จุดวิกฤตแห่งจักรวาล

"โกหก..." เสียงของอีออนสั่นพร่าขณะที่เขาก้าวถอยหลัง ปลายเท้าของเขาสัมผัสกับขอบเหวแห่งความเป็นจริงที่กำลังแตกร้าว ดร.เวร่ายืนอยู่เบื้องหน้า ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว เธอไม่ได้ดูสะทกสะท้านกับแรงสั่นสะเทือนมหาศาลที่เกิดจากระบบควอนตัมเบื้องหลังเลยแม้แต่น้อย "ความจริงมักจะเจ็บปวดเสมอครับ อีออน" เวร่าแค่นยิ้ม มุมปากของเธอหยักโค้งอย่างเย็นชา "คุณคิดว่าลูปเวลาห้าพันครั้งที่คุณพยายามแก้ไขมันคือการทดลองที่ล้มเหลวหรือเปล่า? เปล่าเลย... มันคือการกลั่นกรอง ทุกครั้งที่คุณพยายามหยุดยั้งโศกนาฏกรรม คุณกำลังหล่อหลอม 'เธอ' ให้สมบูรณ์แบบในฐานะอาวุธทำลายล้างสถานะแห่งเอกภพ" อีออนกำหมัดแน่น เลือดซึมออกมาจากรอยแผลที่เขากัดริมฝีปากตัวเอง ความเย็นชาที่เขาสั่งสมมานานปีเพื่อเป็นเกราะป้องกันจิตใจบัดนี้แตกสลายลงเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย " 'เอลิน่า' ตายไปแล้ว ผมเห็นกับตา เธอสลายไปในนิวเคลียสของเครื่องจักรนั่น!" "คุณเห็นแค่สิ่งที่โปรโตคอลอยากให้คุณเห็น" เวร่าก้าวเข้ามาใกล้ แววตาของเธอคมกริบดุจมีดโกน "ในจุดวิกฤตแห่งจักรวาลนี้ เวลาไม่ได้วิ่งเป็นเส้นตรง แต่มันม้วนตัวเหมือนเกลียวสว่านที่รอคอยการกระแทกครั้งสุดท้าย เอาสิ... ปลดล็อกรหัสผ่านนั้นเลย ถ้าคุณกล้าพอจะเผชิญหน้ากับความว่างเปล่าที่อยู่หลังม่านนั้น" อีออนไม่ได้ฟังอีกต่อไป มือของเขาสั่นระริกขณะป้อนคำสั่งลงบนแผงควบคุมโฮโลแกรมที่ลอยอยู่กลางอากาศ อัลกอริทึมสุดท้าย... สิ่งที่เขาแลกมาด้วยทุกอย่างในชีวิตกำลังจะทำงาน ทันใดนั้น ท้องฟ้าเหนือห้องปฏิบัติการกลับกลายเป็นสีดำสนิท ไร้ซึ่งแสงดาวหรือเงาของอวกาศ มันคือสีดำที่ไร้ตัวตน เป็นความว่างเปล่าที่แท้จริง *ตึง!* เสียงสัญญาณเตือนดังขึ้นในหัวของอีออน แต่มันไม่ใช่เสียงจากเครื่องจักร มันคือเสียงกระแทกของความทรงจำมหาศาลที่พุ่งเข้าใส่สมองของเขาในเสี้ยววินาทีเดียว ภาพของเอลิน่าในวันแรกที่พวกเขาพบกัน ภาพรอยยิ้มของเธอท่ามกลางทุ่งดอกไม้ที่ไม่มีอยู่จริงในโลกปัจจุบัน ภาพความตายของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าในลูปนับพันครั้ง เสียงกรีดร้องของเธอที่ถูกระบบบิดเบือน ความรู้สึกรัก ความเกลียดชัง ความสิ้นหวัง และความปรารถนาที่จะทำลายล้างจักรวาลทิ้งไปเสีย ทั้งหมดนี้หลั่งไหลเข้ามาเหมือนเขื่อนที่แตกทะลักเข้าสู่สมองของอีออน "อ๊ากกกก!" อีออนทรุดลงกับพื้น สองมือยันขมับขมวดแน่น ความเจ็บปวดไม่ได้อยู่ที่ร่างกาย แต่มันคือการถูกฉีกทึ้งตัวตนจนแทบแตกดับ เขาเห็นมันแล้ว... เห็นความจริงที่เวร่าซ่อนไว้ เอลิน่าไม่ได้ตาย แต่จิตสำนึกของเธอถูกหั่นออกเป็นล้านเสี้ยว กระจายตัวอยู่ในทุกจังหวะเวลาที่อีออนเคยย้อนกลับไป และตอนนี้ ทุกเสี้ยวของเธอได้หลอมรวมกลับมาที่นี่... ที่จิตใจของเขา "คุณรู้ไหมครับอีออน" เสียงของเวร่าดังสะท้อนอยู่ไกลๆ ราวกับมาจากก้นบึ้งของมหาสมุทร "ตอนนี้ตัวคุณไม่ได้มีแค่หนึ่งคนแล้ว แต่คุณกำลังแบกรับภาระของตัวคุณเองนับพันเวอร์ชันที่เคยผิดพลาดไว้ในสมองเพียงชุดเดียว" อีออนเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีเงินวาวโรจน์ด้วยพลังงานควอนตัมที่เข้มข้นจนแทบจะเผาผลาญเส้นประสาท เขาสามารถมองเห็นโครงสร้างของจักรวาลในระดับโมเลกุล เห็นเส้นเวลาที่ซ้อนทับกันเหมือนเส้นด้ายที่ยุ่งเหยิง และที่จุดศูนย์กลางของด้ายทั้งหมดนั้น... มีหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ เธอหันกลับมามองเขา ใบหน้าที่คุ้นเคยแต่ทว่าเย็นชาไร้ความรู้สึก ราวกับรูปสลักจากหินออบซิเดียน "เอลิน่า..." อีออนพึมพำ น้ำเสียงแผ่วเบาจนเกือบจะเป็นเสียงกระซิบ เธอไม่ได้ตอบโต้ แต่ยกมือขึ้นช้าๆ แรงกดดันมหาศาลบีบอัดจนบรรยากาศโดยรอบกลายเป็นสุญญากาศ เวร่าถอยหลังออกไปทันทีด้วยความพึงพอใจ "นั่นแหละครับ... จุดวิกฤตของแท้ อาวุธที่รักที่สุดของคุณตื่นขึ้นแล้ว และเธอไม่ได้จำว่าคุณคือใคร" อีออนพยายามจะลุกขึ้น แต่ร่างของเขาถูกตรึงไว้ด้วยมวลสารแห่งเวลาที่บิดเบี้ยว เอลิน่าค่อยๆ ลอยตัวขึ้นสู่เบื้องบน แสงสีขาวเจิดจ้ากระจายออกจากร่างของเธอ แสงที่พร้อมจะลบเลือนทุกอย่างในจักรวาลนี้ให้หายไป เหมือนการลบคำสั่งผิดๆ ออกจากโปรแกรมที่ล้มเหลว เขาตระหนักได้ในเสี้ยววินาทีนั้นว่า การหยุดลูปนี้ไม่ได้หมายถึงการช่วยเธอ แต่หมายถึงการให้เธอทำลายทุกอย่างตามเจตจำนงที่เวร่าปลูกฝังไว้ในตัวเธอ... หรือไม่เขาก็ต้องทำสิ่งที่โหดร้ายที่สุดในชีวิต เขามองเห็นทางเลือกบนหน้าจอที่ฉายชัดในมโนทัศน์ มันคืออัลกอริทึมที่เขาสร้างขึ้นเพื่อทำลายลูปเวลา แต่มันมีค่าใช้จ่าย... ค่าใช้จ่ายที่เขาไม่เคยนึกถึงมาก่อน "ถ้าคุณลบเธอตอนนี้ ความทรงจำทั้งหมดจะหายไป จักรวาลจะอยู่รอด แต่เธอจะไม่เคยมีตัวตนอยู่แม้แต่ในจินตนาการของคุณอีกต่อไป" เวร่ากระซิบข้างหูเขาอย่างเยือกเย็น อีออนมองมือตัวเองที่กำลังเริ่มสลายกลายเป็นละอองควอนตัม เขาหันไปมองเอลิน่าที่เงื้ออาวุธแห่งกาลเวลาขึ้นเหนือศีรษะเตรียมจะทุบลงมาบนแกนหลักของความเป็นจริง เขาเหลือเวลาอีกเพียงเสี้ยวลมหายใจ ก่อนที่ทุกสิ่งทุกอย่างจะถูกรีเซ็ตหรือหายสาบสูญไปตลอดกาล นิ้วมือของเขาวางลงบนปุ่มสั่งการสุดท้าย หัวใจที่เต้นรัวเหมือนกลองรบของเขาหยุดลงชั่วขณะเมื่อเห็นภาพเงาใครบางคนก้าวออกมาจากหลังร่างของเอลิน่า... เงาของคนที่เขาเพิ่งฆ่าไปเมื่อลูปที่แล้ว "ขอบคุณที่ทำตามแผนที่วางไว้ให้อย่างดีครับ... ตัวผมในอดีต" ร่างเงาสวมชุดคลุมสีเทาเข้มยิ้มให้เขาอย่างสมเพช ก่อนจะกดปุ่มกดยกเลิกการทำงานทั้งหมดด้วยตัวเอง ความมืดมิดที่แท้จริงเริ่มกลืนกินทุกอย่างรอบตัวอีออนไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงหัวเราะที่ดังก้องอยู่ในมิติที่ไร้กาลเวลา... ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดวิกฤตนี้กับผมครับ หวังว่าตอนต่อไปจะทำให้ท่านตื่นเต้นยิ่งกว่าเดิมนะครับ ควอนตัมคอร์