ยอดเงินในบัญชีที่ทำให้เจ้าของโครงการตะลึง

“คุณรินรดาคะ... ดิฉันเกรงว่าโครงการระดับซูเปอร์ลักชัวรีใจกลางเมืองแบบ ‘The Zenith Estate’ แห่งนี้ ไม่ใช่สถานที่สำหรับใครก็ได้ที่จะเดินเข้ามาขอรับโบรชัวร์แล้วกลับไปนอนฝันกลางวันนะคะ” เสียงแหลมสูงของพนักงานขายสาวในชุดสูทแบรนด์เนมเนี๊ยบกริบที่ยืนอยู่หน้าโต๊ะเคาน์เตอร์หินอ่อนราคาสูงลิ่ว ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบสงัดของสำนักงานขายที่ตกแต่งด้วยสไตล์มินิมอลโมเดิร์น รินรดาหยุดฝีเท้าลงช้าๆ เธอไม่ได้โกรธเคือง เธอเพียงแค่หันไปสบตากับหญิงสาวที่กำลังเหยียดหยามเธอด้วยสายตาจิกกัดด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก “ดิฉันไม่ได้มาเพื่อฝันกลางวันค่ะ” รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนพนักงานคนนั้นชะงักไปครู่หนึ่ง “ดิฉันมาเพื่อซื้อ... ทั้งชั้นบนสุดของตึกนี้” อคินที่ยืนอยู่เคียงข้างรินรดาขยับยิ้มบางๆ เขาจัดปกเสื้อสูทให้เข้ารูปพลางมองดูละครฉากเล็กๆ นี้ด้วยสายตาเอ็นดู ราวกับเขากำลังเฝ้ามองนางพญาที่กำลังร่ายรำอยู่บนเวทีที่เธอสร้างขึ้นเอง “ซื้อ... ทั้งชั้น?” พนักงานขายสาวหลุดหัวเราะออกมาอย่างไม่เกรงใจ “ขอโทษนะคะ แต่ราคาเริ่มต้นของเพนต์เฮาส์ที่นี่อยู่ที่สองร้อยล้านบาท นี่ไม่ใช่ตลาดนัดนะคะที่จะมาพูดเล่นสนุกๆ ได้ ถ้าไม่มีเอกสารยืนยันสถานะทางการเงิน ก็กรุณา... เชิญออกไปค่ะ” บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงอีกครั้ง รินรดาไม่ตอบโต้ด้วยวาจา เธอเพียงแค่หยิบกระเป๋าคลัตช์ใบเรียบหรูขึ้นมา ก่อนจะล้วงหยิบบัตรเครดิตใบหนึ่งออกมาวางบนเคาน์เตอร์หินอ่อนด้วยท่าทีสงบนิ่ง บัตรสีดำสนิทที่สะท้อนแสงไฟเป็นประกายวาววับ มันไม่มีลวดลายฟุ้งเฟ้อ แต่ความขรึมและเงาวาวของมันกลับสะกดทุกสายตาในห้องให้หยุดนิ่ง บัตรใบนี้... ไม่มีวงเงินจำกัด “รูดเลยค่ะ” รินดากล่าวสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงดุจหินผา “ไม่ต้องเช็กยอดให้เสียเวลา เพราะต่อให้คุณเอาเครื่องรูดบัตรทั้งบริษัทมาวางรวมกัน ก็ไม่เพียงพอจะสั่นคลอนยอดเงินในบัญชีที่ผูกกับบัตรใบนี้ได้หรอกค่ะ” พนักงานขายสาวหน้าซีดเผือด มือที่หยิบเครื่องรูดบัตรมาเริ่มสั่นเทา เธอไม่เคยเห็นบัตรใบนี้มาก่อน แต่มันเป็นความรู้สึกสัญชาตญาณที่บอกว่า คนตรงหน้าไม่ใช่คนธรรมดาที่เธอจะกดหัวเล่นได้อีกต่อไป ความเงียบงันเริ่มเปลี่ยนเป็นความกดดันที่ถาโถมเข้าใส่พนักงานคนนั้นจนเธอแทบจะทรงตัวไม่อยู่ เสียงเครื่องรูดบัตรทำงานอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายของความมั่งคั่งแผ่ซ่านไปทั่วห้อง ก่อนที่เสียง ‘ตื๊ด’ ยาวๆ จะดังขึ้นพร้อมไฟสีเขียวที่สว่างวาบ... การทำรายการสำเร็จในเวลาไม่ถึงห้านาที “เรียบร้อยแล้วค่ะ” รินรดาเอ่ยพลางเก็บบัตรคืน “ดิฉันหวังว่าเอกสารสัญญาฉบับจริงจะมาวางอยู่บนโต๊ะทำงานของดิฉันในวันพรุ่งนี้... ในฐานะเจ้าของโครงการตัวจริง ที่จะเปลี่ยนนโยบายการต้อนรับลูกค้าใหม่ทั้งหมด” ความเงียบที่น่าอึดอัดถูกแทนที่ด้วยความช็อกตาค้างของเหล่าพนักงานขายคนอื่นๆ ที่แอบมองอยู่มุมห้อง รินรดาหมุนตัวกลับอย่างสง่างาม ทว่าในวินาทีที่เธอกำลังจะก้าวพ้นประตูสำนักงานขาย เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าของเธอก็ดังขึ้น เธอหยิบมันขึ้นมามองหน้าจอ ปลายสายไม่ใช่คนอื่นไกล แต่มันคือเลขหมายปริศนาจาก ‘คนที่เธอคุ้นเคยดีที่สุด’ ในอดีตชาติ “รินรดา... เธอทำอะไรลงไป!” เสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวตะคอกผ่านสายเข้ามา “คิดว่าการใช้เงินฟุ่มเฟือยจะทำให้เธอกลับมามีที่ยืนในสังคมได้งั้นเหรอ? พรุ่งนี้ที่งานปาร์ตี้... เธอเตรียมตัวรับความอับอายไว้ได้เลย เพราะฉันเตรียม ‘ของขวัญ’ ชิ้นใหญ่ไว้รอเธอแล้ว!” รินรดายกยิ้มที่มุมปาก สายตาที่เยือกเย็นดุจน้ำแข็งมองออกไปนอกกระจกหน้าต่างเห็นรถหรูคันหนึ่งกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาจอดเทียบท่า พร้อมกับร่างของชายหนุ่มที่เธอจำได้ดีว่าคือ ‘คนที่ทำลายชีวิตเธอ’ ในชาติก่อน “งั้นเหรอคะ?” รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงหวานหูแต่แฝงไปด้วยคมดาบ “ขอบคุณสำหรับคำเตือนนะคะ... แต่ของขวัญของคุณน่ะ เก็บไว้ให้ตัวเองเถอะค่ะ เพราะพรุ่งนี้ คนที่จะต้องคลานเข่าขอชีวิต... อาจไม่ใช่ฉัน” เธอกดวางสายทันที ก่อนจะหันไปสบตาอคินที่ยืนรออยู่ข้างรถสปอร์ตคันงาม เขาเปิดประตูรอรับเธอด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหลงใหลและพร้อมจะทำลายทุกคนที่ขวางทางเธอ “พร้อมจะไปทวงคืนทุกอย่างหรือยังคะ?” อคินถามเบาๆ รินรดาก้าวขึ้นรถด้วยท่วงท่าที่เหนือกว่าใครในโลกใบนี้ “เกมนี้มันเพิ่งจะเริ่มขึ้นต่างหากค่ะ... และฉันจะเป็นคนปิดฉากมันเอง” หวังว่าตอนที่ 3 นี้จะทำให้รี้ดเดอร์ทุกท่านตื่นเต้นจนหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!