วิชาลับกลืนดารา

"เจ้า... เจ้าเป็นใครกันแน่?" เสียงของเซียนจื่อเวยสั่นเครือ มิใช่เพราะความกลัว แต่เป็นความหวั่นเกรงต่อพลังที่เธอกำลังเผชิญ อักขระเวทสีครามที่ร่วงหล่นลงมาจากนภากาศมิได้ทำร้ายหลี่มู่ไป๋ แต่มันกลับหมุนวนรอบร่างของเขาประหนึ่งศิษย์ที่ก้มกราบอาจารย์ผู้ให้กำเนิด ดวงตาของหลี่มู่ไป๋ในยามนี้มิใช่ดวงตาของศิษย์ชั้นต่ำผู้ไร้ค่าอีกต่อไป มันลึกล้ำราวกับห้วงสมุทรดาราที่ไร้ก้นบึ้ง เขายืนตระหง่านกลางพายุเวทมนตร์ มือขวายื่นออกไปเบื้องหน้าโดยสัญชาตญาณ ราวกับกำลังคว้าจับเศษเสี้ยวของความทรงจำที่หายสาบสูญไปนับหมื่นปี "จื่อเวย... ดาราบนฟ้ามิได้มีไว้เพื่อเพียงมองดู" หลี่มู่ไป๋เอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาแหบพร่าทว่ากังวานด้วยอำนาจที่ทำให้มิติรอบข้างบิดเบี้ยว "แต่มีไว้เพื่อรองรับการกำเนิดใหม่ของข้า" ทันใดนั้น แรงดึงดูดมหาศาลก็ระเบิดออกมาจากร่างของเขา อักขระนับหมื่นที่เคยกระจัดกระจายพลันไหลทะลักเข้าสู่จุดตันเถียนของหลี่มู่ไป๋ราวกับกระแสน้ำเชี่ยว ความเจ็บปวดจากการทะลวงเส้นชีพจรที่เคยตีบตันดุจถูกมีดกรีดคว้านเข้าถึงกระดูกดำ แต่มุมปากของเขากลับปรากฏรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความโหยหา นี่คือ 'วิชาลับกลืนดารา' ที่ครั้งหนึ่งเขาเคยสลักไว้บนผนังหินแห่งสรวงสวรรค์ก่อนจะดับสูญ วิชาที่ไม่มีผู้ใดในสามโลกกล้าฝึกฝน เพราะมันคือวิชาที่ต้องแลกด้วยการเผาผลาญจิตวิญญาณแห่งดวงดาวเพื่อแปรเปลี่ยนเป็นพลังปราณอมตะ! เซียนจื่อเวยถอยกรูดไปด้านหลัง กระบี่ประจำกายที่ร่วงหล่นบนพื้นสั่นสะท้านครางหึ่งๆ เหมือนสัตว์ป่าที่หวาดกลัวต่อสิ่งเหนือธรรมชาติ นางมองเห็นร่างของหลี่มู่ไป๋ค่อยๆ ลอยขึ้นจากพื้น ดรุณีผู้สูงส่งอย่างนางเคยเย่อหยิ่งทระนงตน แต่ในวินาทีนี้ หัวใจนางกลับเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอก ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อพลัง แต่เป็นเพราะสายตาที่เขาจ้องมองนาง—สายตาที่แฝงไปด้วยความอาทรและคำสัญญาที่นางรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด "วิชา... กลืนดารา?" นางพึมพำชื่อวิชาต้องห้ามที่หายสาบสูญไปพร้อมกับมหาเทพในตำนาน "นั่นเป็นไปไม่ได้... วิชาที่สูญหายไปหมื่นปีเหตุใดจึงอยู่ในร่างของคนเช่นเจ้า!" หลี่มู่ไป๋ไม่ได้ตอบคำถามนั้น เขายังคงรวบรวมดาราแสงลงมาสู่ฝ่ามือ รัศมีสีเงินยวงแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วหุบเขาเมฆาล่องลอย พลังปราณที่เคยต่ำต้อยบัดนี้ยกระดับสู่ขอบเขต 'รวบรวมปราณขั้นสูงสุด' อย่างรวดเร็ว และมันยังไม่หยุดเพียงเท่านี้ กระแสพลังยังคงพุ่งทะยานไม่หยุดยั้งราวกับม้าพยศที่ไร้บังเหียน *เปรี้ยง!