ความเงียบงันก่อนพายุใหญ่

เสียงสะท้อนของตราประทับหยกมังกรที่กระแทกลงบนโต๊ะทรงพระอักษรดังสนั่นหวั่นไหว ดังก้องกังวานไปทั่วตำหนักไท่เหอ ราวกับเสียงคำรามครั้งสุดท้ายของพญาอินทรีที่ถูกเด็ดปีก "องค์ชายสามหลงจิ้ง... ก่อกบฏคิดคดทรยศต่อแผ่นดิน ซ่องสุมกำลังพลนอกเหนือราชโองการ และใช้เล่ห์เพทุบายลอบปลงพระชนม์... โทษมหันตโทษฉกรรจ์นี้ ให้ปลดจากฐานันดรศักดิ์กลายเป็นสามัญชนทันที! เนรเทศไปยังมณฑลชิงโจวแดนทุรกันดารชั่วชีวิต ห้ามผู้ใดในราชสำนักหยิบยื่นความช่วยเหลือ มิฉะนั้นจักต้องรับโทษประหารเก้าชั่วโคตร!" ราชโองการสีทองคำเปลวถูกสะบัดทิ้งลงแทบเท้าของมหาดเล็กผู้ตัวสั่นเทา องค์ชายสามหลงจิ้งในยามนี้ไม่มีเค้าโครงของความสง่างามเย่อหยิ่งดังเช่นวันวาน เส้นผมดำขลับหลุดลุ่ยไม่เป็นทรง อาภรณ์แพรพรรณปักลายมังกรห้าเล็บเปรอะเปื้อนคราบฝุ่นละอองและรอยน้ำตา เขากวาดสายตามองขุนนางนับร้อยที่ก้มหน้าหลบตา นิ่งงันดั่งหุ่นกระบอกไร้จิตวิญญาณ ก่อนที่เสียงหัวเราะบ้าคลั่งจะดังหลุดจากลำคอแหบแห้ง "ฮ่าๆๆ... ดี! ช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก! เสด็จพ่อ... ท่านช่างลำเอียงยิ่งนัก พวกมัน..." หลงจิ้งชี้หน้าเหล่าราชองครักษ์ที่ก้าวเข้ามาประกบซ้ายขวา ดวงตาแดงก่ำด้วยเส้นเลือดเต็มไปด้วยความแค้นเคืองทะยาน "พวกท่านคิดว่าโค่นข้าแล้วแผ่นดินนี้จะสงบสุขอย่างนั้นหรือ? หลงเฟิงเฉิน... เจ้าสารเลวผู้นั้นมันจ้องจะฮุบบัลลังก์ตั้งแต่แรกแล้ว!" "1ลากตัวนักโทษออกไป!" เสียงประกาศิตเฉียบขาดของขันทีเฒ่าดังขึ้นตัดบท ร่างของอดีตองค์ชายสามถูกฉุดกระชากลากถูออกไปตามพื้นหินอ่อน ความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านปกคลุมท้องพระโรงอีกครั้ง ไม่มีผู้ใดกล้าแม้แต่จะหายใจแรง บรรยากาศภายในวังหลวงอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความตายและความพินาศที่คืบคลานเข้ามาทุกขณะ ณ เรือนประจิมอันเงียบสงบ สวี่ว่านชิงนั่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะเครื่องแป้งไม้จันทน์หอม นางกำลังใช้หวีงาช้างสางเรือนผมยาวสลวยช้าๆ อย่างใจเย็น แววตาคู่คมกริบดั่งหยกเย็นชาสะท้อนภาพเปลวเทียนที่ไหววูบตามสายลมราตรี นางรับรู้ข่าวสารจากภายนอกทั้งหมดแล้ว การล่มสลายของหลงจิ้งเป็นเพียงหมากตัวแรกที่นางกับหลงเฟิงเฉินร่วมกันวางแผนตลบหลังอย่างแยบยล เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงก้าวเข้ามาหยุดยืนเบื้องหลังเงาร่างของนาง สัมผัสอุ่นร้อนจากฝ่ามือหนาประคองจับเรียวไหล่บอบบางเอาไว้แผ่วเบา