สายลับในบ้าน

“คุณกำลังบอกว่า... กุญแจดอกนี้ไม่ได้เปิดห้องเก็บเอกสารของพ่อ แต่มันเปิดกล่องดนตรีใบนั้น?” ภัทรินวางกุญแจเงินลงบนโต๊ะทำงานที่ทำจากไม้โอ๊คเก่าแก่ เสียงโลหะกระทบพื้นผิวไม้ดังกังวานเบาๆ แต่บาดลึกเข้าไปในความเงียบงันของห้องสมุดส่วนตัว มือของเธอสั่นเทาเล็กน้อยขณะจ้องมองชายหนุ่มที่ยืนพิงกรอบหน้าต่างอยู่ด้านหลัง ธันวาไม่ได้หันมามอง เขาเพียงแค่มองผ่านม่านหน้าต่างออกไปสู่ความมืดมิดของสวนเบื้องนอก “มันไม่ใช่แค่กล่องดนตรีหรอกภัทริน มันคือภาชนะบรรจุความลับที่พังทลายครอบครัวคุณมาตลอดสิบปี” “คุณรู้ได้ยังไง?” เธอถาม เสียงของเธอแหบพร่า “คุณเข้ามาในบ้านหลังนี้ด้วยความตั้งใจอะไรกันแน่ ธันวา? ตั้งแต่วันแรกที่คุณก้าวเข้ามา... ทุกอย่างมันดูลงล็อกเกินไป จนฉันเริ่มไม่แน่ใจว่าคนอย่างคุณคือผู้ช่วย หรือเป็นเพียงแค่หมากตัวหนึ่งที่เดินเข้ามากดดันฉันให้จนมุมกันแน่” ธันวาหมุนตัวกลับมา สายตาของเขาคมกริบแต่ทว่าแฝงไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะหยั่งถึง เขาเดินเข้ามาใกล้จนภัทรินสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวเขา “ถ้าผมเป็นศัตรู คุณคงไม่ยืนอยู่ตรงนี้เพื่อตั้งคำถามกับผมหรอกครับ แต่สิ่งที่คุณควรจะตั้งคำถามจริงๆ ไม่ใช่ผม... แต่เป็นคนที่คุณไว้ใจที่สุดต่างหาก” ภัทรินชะงัก ลมหายใจของเธอสะดุดไปชั่วขณะ “คุณหมายถึง... แม่?” “ไปที่ห้องโถงกลางสิครับ” ธันวาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด “ในจังหวะที่นาฬิกาลูกตุ้มตีบอกเวลาเที่ยงคืน หากคุณต้องการเห็นความจริงที่แสนเจ็บปวด ก็จงไปดูด้วยตาตัวเองว่าใครกันที่เข้าไปยุ่งกับแฟ้มลับชุดนั้นในทุกคืนที่พายุเข้า” ภัทรินไม่ได้รอให้เขาอธิบายต่อ เธอพุ่งตัวออกจากห้องสมุดทันที หัวใจเต้นรัวราวกับกลองรบ บรรยากาศภายในบ้านเงียบเชียบจนได้ยินเสียงฝีเท้าของตัวเองที่กระทบกับพื้นหินอ่อน ความรู้สึกไร้ตัวตนที่เธอเคยเผชิญมาตลอดชีวิตดูเหมือนจะถูกแทนที่ด้วยความหวาดระแวงที่ก่อตัวเป็นรูปร่างขึ้นมาอย่างชัดเจน เธอซ่อนตัวอยู่ในเงามืดของบันไดวน สายตาจับจ้องไปที่ประตูห้องทำงานของบิดาที่ถูกล็อกไว้อย่างแน่นหนาเสมอ แต่ในคืนนี้ บานประตูนั้นกลับแง้มเปิดออกเพียงเล็กน้อย แสงสลัวจากตะเกียงน้ำมันภายในห้องลอดผ่านช่องประตูออกมาเป็นเส้นบางๆ เวลาล่วงเลยไปจนกระทั่งเข็มนาฬิกาลูกตุ้มใบยักษ์เริ่มขยับเข้าใกล้เลขสิบสอง เสียงกลไกเฟืองเหล็กดังกังวานไปทั่วโถงทางเดิน ก่อนที่เสียงตีบอกเวลาจะเริ่มขึ้น *ตึง... ตึง... ตึง...