คำลวงจากปากผู้ให้กำเนิด

“พ่อกำลังโกหกผม… ไม่สิ พ่อกำลังโกหกตัวเองอยู่ต่างหาก” ภัทรินวางแฟ้มเอกสารสีน้ำเงินเข้มลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวหนา เสียงกระดาษกระทบผิวไม้ดังคมชัดท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับห้องทำงานส่วนตัวของชายผู้เป็นหัวหน้าครอบครัว กลิ่นยาสูบจางๆ ผสมกับกลิ่นอายของหนังสือเก่าที่อบอวลอยู่ในอากาศไม่ได้ทำให้บรรยากาศผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับทำให้รอยร้าวระหว่างสองพ่อลูกเด่นชัดขึ้นจนน่าใจหาย ชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเทาเนี้ยบกริบยังคงนั่งนิ่ง ดวงตาที่เคยคมกล้าดุจเหยี่ยวในวันนี้กลับดูหม่นแสงลงราวกับคนชราที่เพิ่งตระหนักว่าป้อมปราการที่เขาสร้างขึ้นมาตลอดชีวิตกำลังถูกกัดเซาะจากภายใน “ภัทริน...” เสียงของเขาแหบพร่า “ความจริงมันไม่ใช่สิ่งที่เจ้าจะรับมือได้เพียงลำพัง บางเรื่อง... การไม่รู้เลยอาจจะเป็นของขวัญที่ดีที่สุดที่พ่อมอบให้เจ้าได้” “ของขวัญหรือคำสาปกันแน่ครับ?” ภัทรินแค่นยิ้ม มือที่สั่นเทาเล็กน้อยถูกกำไว้แน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ “ตลอดชีวิตที่ผ่านมา พ่อบอกให้ผมอยู่ในกรอบ พ่อบอกให้ผมทำตามรอยจารึกที่พ่อขีดเส้นไว้ให้ จนกระทั่งวันนี้... วันที่ผมได้เห็นรอยจารึกพวกนั้นด้วยตาตัวเอง พ่อยังคิดจะปิดบังผมอยู่อีกเหรอ?” เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของผู้ให้กำเนิด ภัทรินสัมผัสได้ถึงความสั่นไหวที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความเด็ดขาดนั้น พ่อของเขากำลังกลัว กลัวว่าสิ่งที่เคยถูกฝังไว้ใต้ก้นบึ้งของอดีตจะย้อนกลับมาทำลายทุกสิ่งที่เขาสร้างมากับมือ “ลูกไม่รู้อะไรเลย ภัทริน” ผู้เป็นพ่อเอ่ยพลางลุกขึ้นเดินไปที่ตู้โชว์ เขาหยิบกรอบรูปเก่าคร่ำคร่าใบหนึ่งออกมา มือที่เหี่ยวย่นลูบไล้ไปบนกระจกอย่างอาลัยอาวรณ์ “ที่พ่อทำไปทั้งหมด... ที่พ่อต้องกลายเป็นคนใจร้ายในสายตาลูก เพื่อให้ลูกยังมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ได้โดยไม่ต้องแปดเปื้อนกับสิ่งที่คนตระกูลเราเคยทำเอาไว้” ภัทรินก้าวเข้าไปประชิด “งั้นก็บอกผมมาว่าชายที่ชื่อธันวาคนนั้นเขาต้องการอะไรจากผมกันแน่ เขาเป็นคนที่พ่อส่งมาคอยจับตาดูผมใช่ไหม? หรือเขาเป็นภัยคุกคามที่พ่อไม่สามารถกำจัดทิ้งได้เหมือนคนอื่นๆ?” คำถามนั้นราวกับคมมีดที่กรีดลงบนความเงียบ พ่อของภัทรินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไปเป็นความเย็นชาที่ภัทรินไม่เคยเห็นมาก่อน มันไม่ใช่ความเย็นชาของคนที่โกรธเคือง