโครงการนั้น ฉันจะจัดงาน 'ต้อนรับเจ้าของบ้าน' ในวันเดียวกัน... และแน่นอนว่า รายชื่อแขกที่จะถูกเชิญออกจากงาน ต้องมีชื่อของเขารวมอยู่ด้วยเป็นคนแรก" ทันใดนั้น หน้าต่างระบบอสังหาฯ สีทองอร่ามก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าเธอ [ภารกิจสำเร็จ: ครอบครองที่พักอาศัยที่เคยถูกทอดทิ้ง] [รางวัล: แต้มบารมี +500, สิทธิ์ในการสั่งระงับการเข้าถึงสาธารณูปโภคของบุคคลที่ระบุ] รินรดากดปิดหน้าต่างระบบด้วยความพึงพอใจ เธอกดโอนเงินผ่านแอปพลิเคชันส่วนตัว ยอดตัวเลขเก้าหลักถูกตัดออกไปราวกับเศษเงินทอน จังหวะที่นิ้วเรียวสวยกดตกลงชำระเงิน เสียงแจ้งเตือนจากธนาคารยักษ์ใหญ่ดังขึ้นพร้อมกับสถานะ 'ชำระเงินสำเร็จ' ที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นเป็นจังหวะแห่งชัยชนะ ทว่า ในขณะที่เธอกำลังดื่มด่ำกับชัยชนะ จู่ๆ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนที่ไม่ได้รับเชิญก็ดังขึ้นจากทางเข้าดาดฟ้า รินรดาหันกลับไปมอง พบว่าเป็นกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดดำที่คุ้นตาของตระกูลเดิม พร้อมกับบุคคลที่เธอไม่คิดว่าจะได้เจอในตอนนี้ "รินรดา! หยุดเรื่องไร้สาระของเธอเดี๋ยวนี้!" เสียงแหลมปรี๊ดของหญิงสาวที่คุ้นเคยดังขึ้น เธอคือ 'ศิริน' อดีตเพื่อนสนิทที่คอยยุแยงให้เธอต้องออกจากคอนโดแห่งนั้นในสภาพสิ้นเนื้อประดาตัวเมื่อปีก่อน ศิรินเดินเข้ามาใกล้พลางชี้นิ้วใส่หน้าเธอ "เธอมันก็แค่ขยะที่ถูกทิ้ง อย่าคิดว่าไปเกาะผู้ชายรวยๆ แล้วจะกลับมาทำตัวเหนือกว่าพวกเราได้ คอนโดแห่งนี้... ต่อให้เธอมีเงินแค่ไหน เธอก็ไม่มีทางซื้อมันได้ เพราะตระกูลฉันมีหุ้นส่วนใหญ่ที่สุดอยู่!" รินรดายกมือขึ้นปัดนิ้วที่ชี้หน้าเธอออกเบาๆ ก่อนจะหมุนตัวกลับไปหาอคินด้วยท่าทีเย็นชา แล้วหันมาเผชิญหน้ากับศิรินด้วยรอยยิ้มที่ทำให้บรรยากาศรอบข้างดูหนาวเหน็บลงทันที "หุ้นส่วนใหญ่เหรอคะ?" รินรดาหยิบแท็บเล็ตจากมืออคินขึ้นมา แล้วส่งหน้าจอให้ศิรินดู "ดูให้ดีนะคะ ว่าใครคือคนที่มีอำนาจตัดสินใจสูงสุดในตอนนี้..." ศิรินเบิกตากว้างเมื่อเห็นชื่อเจ้าของบริษัทที่ครอบครองสิทธิ์ขาดเหนือตึกนี้เป็นชื่อของ 'รินรดา' โดยสมบูรณ์ แต่ที่น่าตกใจยิ่งกว่า คือบรรทัดถัดมาที่ระบุสถานะการทำสัญญา... "สัญญาฉบับนี้มีเงื่อนไขพ่วงท้ายว่า... ผู้อยู่อาศัยที่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของโครงการ สามารถถูกไล่ออกได้ภายในสามนาที" รินรดากระซิบข้างหูศิรินที่ตัวสั่นเทา "รวมถึงคุณด้วย... ศิริน คุณมีเวลาห่อผ้าภายในตอนนี้เลยค่ะ เพราะคนของฉันกำลังขึ้นมาล็อกห้องของคุณแล้ว" รินรดากดปุ่มบนหน้าจอแท็บเล็ต เสียงแจ้งเตือนจากระบบรักษาความปลอดภัยของตึกดังกระหึ่มขึ้นทั่วชั้น ประตูลิฟต์เปิดออกพร้อมกับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกลุ่มใหญ่ที่เดินตรงมายังกลุ่มของศิรินตามคำสั่ง ความเงียบงันเข้าปกคลุมดาดฟ้า รินรดามองดูศิรินที่หน้าถอดสีด้วยความสะใจ แต่ก่อนที่เหตุการณ์จะจบลง เสียงโทรศัพท์ของรินรดาก็ดังขึ้นอีกครั้ง... เป็นเบอร์ที่เธอไม่ได้เมมไว้ แต่เธอกลับรู้จักมันดีที่สุด เพราะมันคือเบอร์โทรศัพท์ของ 'พ่อ' ผู้ที่เคยเป็นคนสั่งให้เธอเซ็นใบหย่าและไล่เธอออกจากตระกูลด้วยมือของตัวเอง! "รินรดา... ฟังพ่อให้ดีนะ ลูกไม่มีวันชนะตระกูลของเราได้..." ปลายสายพูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก แต่รินรดากลับหัวเราะออกมาเบาๆ จนคนฟังต้องชะงัก เธอไม่ได้ตอบรับพ่อของเธอ แต่เธอกลับเดินไปที่ขอบระเบียง ก่อนจะหย่อนโทรศัพท์เครื่องนั้นลงจากตึกชั้นที่ 50 ต่อหน้าต่อตาอคินและกลุ่มของศิริน! "คุณทำอะไรลงไปน่ะ!" ศิรินกรีดร้อง รินรดาหันกลับมาพร้อมดวงตาที่เป็นประกายอำนาจ "ฉันแค่บอกลาอดีตที่น่ารังเกียจน่ะค่ะ... อคินคะ เตรียมตัวให้พร้อม พรุ่งนี้เราจะไปงานปาร์ตี้ของพวกเขากัน... ในฐานะเจ้าภาพตัวจริง" ขอบคุณที่ติดตามอ่านความสะใจในครั้งนี้ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้านะคะ ชาเขียวแก้วร้ายจะเป็นกำลังใจให้รี้ดทุกคนในการตบหน้าความลำบากให้ยับเยินเหมือนที่นางเอกของเราทำค่ะ!