* ในจังหวะที่เสียงระฆังที่สามดังขึ้น ประตูห้องทำงานเปิดกว้างออกร่างหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืด ภัทรินกลั้นหายใจ ร่างนั้นก้มลงจัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อย มือที่สั่นเทาถือซองเอกสารสีน้ำตาลไว้แน่น ท่าทีที่ดูอ่อนโยนและใจดีที่เธอคุ้นเคยมาตลอดชีวิตบัดนี้กลับกลายเป็นท่าทีที่เต็มไปด้วยความระแวดระวัง ภัทรินจำแผ่นหลังนั้นได้ดี... ร่างที่เธอเคารพรักและเป็นที่พึ่งทางใจเพียงหนึ่งเดียวในบ้านหลังที่ไร้ความอบอุ่นนี้ “แม่...” เธอหลุดปากออกมาเบาๆ หญิงวัยกลางคนชะงักกึก ร่างนั้นแข็งค้างก่อนจะค่อยๆ หันกลับมา แสงไฟจากโถงทางเดินสาดกระทบใบหน้าที่ซีดเผือด แววตาที่มักจะมองภัทรินด้วยความรักและห่วงใย บัดนี้กลับว่างเปล่าและเย็นชาอย่างน่าสะพรึงกลัว เธอไม่ได้ตกใจที่ถูกพบ แต่เธอกลับมองภัทรินด้วยความเสียดาย เหมือนกับผู้เล่นหมากรุกที่ทำตัวหมากตัวสำคัญหลุดมือไป “ลูกไม่ควรจะตื่นมาในเวลานี้เลย ภัทริน” เสียงของแม่ราบเรียบ ไร้ซึ่งร่องรอยของความรู้สึกผิด “ความจริงบางอย่าง... มันหนักหนาเกินกว่าที่เด็กที่ถูกเลี้ยงมาในกรงทองอย่างลูกจะแบกรับไหว” “สิ่งที่แม่ถืออยู่ในมือคืออะไรคะ?” ภัทรินก้าวออกมาจากเงามืด “และทำไม... ทำไมแม่ถึงต้องทำลายครอบครัวเราด้วยการขายความลับให้คนพวกนั้น?” แม่ยิ้ม ยิ้มที่ทำให้ภัทรินรู้สึกเหมือนหัวใจถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ “ฉันไม่ได้ทำลายครอบครัวนี้หรอกนะภัทริน ฉันแค่กำลังล้างแค้นคนที่สร้างกรงนี้ให้ฉันอยู่มาตลอดสามสิบปีต่างหาก” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังของภัทริน เธอหันไปมองและพบธันวายืนอยู่ตรงนั้น แต่สิ่งที่ทำให้เธอแทบหยุดหายใจไม่ใช่การปรากฏตัวของเขา หากแต่เป็นปืนพกกระบอกเล็กที่เขาถืออยู่ในมือ และปลายกระบอกนั้น... ไม่ได้เล็งไปที่แม่ของเธอ แต่มันเล็งมาที่กลางหน้าอกของเธอเอง “ขอโทษด้วยนะภัทริน” ธันวาพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย “แต่เป้าหมายของผม ไม่เคยเป็นแม่ของคุณ... ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว” ในเสี้ยววินาทีนั้น เสียงกระแทกของประตูหน้าบ้านก็ดังสนั่นขึ้นพร้อมกับเสียงฝีเท้าของชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งที่พุ่งเข้ามาล้อมรอบตัวเธอไว้ ภัทรินตระหนักได้ในทันทีว่าแผนผังความลับที่เธอพยายามไขมาตลอดชีวิต แท้จริงแล้วเป็นเพียงเหยื่อล่อที่ถูกวางไว้เพื่อกำจัดเธอให้พ้นทางเท่านั้น ท่ามกลางความมืดมิดและกลิ่นไอของความทรยศ ภัทรินมองไปที่แม่ของเธอที่พยักหน้าให้ชายฉกรรจ์กลุ่มนั้นราวกับผู้สั่งการ ทั้งหมดนี้คือละครที่ถูกจัดฉากไว้เพื่อต้อนเธอเข้าสู่กับดักที่ไม่มีทางออก และกุญแจเงินในมือของเธอก็กลายเป็นเพียงสัญลักษณ์แห่งความเขลาที่เธอหลงเชื่อใจคนผิดมาโดยตลอด ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