หลงเฟิงเฉินในชุดคลุมสีดำสนิทปักลายเมฆาด้วยดิ้นทองทอดมองภรรยาคู่ชีวิตผ่านกระจกเงา แววตาดุดันเยือกเย็นยามเผชิญหน้ากับกองทัพและขุนนางแปรเปลี่ยนเป็นความลุ่มหลงลึกซึ้งที่ไม่อาจหยั่งถึง "เจ้าคิดว่าฮ่องเต้จะทรงอดทนต่อความสะเทือนใจครั้งนี้ได้อีกนานเท่าใด?" สวี่ว่านชิงเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความนัยล้ำลึก "พระวรกายของเสด็จพ่อทรุดโทรมลงตั้งแต่เหตุการณ์คราวก่อนแล้ว ความผิดหวังในตัวบุตรชายที่ทรงโปรดปรานที่สุด... เปรียบเสมือนยาพิษหยดสุดท้ายที่หยดลงบนแก้วน้ำที่เอ่อล้น" หลงเฟิงเฉินโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของนาง กลิ่นอายบุรุษผสมกลิ่นอายสนมกลิ่นจางๆ ของสนามรบโชยเข้าจมูก "ข่าวลับจากตำหนักมังกร... ฮ่องเต้ทรงประชวรหนักจนหมดสติไปเมื่อหนึ่งชั่วยามก่อน หมอหลวงต่างวิ่งวุ่นรักษาแต่ไร้ปาฏิหาริย์" สวี่ว่านชิงหยุดมือที่กำลังถือหวี นางหันกลับมาสบตาคมกริบของสามี รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างเยือกเย็น "เช่นนั้น... หมากตานต่อไปก็ใกล้จะถึงเวลาเดินแล้วกระมัง" "ทุกอย่างอยู่ในการควบคุมของเปิ่นหวางแล้วว่านชิง" หลงเฟิงเฉินรวบเอวคอดกิ่วของนางเข้าหาตัวอย่างแนบชิด ฝ่ามืออุ่นไล้แก้วเนียนนุ่มอย่างทะนุถนอมราวกับนางคือสิ่งล้ำค่าเพียงหนึ่งเดียวในใต้หล้า "ไม่ว่าผู้ใดจะขึ้นมาครองบัลลังก์ หรือแผ่นดินนี้จะลุกเป็นไฟด้วยเปลวเพลิงสงคราม... เจ้ากับข้าจะไม่มีวันพรากจากกัน" ความรักของพวกเขามั่นคงดั่งหินผา ท่ามกลางราชสำนักที่กำลังสั่นคลอนและแคว้นที่รอวันผลัดเปลี่ยนขั้วอำนาจ ทั้งสองต่างเป็นเกราะคุ้มกันและคมดาบให้แก่กันและกันอย่างไร้ช่องโหว่ ทว่า ความเงียบสงบยามราตรีกลับถูกฉีกกระชากด้วยเสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงเคาะประตูรัวเร็วจากด้านนอก "ท่านอ๋อง! พระชายา! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เสียงขององครักษ์ประจำตัวดังลั่นด้วยความตื่นตระหนกจนเสียงสั่นเครือ "ขันทีคนสนิทจากตำหนักใน... นำพระราชโองการลับฉบับสุดท้ายมาถึงหน้าประตูจวนแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" หลงเฟิงเฉินขมวดคิ้วมุ่นทันที ดวงตาดุร้ายหรี่แคบลง สวี่ว่านชิงผุดลุกขึ้นยืนด้วยความรวดเร็ว สัญชาตญาณยอดกุนซือเตือนภัยให้รู้ทันทีว่า... เนื้อหาในพระราชโองการฉบับนี้ จะต้องไม่ใช่เรื่องของการแต่งตั้งรัชทายาทตามธรรมMเนียมแน่ แต่คือพายุลูกใหญ่ที่พร้อมจะพลิกคว่ำแผ่นดินทั้งแผ่นดินในชั่วข้ามคืนนี้! ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาอันเข้มข้นนี้ไปพร้อมกับพงศาวดารมีชีวิตเสมอนะครับ