ความจริงที่ซ่อนอยู่

กลิ่นอับของกระดาษเก่าและฝุ่นละอองที่ลอยวนในลำแสงสลัวจากช่องหน้าต่างบานแคบไม่ได้ทำให้ภัทรินรู้สึกคัดจมูกเท่ากับความจริงที่กำลังแผดเผาอยู่ตรงหน้า—ปลายนิ้วเรียวที่สวมถุงมือผ้าฝ้ายสั่นเทาเล็กน้อย ขณะที่เธอกดทับกระดาษแผ่นบางซึ่งถูกซุกซ่อนไว้อย่างแนบเนียนในสันปกหนังแท้ของสมุดบันทึกเล่มเก่าของบิดา มันไม่ใช่จดหมายลาออกจากการใช้ชีวิตตามที่ญาติผู้ใหญ่เคยเป่าหู เธอเคยเชื่อสนิทใจว่า ‘ศาสตราจารย์กฤษฎา’ ผู้เป็นพ่อ เลือกที่จะละทิ้งครอบครัวและหน้าที่การงานอันทรงเกียรติไปอย่างไร้ร่องรอยด้วยความเบื่อหน่าย หรืออาจเป็นความขัดแย้งทางอุดมการณ์ที่เขาไม่เคยเอ่ยปาก แต่ตราประทับสีแดงเข้มรูปตราสัญลักษณ์ของกระทรวงทบวงกรมลับที่มุมกระดาษแผ่นนี้ กำลังฉีกกระชากภาพจำทั้งหมดในอดีตให้พังทลายลงในพริบตา "คุณกำลังอ่านคำสั่งพิพากษา... หรือกำลังขุดหลุมศพให้ตัวเองอยู่กันแน่, ภัทริน" เสียงทุ้มต่ำที่ลอยมาจากความมืดมุมห้องสมุดใต้ดินทำให้ภัทรินสะดุ้งสุดตัว เธอหันขวับไปมอง ธันวายืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทางสบายๆ มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋าเสื้อโค้ตตัวยาว แววตาคมกริบภายใต้เงาสลัวคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความตกใจเลยแม้แต่น้อย ราวกับเขาคาดการณ์ไว้แล้วว่าเธอกำลังจะพบกับสิ่งนี้ ภัทรินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวในอก เธอกวาดสายตาคมดุมองตอบชายหนุ่มผู้เป็นทั้งปริศนาและที่พึ่งเดียวในยามนี้ "คุณรู้อยู่แล้ว... ตั้งแต่แรกใช่ไหม ว่าพ่อไม่ได้หนีไปไหน" ธันวาไม่ตอบในทันที เขาก้าวเท้าช้าๆ เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นปูนซีเมนต์ดังสะท้อนก้องในความเงียบ ชายหนุ่มหยุดยืนห่างจากเธอเพียงแค่เอื้อมมือ สายตาสีเข้มก้มลงมองเอกสารในมือหญิงสาวครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยขึ้นสบตาเธอตรงๆ "ถ้าผมบอกว่าพ่อของคุณไม่ได้ ‘หนี’ แต่ถูก ‘ลบ’ ออกจากระบบ... คุณจะยังกล้าอ่านบรรทัดต่อไปไหม" น้ำเสียงของธันวาเรียบเฉย ทว่าแฝงกระแสความกดดันบางอย่างที่ทำให้ภัทรินรู้สึกเหมือนหายใจไม่อิ่ม หญิงสาวกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ความรู้สึกไร้ตัวตนในบ้านที่เข้มงวดและเต็มไปด้วยกฎเกณฑ์ของบิดาในอดีตเคยสร้างความอึดอัดให้เธอแทบคลั่ง แต่ในวินาทีนี้ เมื่อรู้ว่าเบื้องหลังความเข้มงวดนั้นมีอำนาจมืดบางอย่างคอยบงการ และบิดาของเธอต้องเผชิญกับอะไรบ้าง ความโกรธเกรี้ยวระลอกใหม่ก็พุ่งพล่านขึ้นมาแทนที่ความหวาดกลัว เธอก้มลงมองเอกสารในมืออีกครั้ง ตัวอักษรพิมพ์ดีดสีดำสนิทบนกระดาษที่เริ่มเหลืองกรอบระบุข้อความชัดเจน *‘บันทึกข้อตกลงและคำสั่งพิทักษ์ความลับระดับสูงสุด: ศาสตราจารย์กฤษฎา... จำเป็นต้องยุติบทบาททางสังคมและถูกแยกตัวออกจากการควบคุมดูแลปกติ เนื่องจากค้นพบความผิดปกติของโครงการจารึกโบราณ และปฏิเสธที่จะส่งมอบบันทึกต้นฉบับแก่คณะกรรมการ’* บรรทัดถัดมามีลายมือหวัดๆ ของพ่อเขียนด้วยหมึกซึมสีน้ำเงินเข้มทับลงไป ซึ่งภัทรินจำได้แม่นยำว่าเป็นลายมือของท่านยามที่เคร่งเครียดที่สุด *‘หากข้อความนี้ถึงมือลูก... แสดงว่าฉันไม่สามารถรอดพ้นจากเงื้อมมือพวกมันได้ สิ่งที่พ่อตามหาไม่ได้เป็นเพียงแค่ประวัติศาสตร์ แต่มันคืออาวุธที่สามารถบิดเบือนความจริงของมนุษยชาติ จงอย่าไว้ใจใคร... แม้แต่คนที่ยืนอยู่ข้างเธอในตอนนี้’* หัวใจของภัทรินกระตุกวูบ ประโยคสุดท้ายเหมือนคมมีดที่กรีดซ้ำลงบนแผลเดิม เธอยังไม่ทันได้เงยหน้าขึ้นทวนคำเตือนนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นจากบันไดวนด้านบน ราวกับมีแขกไม่ได้รับเชิญกำลังบุกรุกเข้ามาในอาคารร้างแห่งนี้ ธันวาเปลี่ยนสีหน้าเป็นเคร่งเครียดในเสี้ยววินาที เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวภัทรินอย่างรวดเร็ว คว้าข้อมือเธอไว้แน่นด้วยแรงที่แทบไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ "พวกมันมาเร็วกว่าที่คิด... ถ้าไม่อยากตายอยู่ที่นี่อย่างไร้ร่องรอยเหมือนพ่อเธอ จงหุบปากแล้ววิ่งตามมา!" ก่อนที่ภัทรินจะได้ทันตั้งคำถามหรือสะบัดมือออก ประตูไม้บานเก่าด้านนอกก็ถูกถีบพังกระเด็นด้วยแรงมหาศาล พร้อมกับแสงไฟฉายกราดส่องเข้ามาในความมืด และเสียงตะโกนก้องที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ— "ปิดทางออกทุกด้าน! อย่าให้ใครเล็ดลอดออกไปได้แม้แต่คนเดียว!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