ตื่นขึ้นมาพร้อมระบบแจ้งเตือนสุดป่วน

กลิ่นอายฉุนกึ๊กของผงโพแทสเซียมไนเตรตและซัลเฟอร์ยังคงติดอยู่ปลายจมูก ทว่าสัมผัสที่กดทับแผ่นหลังอยู่กลับไม่ใช่พื้นกระเบื้องเย็นเฉียบของห้องทดลองใต้ดินแห่งเดิม แต่เป็นความนุ่มยวบของฟูกขนเป็ดราคาแพงที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของไม้จันทน์หอม ค일ขมวดคิ้วมุ่น นิ้วเรียวยาวที่เคยชินกับการคีบหลอดแก้วทดลองกระดิกเล็กน้อยเพื่อประเมินสถานการณ์ ดวงตาสีเข้มค่อยๆ ปรือเปิดขึ้นรับแสงไฟสีนวลจากโคมระย้าคริสตัลเบื้องบน เพดานห้องไม่ได้ทำจากหินปูนชื้นแฉะ แต่เป็นปูนฉาบเรียบสลักลวดลายเครือเถาเวทมนตร์สีทองอร่าม ซึ่งกำลังเรืองแสงจางๆ เพื่อปรับอุณหภูมิห้องให้อบอุ่นกำลังดี นี่ไม่ใช่ห้องทดลองของเขาในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด และแน่นอนว่าร่างเนื้อที่กำลังหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอนี้ก็ไม่ใช่ของเขาเช่นกัน "ฟื้นแล้วสินะ เจ้าตัวปัญหา... หรือควรเรียกว่า 'แขกผู้มาเยือน' จากต่างมิติที่ดีล่ะ?" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลดังขึ้นจากมุมมืดริมหน้าต่างบานสูง ค일ดีดตัวลุกขึ้นด้วยสัญชาตญาณการเอาตัวรอด สายตาคมกริบกวาดสำรวจพื้นที่รอบตัวอย่างรวดเร็ว—ห้องนอนกว้างขวางสไตล์โกธิกโมเดิร์น หนังสือเวทมนตร์นับร้อยเล่มเรียงรายบนชั้นไม้มะฮอกกานี และที่ระเบียงนั้น... ร่างระหงในชุดคลุมสีขาวสนิทของอาจารย์ประจำสถาบันกำลังยืนหันหลังให้ แสงจันทร์ยามค่ำคืนสาดส่องกระทบเส้นผมสีเงินยววงที่ปล่อยยาวสยายถึงกลางหลัง เซเลสเต้... อาจารย์สาวลึกลับผู้กุมอำนาจเวทมนตร์โบราณอันดับต้นๆ ของสถาบันเวทมนตร์อาร์เคเดีย ค일นิ่งงัดสมองประมวลผล ความทรงจำแปลกปลอมนับร้อยสายไหลทะลักเข้ามาในหัวราวกับเขื่อนแตก—ร่างนี้เป็นของ 'ค일 เวลเลอร์' นักเรียนปีสองผู้ไร้พรสวรรค์ ถูกตราหน้าว่าเป็นตัวถ่วงของชั้นเรียนเวทมนตร์ธาตุ และเพิ่งเป็นลมหมดสติไปจากการฝืนใช้มานานาเกินขีดจำกัดในการทดสอบภาคปฏิบัติช่วงบ่าย ทว่าในความทรงจำเหล่านั้น กลับมีบางสิ่งที่อยู่นอกเหนือสามัญสำนึกของโลกใบนี้ฝังอยู่ด้วย *ติ๊ง!* เสียงใสราดกริ่งแก้วดังขึ้นก้องอยู่ในโสตประสาท ไม่ใช่เสียงจากโลกภายนอก แต่เป็นเสียงที่สะท้อนมาจากจิตวิญญาณโดยตรง [ระบบรูนโบราณ (Ancient Rune System) ทำการเชื่อมต่อกับจิตวิญญาณของโฮสต์เสร็จสิ้น 100%] [ตรวจพบจิตวิญญาณระดับอัจฉริยะจากต่างมิติ กำลังปรับเทียบโครงสร้างสมองและทักษะการปรุงยาขั้นสูง...] [ภารกิจแรกเริ่มต้นขึ้น: เอาชีวิตรอดจากการทดสอบจิตวิทยาของอาจารย์เซเลสเต้ใน 10 นาทีแรก] ค일มุมกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว แม้สถานการณ์ตรงหน้าจะชวนให้หัวใจเต้นระส่ำ แต่ในฐานะอดีตนักปรุงยาผู้หมกมุ่นกับการแก้สมการเคมีและโครงสร้างโมเลกุลที่ซับซ้อน การปรากฏขึ้นของ "ระบบ" ที่มีเงื่อนไขและกฎเกณฑ์ชัดเจนแบบนี้ กลับทำให้เขารู้สึก "สนุก" มากกว่าหวาดกลัว เซเลสเต้หันกลับมาอย่างช้าๆ ดวงตาสีฟ้าครามราวกับมหาสมุทรลึกคู่นั้นจ้องมองตรงมายังเขา ราวกับจะทะลุทะลวงเข้าไปถึงก้นบึ้งของความคิด เธอย่างก้าวเข้ามาใกล้ทีละน้อย กลิ่นอายของเวทมนตร์ธาตุน้ำแข็งบริสุทธิ์แผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด "เธอเปลี่ยนไป..." เซเลสเต้เอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความระแวงระวังอย่างปิดไม่มิด "เด็กที่เอาแต่นั่งก้มหน้าและร้องไห้เมื่อถูกรังแกเมื่อวานนี้... ไฉนจึงมีสายตาที่กำลังวิเคราะห์ฉันราวกับฉันเป็นแค่ตัวแปรในสมการทางเคมีแบบนั้นล่ะ, ค일 เวลเลอร์?" ค일สูดหายใจเข้าลึกเพื่อปรับจังหวะการเต้นของหัวใจ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยด้วยท่าทีที่สุขุมและเยือกเย็นเกินกว่าเด็กวัยสิบหกปีทั่วไปพึงมี รอยยิ้มสุภาพถูกประดับไว้บนใบหน้าอย่างสมบูรณ์แบบ "อาจารย์เซเลสเต้เข้าใจผิดแล้วครับ ผมก็ยังเป็นผม... เพียงแต่การหมดสติไปครั้งนี้ ทำให้ผมตระหนักได้ว่า เวลาชีวิตของคนเรานั้นสั้นเกินกว่าจะมามัวเสียเวลาหวาดกลัวสิ่งที่ไม่จำเป็น" ค일สบตากับอาจารย์สาวตรงๆ โดยไม่หลบเลี่ยง "อีกอย่าง... การที่อาจารย์เรียกผมมาคุยตามลำพังในยามวิกาลเช่นนี้ คงไม่ใช่แค่เรื่องตักเตือนเรื่องผลการเรียนที่ย่ำแย่หรอกกระมังครับ?" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องนอนชั่วขณะ เซเลสเต้หรี่ตาสลักเสลาคู่นั้นลงเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาที่ยากจะคาดเดาปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอ "เธอฉลาดขึ้น... หรือพูดให้ถูกคือ เธออันตรายขึ้น" อาจารย์สาวก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา ห่างกันเพียงแค่เอื้อมมือ "สถาบันของเรากำลังเผชิญกับ 'ภัยคุกคาม' ที่ซ่อนอยู่ใต้พรม และฉันกำลังมองหาผู้ช่วยที่มีสมองมากพอจะช่วยถอดรหัสรูนปริศนา... หวังว่าเธอจะไม่ทำให้ฉันผิดหวังนะ" ในจังหวะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบในหัวก็ดังขึ้นอีกครั้งด้วยโทนเสียงที่เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน [คำเตือนระดับ SSS: ตรวจพบร่องรอยพลังงานความมืดระดับสูงกำลังเคลื่อนตัวเข้าสู่หอพักนักเรียนทิศเหนือ] [เงื่อนไขภารกิจต่อเนื่อง: ร่วมมือกับอาจารย์เซเลสเต้ในการสะกดรอยพลังงานปริศนา ก่อนที่ระฆังยามวิกาลจะดังขึ้นครบสามครั้ง] [บทลงโทษหากล้มเหลว: ความทรงจำในชาติก่อนจะถูกลบเลือนถาวร] ค일ชะงักไปชั่ววินาทีเมื่ออ่านข้อความเบื้องหลังม่านตา ดวงตาสีเข้มหันกลับไปมองนอกหน้าต่างทันที ยอดแหลมของหอพักทิศเหนือถูกปกคลุมด้วยกลุ่มหมอกสีดำทมิฬที่กำลังบิดเบี้ยวผิดธรรมชาติ และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ... เงาร่างหนึ่งกำลังยืนตระหง่านอยู่บนยอดหอพักนั้น ปลดปล่อยอوراที่แม้แต่ผู้ใช้เวทมนตร์ระดับสูงยังต้องสั่นสะท้าน "ดูเหมือนว่า... ค่ำคืนอันเงียบสงบของเราคงจะต้องถูกยกเลิกเสียแล้วกระมังครับ, อาจารย์" ค일หันกลับมาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แววตากลับเป็นประกายวาววโรจน์อย่างท้าทาย เซเลสเต้ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นปฏิกิริยาของลูกศิษย์ที่ไม่มีความตื่นตระหนกเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย เธอยังไม่ทันได้เอ่ยปากถามอะไรเพิ่มเติม เสียงโลหะกระทบกันกังวานก้องก็ดังสนั่นมาจากหอพักทิศเหนือ—ระฆังยามวิกาลครั้งที่หนึ่งดังขึ้นแล้ว และในเสี้ยววินาทีก่อนที่ระฆังครั้งที่สองจะดังขึ้น ประตูไม้บานหนาของห้องพักก็ถูกระเบิดออกเป็นจุลด้วยแรงดันเวทมนตร์อันมหาศาล พร้อมกับการปรากฏตัวของแขกไม่ได้รับเชิญที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมาเยือนเร็วขนาดนี้! โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในก้าวแรกนี้ จากใจจริงครับ — อาร์เธอร์มนตราสวรรค์