แต่เป็นความเย็นชาของคนที่เตรียมใจจะสูญเสียทุกอย่าง “ถ้าเจ้าอยากรู้ความจริงขนาดนั้น...” ผู้เป็นพ่อหยิบกุญแจดอกหนึ่งที่ซ่อนอยู่ในลิ้นลับออกมาวางบนโต๊ะ “กุญแจดอกนี้จะเปิดห้องใต้ดินในบ้านพักตากอากาศที่เชียงราย ที่นั่นไม่มีสมบัติ ไม่มีมรดก มีเพียงคำตอบที่เจ้าจะเกลียดพ่อไปชั่วชีวิต” ภัทรินคว้ากุญแจนั้นไว้แน่น ความเย็นของโลหะส่งผ่านความสั่นสะท้านไปถึงหัวใจ เขาหันหลังกลับเตรียมจะเดินออกจากห้อง แต่เสียงของพ่อก็รั้งเขาไว้ด้วยถ้อยคำที่ทำให้ทุกย่างก้าวต้องหยุดชะงัก “ระวังตัวให้ดี ภัทริน... ธันวาไม่ได้เป็นคนส่งมาเพื่อคอยจับตาดูเจ้า แต่มันคือ ‘เงา’ ที่เจ้าสร้างขึ้นมาเองในวันที่เจ้าตัดสินใจจะลืมความทรงจำส่วนที่เจ็บปวดที่สุด” ภัทรินหมุนตัวกลับมาด้วยหัวใจที่เต้นรัว “พ่อพูดเรื่องอะไร... เงาที่ผมสร้างขึ้น? พ่อกำลังจะบอกว่าธันวาไม่มีตัวตนจริงงั้นเหรอ?” ยังไม่ทันที่พ่อจะได้เอ่ยคำตอบ ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออกอย่างแรง ร่างสูงโปรดักในชุดสีเข้มที่คุ้นตาของธันวายืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาเรียบเฉย ทว่าดวงตากลับฉายแววเย้ยหยันขณะมองตรงมาที่ภัทริน “คุณพ่อพูดถูกครึ่งหนึ่งครับ ภัทริน” ธันวาก้าวเข้ามาในห้อง เสียงฝีเท้าของเขาเงียบกริบราวกับแมวป่า “ผมไม่ได้มีตัวตนในฐานะมิตรหรือศัตรู... แต่ผมคือตัวแทนของความปรารถนาที่คุณพยายามจะฆ่าทิ้งมาตลอดสิบปี” ธันวาหยิบซองจดหมายฉบับหนึ่งที่ประทับตราครั่งสีแดงสดออกมาวางทับลงบนกุญแจในมือของภัทริน “ก่อนจะไปที่เชียงราย ผมแนะนำให้คุณเปิดอ่าน ‘ความจริง’ ในซองนี้เสียก่อน เพราะคนที่รอคุณอยู่ที่นั่น... ไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก ‘แม่’ ที่คุณเข้าใจว่าเสียชีวิตไปนานแล้ว” ภัทรินนิ่งงัน ราวกับถูกกระชากวิญญาณออกจากร่าง ความลับที่ถูกปิดตายกำลังถูกงัดแงะออกมาพร้อมกันหลายทิศทาง ในขณะที่มือของเขาค่อยๆ ดึงจดหมายฉบับนั้นออกมา เขาเห็นรอยยิ้มที่อ่านไม่ออกบนใบหน้าของธันวา... และเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังของผู้เป็นพ่อที่ทรุดตัวลงกับเก้าอี้ด้วยความพ่ายแพ้ แสงไฟในห้องกะพริบถี่ก่อนจะดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิด และเสียงกระซิบเบาๆ ของธันวาที่ข้างหูภัทรินก็ทำให้เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มลงมา “ยินดีต้อนรับสู่บทสุดท้ายของละครฉากนี้ครับ... ภัทริน” ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางผ่านความสับสนและรอยจารึกแห่งความทรงจำนี้ไปด้วยกันนะครับ - ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