คำสารภาพของคนบาป

“ลดอาวุธนั่นลงเดี๋ยวนี้ ถ้าไม่อยากให้ชีวิตที่เหลืออยู่ของคุณต้องจบลงในคุกมืดแห่งนี้!” เสียงของภัทรินตวาดก้องท่ามกลางความอับชื้นภายในห้องใต้ดิน กลิ่นสาบของอิฐเก่าและฝุ่นละอองที่คลุ้งกระจายทำให้เธอนึกอยากจะอาเจียน แต่ความกลัวถูกแทนที่ด้วยอะดรีนาลีนที่พุ่งพล่านในกระแสเลือด เธอยืนเผชิญหน้ากับร่างในเงามืดที่ถือมีดพับเล่มยาว แสงไฟจากคบเพลิงที่หลงเหลืออยู่บนผนังเต้นเร่าตามแรงลมที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างบานแคบ ธันวาขยับกายมายืนขวางข้างหน้าเธอไว้ สองมือของเขากำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน “อย่าขยับ... ถ้าไม่อยากตาย” เสียงของเขาเรียบเย็นแต่ทรงพลัง ดั่งน้ำแข็งที่กรีดผ่านอากาศ ชายในเงามืดค่อยๆ ขยับตัวออกมาจากมุมมืด แสงสลัวเผยให้เห็นใบหน้าซูบตอบและดวงตาที่ฝ้าฟาง เขาไม่ใช่คนแปลกหน้าที่ไหน แต่เป็น 'ลุงสมหมาย' อดีตคนรับใช้เก่าแก่ที่หายตัวไปในคืนที่เหตุการณ์สะเทือนขวัญในคฤหาสน์ตระกูลวรโชติเกิดขึ้น มือที่ถือมีดของเขาสั่นระริก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความแค้นที่สั่งสมมานานปี “คุณหนูภัทริน...” เสียงของลุงสมหมายแหบพร่าราวกับกระดาษทรายขูดกัน “ไม่นึกเลยว่าจะได้พบกันในสภาพที่น่าสมเพชแบบนี้ ตระกูลของคุณมันเลือดเย็น... มันสังหารทุกคนที่รู้ความจริง!” “ลุงหมาย นี่ลุงจริงๆ หรือ?” ภัทรินพยายามประคองสติ น้ำเสียงของเธอสั่นเครือแต่ยังคงความหนักแน่น “บอกหนูมา ลุงหายไปไหนในคืนนั้น? และคนที่สั่งให้ทำลายหลักฐาน... คือใครกันแน่?” ธันวาหันไปมองภัทรินเพียงชั่วครู่ แววตาของเขาซ่อนความกังวลไว้ไม่มิด เขาขยับก้าวเข้าไปหาลุงสมหมายช้าๆ อย่างระมัดระวัง “วางมีดลงเถอะครับลุง ความแค้นไม่ได้ช่วยให้คนตายฟื้นขึ้นมาหรอก แต่ความจริงต่างหากที่จะทำลายคนพวกนั้นได้” ลุงสมหมายแค่นหัวเราะ เสียงหัวเราะฟังดูเหมือนคนเสียสติ “ความจริงงั้นรึ? คุณชาย... ความจริงในบ้านหลังนั้นมันเหมือนพิษ ยิ่งรู้มาก ยิ่งตายเร็ว!” ทันใดนั้น ลุงสมหมายก็เหวี่ยงมีดในมือฟันอากาศเป็นวงกว้างเพื่อเปิดทางหนี เขาถอยกรูดไปพิงกำแพงอิฐ ก่อนจะกดปุ่มบางอย่างที่นูนขึ้นมาจากรอยแตกของอิฐ *ครืดดด!* ผนังฝั่งหนึ่งของห้องใต้ดินเลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นโพรงมืดมิดที่มีทางเดินทอดยาวลงไปใต้ดินลึกกว่าเดิม ลุงสมหมายหันกลับมามองทั้งคู่ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเวทนา “ถ้าอยากรู้ความลับที่ถูกฝังไว้ในรอยจารึกนั่น... ก็ตามมา แต่เตือนไว้ก่อนนะ ชีวิตของพวกคุณหลังจากวินาทีนี้ จะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป!” เขากระโดดหายเข้าไปในความมืดทันที ธันวาไม่รอช้า เขารีบคว้าข้อมือภัทรินไว้แน่น “ต้องไปครับ ถ้าเราปล่อยให้เขาหายไป เราจะไม่มีวันไขปริศนานี้ได้” “แต่มันมืดเกินไป...” ภัทรินลังเล ชั่วครู่หนึ่งที่ความเงียบงันเข้ามาปกคลุม มีเพียงเสียงหัวใจของเธอที่เต้นระรัวในอก “ผมจะนำทางเอง” ธันวาพูดสั้นๆ ก่อนจะดึงมือเธอให้เดินตามเข้าไปในช่องทางนั้น กลิ่นอายของความลับที่เน่าเฟะโชยออกมาจากอุโมงค์ มันไม่ใช่แค่ความลับเรื่องการหายตัวไป แต่มันคือเรื่องราวของการหักหลังที่ซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะจินตนาการถึง พวกเขาก้าวผ่านทางเดินแคบๆ จนมาถึงห้องโถงกว้างที่ดูเหมือนจะเป็นหอจดหมายเหตุเก่าแก่ บนโต๊ะไม้ตัวยาวมีแฟ้มเอกสารวางกองสุมกันราวกับถูกทิ้งร้างมานานหลายทศวรรษ ลุงสมหมายยืนหันหลังให้พวกเขา มือของเขากำลังถือจดหมายฉบับหนึ่งที่รอยตราประทับสีแดงยังคงสดชัดราวกับเพิ่งเขียนเสร็จ “นี่คือต้นเหตุของบาปทั้งหมด” ลุงสมหมายเอ่ยโดยไม่หันกลับมา “จดหมายที่พ่อของคุณเขียนถึงคนที่น่าจะตายไปนานแล้ว... คนที่คอยบงการความหายนะของตระกูลนี้จากเงามืด” ภัทรินก้าวเข้าไปใกล้ ลมหายใจของเธอติดขัดเมื่อเห็นชื่อผู้รับบนซองจดหมายนั้น มันเป็นชื่อที่ทำให้เลือดในกายของเธอเย็นเฉียบจนแทบหยุดไหล ในจังหวะที่เธอกำลังจะยื่นมือไปหยิบจดหมายนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังขึ้นที่เบื้องบน พร้อมกับเสียงปลดล็อคประตูเหล็กกล้าที่ปิดตาย! ธันวาหันขวับไปทางเสียงด้วยสายตาคมกริบ ก่อนจะหันมามองภัทรินด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง “ภัทริน... เราไม่ได้ถูกขังอยู่แค่สองคนแล้ว” เขาพูดด้วยน้ำเสียงต่ำตื้น “มีคนทรยศอยู่ในกลุ่มของเรา และตอนนี้... มันกำลังยืนอยู่หลังประตูบานนั้น” ประตูห้องโถงค่อยๆ แง้มออกช้าๆ เผยให้เห็นรองเท้าหนังขัดมันที่ก้าวเข้ามาหยุดนิ่งตรงหน้าพร้อมกับเงาร่างของคนที่เธอรู้จักดีที่สุด! ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางอันดำมืดและซับซ้อนของเงาปรารถนาในรอยจารึกร่วมกันนะครับ ผมหวังว่าหัวใจของคุณจะเต้นรัวไปพร้อมกับตัวละครของผมในตอนหน้าครับ! - ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ -