ค่ำคืนที่โหยหา

"คุณไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องตัวฉัน... คินน์" เสียงของรินรดาสั่นพร่าเล็กน้อยขณะที่แผ่นหลังบางแนบชิดติดกับบานประตูห้องนอนที่ถูกล็อกกลอนไว้แน่นหนา ความมืดสลัวในยามวิกาลขับเน้นให้เงาร่างของชายหนุ่มที่ยืนประชิดดูราวกับปีศาจร้ายผู้กระหายการลงทัณฑ์ ดวงตาคมกราบของคินน์ ธนดล วาวโรจน์เต็มไปด้วยเพลิงอารมณ์ที่ถูกสะกดกลั้นมาเนิ่นนาน ความเย่อหยิ่งและเย็นชาที่เคยใช้เป็นเกราะกำบังพังทลายลงเหลือเพียงความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ไม่อาจควบคุม "ไม่มีสิทธิ์อย่างนั้นหรือ..." คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นแหบพร่าจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปไล้กรอบหน้าเนียนนุ่มของอดีตภรรยาอย่างจาบจ้วงแต่ทว่าสั่นเทา "ริน... คุณลืมไปแล้วหรือว่าร่างกายนี้เคยเป็นของใคร และกี่ครั้งที่เราสองคนเคยผูกพันกันจนแทบหลอมละลายเป็นร่างเดียว" คำพูดนั้นบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของรินรดา หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองศึก ความโกรธแค้นที่เธอพยายามก่อกำแพงขึ้นมาปกป้องตัวเองตลอดหลายปีที่ผ่านมา กำลังถูกความร้อนรุ่มจากสัมผัสของเขาเผาผลาญจนมอดไหม้ เธียพยายามเบือนหน้าหนี ปฏิเสธสัมผัสวาบหวามที่เริ่มไล่เลี่ยจากปลายคางมนลงมาสู่ลำคอระหง แต่ทว่า... ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดผิวเนื้อกลับทำให้เรี่ยวแรงของเธอล่องลอยหายไปเสียดื้อๆ "ปล่อยฉันนะ... เราหย่ากันแล้ว คินน์" เธอพยายามเค้นเสียงแข็งขืน ทว่ามันช่างไร้พลังเมื่อปลายนิ้วซุกซนของเขาเริ่มสอดแทรกเข้าไปใต้สาบเสื้อเนื้อนุ่ม ลูบไล้ผิวเนื้อเนียนละเอียดที่สั่นสะท้านภายใต้การควบคุมของเขา "กฎหมายอาจจะตัดขาดเราจากกันได้ ริน... แต่สัญชาตญาณของร่างกายคุณ มันปฏิเสธผมไม่ได้" สิ้นคำพูดนั้น ริมฝีปากหยักลึกก็ทาบทับลงมาปิดเรียวปากอิ่มที่กำลังจะอ้าเอื้อนคำปฏิเสธ รสจูบในค่ำคืนนี้ไม่ได้นุ่มนวลอ่อนหวานเหมือนวันวาน แต่มันคือน้ำ It ผสมผสานระหว่างความโหยหา ความเจ็บปวด และแรงอารมณ์ที่อัดอั้นมานานนับปี คินน์บดขยี้เรียวปากนุ่มด้วยความกระหาย โกยเอาลมหายใจทั้งหมดของเธอไปอย่างไร้ความปรานี รินรดาครางฮือในลำคอ มือเรียวที่เคยทุบตีแผงอกกว้างเพื่อขัดขืน ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำทึบเสื้อสูทราคาแพงของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว แรงดึงดูดระหว่างคนทั้งคู่รุนแรงเกินกว่าจะต้านทาน ร่างบางอ่อนยวบลงในอ้อมแขนที่แข็งแกร่งดั่งคีมเหล็ก ความเงียบงันในห้องนอนกว้างถูกแทนที่ด้วยเสียงหอบหายใจกระชั้นชิด อุณหภูมิรอบกายพุ่งสูงขึ้นจนน่าใจหาย คินน์อุ้มร่างบางขึ้นแนบอกโดยที่ริมฝีปากยังคงไม่ละจากกลีบปากบวมเจ่อ รินรดารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังตกลงไปในหลุมพรางที่เธอเป็นคนขุดขึ้นมาเอง ร่างของเธอถูกวางลงบนเตียงนอนกว้างอย่างทะนุถนอมในเสี้ยววินาที แต่ทว่าแววตาของเขากลับดุจดั่งนักล่าที่พร้อมจะกลืนกินเธอทั้งตัว แสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งเผยให้เห็นหยาดน้ำใสที่เอ่อคลอหน่วยตาของรินรดา