* สายฟ้าสีม่วงผ่าลงมากลางกระหม่อมของหลี่มู่ไป๋ ทัณฑ์สวรรค์ที่เกิดจากการฝืนลิขิตกำลังพุ่งเข้าสังหารผู้ท้าทายกฎเกณฑ์ เซียนจื่อเวยตวาดลั่น "หลี่มู่ไป๋! หลบไป! เจ้าจะตายเอาได้นะ!" นางทะยานร่างเข้าหาเขาโดยไม่สนอันตราย หวังจะใช้พลังปราณดาราจรัสของตนเข้าต้านทานสายฟ้าแทนเขา แต่ทว่า... หลี่มู่ไป๋กลับคว้าข้อมือนางไว้มั่น ความอบอุ่นจากฝ่ามือเขาแผ่ซ่านผ่านชุดผ้าไหมสีขาวของนางเข้าไปถึงหัวใจ ทันใดนั้น ความกดดันที่พุ่งเข้าใส่นางกลับจางหายไปราวกับถูกดูดกลืน หลี่มู่ไป๋ดึงร่างนางเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นหอมจางๆ จากกายของนาง "จื่อเวย... การปกป้องของเจ้าข้าซาบซึ้งยิ่ง แต่ครั้งนี้... จงดูให้ดีว่าเทพเซียนที่เจ้าตามหา เขากลับมาทวงคืนบัลลังก์เช่นไร" เขาสะบัดแขนเสื้อขึ้นเพียงครั้งเดียว ท้องฟ้าที่เคยบ้าคลั่งพลันสงบนิ่งลงทันควัน อักขระสีเงินนับหมื่นที่เคยพุ่งเข้าหาเขากลับกลายเป็นมังกรดาราที่หมุนวนรอบกายพวกเขาทั้งคู่ สายฟ้าทัณฑ์สวรรค์ที่น่าสะพรึงกลัวถูกวิชาลับกลืนดาราดูดกลืนเข้าไปในจุดตันเถียนของเขาจนหมดสิ้น ในชั่วพริบตานั้น ร่างกายของหลี่มู่ไป๋เปล่งประกายเจิดจ้าดั่งเทพเจ้าจุติ แววตาที่เคยสุขุมบัดนี้ดุดันราวกับกระบี่ที่เพิ่งถอนออกจากฝัก ความลับที่เขาซ่อนไว้เริ่มถูกเปิดเผยในทุกจังหวะการหายใจ ทว่า ในขณะที่ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วอาณาบริเวณ เสียงฝีเท้าหนักแน่นของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นจากม่านหมอกเบื้องหลัง เงาดำร่างหนึ่งก้าวออกมาพร้อมรอยยิ้มที่ดูชั่วร้าย "ข้าก็นึกว่าวิชาในตำนานจะสูญหายไปตามกาลเวลาเสียอีก ที่แท้เจ้าก็เป็นผู้สืบทอดที่โง่เขลา... หรือว่าข้าควรเรียกว่า 'ท่านมหาเทพ' ผู้ร่วงหล่นกันล่ะ?" หลี่มู่ไป๋หรี่ตาลงมองผู้มาเยือน ดวงตาสีเงินยวงวาวโรจน์ด้วยจิตสังหาร นี่คือผู้อาวุโสแห่งหอคอยทมิฬ ผู้ที่เคยเป็นหนอนบ่อนไส้ที่ทำให้เขาสิ้นชีพในอดีตชาติ! มือขวาของหลี่มู่ไป๋ค่อยๆ เอื้อมไปที่หลัง มือเขาคว้าด้ามจับกระบี่ไม้เก่าๆ ที่เขามักพกติดตัว แต่วินาทีที่นิ้วแตะด้ามกระบี่ รัศมีปราณมหาศาลก็ระเบิดออกมาจนพื้นดินรอบตัวแตกร้าวเป็นวงกว้าง "เจ้าตายไปแล้วครั้งหนึ่ง" หลี่มู่ไป๋เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงความเย็นเยียบจนถึงขั้วหัวใจ "วันนี้... ข้าจะส่งเจ้าไปลงนรกซ้ำอีกครา" กระบี่ไม้ในมือค่อยๆ ถูกชักออกมาจากฝัก แสงสีทองสว่างวาบไปทั่วทั้งหุบเขา จนแม้แต่เซียนจื่อเวยยังต้องยกมือขึ้นป้องดวงตาด้วยความตื่นตะลึง! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับ "กระบี่ไร้ลักษณ์" ในเส้นทางบำเพ็ญเพียรอันเข้มข้นบทนี้ครับ