มันคือหยาดน้ำตาแห่งความพ่ายแพ้ พ่ายแพ้ต่อหัวใจตัวเอง พ่ายแพ้ต่อสัมผัสที่เธอโหยหามาตลอดทั่วยามหลับและตื่น "มองผมสิ ริน..." เขากระซิบชิดใบหู เสียงนั้นพร่าสั่นและเต็มไปด้วยเวทมนตร์สะกด "มองตาผม แล้วบอกว่าคุณไม่ต้องการผม... บอกสิว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา คุณไม่เคยคิดถึงผมเลย" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตากลมโตสบประสานกับนัยน์ตาคมกริบที่สะท้อนเงาของเธออยู่ภายในนั้น ไม่มีคำปฏิเสธใดหลุดลอดออกมาจากเรียวปากสีระเรื่อ มีเพียงเสียงสะอื้นแผ่วเบาที่กลืนหายไปกับรสจูบครั้งใหม่ที่ลึกซึ้งและร้อนแรงยิ่งกว่าเดิม มือหนาของคินน์ปลดเปลื้องอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายออกอย่างไร้ความปราณี เปิดเผยเรือนร่างอรชรที่งดงามราวกับงานศิลปะชั้น เลิศ ผิวขาวเนียนผ่องตัดกับแสงสลัวของโคมไฟหัวเตียงทำให้ชายหนุ่มแทบคลั่ง สัมผัสจากปลายนิ้วและริมฝีปากอุ่นจัดไล่เลี่ยไปทั่วทุกตารางนิ้วบนเรือนร่าง สร้างความเสียวซ่านจนรินรดาต้องแอ่นกายเข้าหาโดยสัญชาตญาณ เสียงครางหวานหูหลุดลอดออกมาจากริมฝีปากที่เผยอออกอย่างควบคุมไม่ได้ ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีทั้งหมดถูกแผดเผาจนมอดไหม้ในกองเพลิงแห่งเสน่หา คินน์เคลื่อนกายเข้าหาด้วยจังหวะที่เนิบนาบแต่ทว่าลุ่มลึก เร้าอารมณ์ให้พุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดทีละน้อย ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความโหยหาและการไถ่บาป รินรดาจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างของอดีตสามีเพื่อระบายความเสียวซ่านที่โถมซัดเข้ามาเป็นระลอกๆ ความเจ็บปวดในอดีตถูกชะล้างด้วยหยาดเหงื่อและลมหายใจที่ประสานกันเป็นหนึ่งเดียว ห้องทั้งห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความรัก ความใคร่ และความเจ็บปวดที่ถูกหลอมรวมเข้าด้วยกันอย่างแยกไม่ออก ในห้วงเวลาที่อารมณ์พุ่งทะยานไปถึงขีดสุด โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุน มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกันและความสุขสมที่ระเบิดออกราวกับดอกไม้ไฟในความมืด รินรดากอดร่างหนาแน่นซบหน้าลงกับลาดไหล่กว้าง ปล่อยให้น้ำตาแห่งความโล่งใจและอัดอั้นไหลรินอาบแก้ม ขณะที่คินน์ก้มลงจุมพิตขมับชื้นเหงื่อของเธอซ้ำๆ พลางกระซิบคำว่ารักซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับคนเสียสติ ทว่า... ท่ามกลางความเงียบสงบที่เริ่มโรยตัวลงมาปกคลุมหลังจากบทรักอันเร่าร้อนสิ้นสุดลง เสียงฝีเท้าเล็กๆ และเสียงเคาะประตูก็จุดประกายความจริงอันโหดร้ายให้กลับคืนมาอีกครั้ง "คุณพ่อขา... คุณแม่บอกว่าคุณเป็นแค่คนแปลกหน้า... แล้วทำไมตอนนี้คุณถึงมาอยู่ในห้องของพวกเราล่ะคะ?" ร่างของคินน์และรินรดาแข็งค้างในทันที เลือดในกายเย็นเฉียบเมื่อเสียงใสแจ๋วของเด็กชายวัยสามขวบดังขึ้นจากหน้าประตูห้องนอนที่เปิดแง้มไว้โดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็น! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งลึกซึ้งไปกับห้วงอารมณ์อันเปราะบางนี้กับมิคายามวิกาลนะคะ