ฟื้นคืนชีพกลางเรือนร้าง

กลิ่นอับชื้นของเรือนซิ่งถังระคนกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยอวลอยู่ในความมืดทึบ สวี่ว่านชิงลืมตาขึ้นพร้อมกับความเจ็บแปลบราวนับพันเล่มเข็มกำลังทิ่มแทงลงบนสมอง ข้อมูลมหาศาล ทั้งตำรับยาโบราณ ตำارชัยภูมิ และความทรงจำอันน่าอดสูของ ‘สวี่ว่านชิง’ พระชายาเอกแห่งจวนท่านอ๋องประจิม ไหลทะลักเข้าสู่ห้วงสำนึกดั่งกระแสน้ำป่า ยังไม่ทันที่นางจะได้ปรับลมหายใจ รสฝาดเฝื่อนและกลิ่นฉุนรุนแรงก็ถูกบังคับกรอกลงมาจนสำลัก ร่างบางไอโขลกออกมาอย่างรุนแรง ของเหลวสีดำคล้ำไหลเปรอะเปื้อนอาภรณ์ผ้าต่วนสีหม่นที่บัดนี้ขาดวิ่น “ฮูหยินเอก… อย่าได้ฝืนอีกเลยเพคะ” น้ำเสียงหวานหยดย้อยราวกับเคลือบน้ำผึ้งแต่ซ่อนพิษร้ายไว้ภายใน ดังขึ้นเหนือศีรษะ มู่หรงว่านเอ๋อร์ อนุภรรยาผู้กุมอำนาจในเรือนหลังยามนี้ ยืนทอดสายตามองดูนางด้วยแววตาสมเพชเวทนา มือเรียวบางภายใต้แขนเสื้อปักลายดอกโบตั๋นกำลังประคองถ้วยกระเบื้องเคลือบสีขาวลายคราม ซึ่งบรรจุของเหลวปลิดชีพไว้ครึ่งถ้วย “ท่านอ๋องทรงเสด็จไปราชการชายแดนไร้กำหนดกลับ ความผิดฐานลักลอบคบชู้กับบุรุษอื่นจนตั้งครรภ์นั้น… สมควรต้องประทานยาพิษล้างมลทินให้แก่ราชสกุล ยาถ้วยนี้ข้าพกัตรตระเตรียมมาเพื่อส่งท่านพี่ไปสู่สุคติด้วยความเต็มใจนะเพคะ” รอบกายมีบ่าวไพร่หญิงร่างกำยำอีกสองนางตรึงแขนขาของสวี่ว่านชิงไว้แน่น แรงกดทับที่หัวไหล่และข้อพับทำให้ขยับเขยื้อนแทบไม่ได้ ร่างกายนี้อ่อนแอเกินไป… หากเป็นร่างของแพทย์ทหารในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด นางคงจัดการหักกระดูกคนเหล่านี้ในสามกระบวนท่า แต่นี่คือเรือนร่างของสตรีในห้องหอที่ตรอมใจตายมาค่อนคืน ทว่า… สวี่ว่านชิงหาใช่สตรีอ่อนแอผู้ยอมจำนนต่อโชคชะตาไม่ ดวงตาหงส์ที่เคยหม่นหมองบัดนี้ฉายประกายเยือกเย็น คมกริบ และดุจดั่งคมมีดที่ซ่อนอยู่ในฝัก นางแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่แหบพร่าแต่กลับทรงพลังอำนาจบางอย่าง จนมู่หรงว่านเอ๋อร์ชะงักฝีเท้าที่กำลังจะถอยหลังไปก้าวหนึ่ง “ลักลอบคบชู้? ตั้งครรภ์?” สวี่ว่านชิงทวนคำ น้ำเสียงราบเรียบ ไร้ร่องรอยความหวาดกลัว “มู่หรงว่านเอ๋อร์ เจ้าใช้อำนาจอันใดมาตัดสินโทษทัณฑ์ข้า ในทำเนียบราชตระกูล ตำแหน่งพระชายาเอกมีตราประทับกรมวังรับรอง การจะปลิดชีพข้าต้องมีราชโองการหรือป้ายคำสั่งจากท่านอ๋อง หรืออย่างน้อยที่สุดก็ต้องผ่านการไต่สวนจากศาลต้าหลี่ หาใช่การกระทำอนาจาร ลอบวางยาในเรือนร้างแห่งนี้ไม่” “ปากกล้าดีนี่!” มู่หรงว่านเอ๋อร์หน้าถอดสีเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ “ถึงเจ้าจะปากแข็งเพียงใด แต่ในจวนอ๋องแห่งนี้ ข้าคือฟ้า! ข้าสั่งให้เจ้าตาย เจ้าก็ต้องตาย! บ่าวพวกนั้นจัดการ ง้างปากนางแล้วกรอกยาลงไปให้หมด!” บ่าวร่างกำยำทั้งสองคนพุ่งเข้ามาทันที มือหยาบกร้านบีบกรามของสวี่ว่านชิงจนแน่นจนแก้มปริ ถ้วยกระเบื้องถูกยกจ่อริมฝีปากที่แห้งผาก กลิ่นอายความตายแผ่ซ่านเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง สวี่ว่านชิงไม่สะทกสะท้าน สายตาของนางกวาดมองไปที่ข้อมือของมู่หรงว่านเอ๋อร์ที่ยื่นเข้ามาใกล้เพื่อกำกับบ่าวไพร่ *เร็วเกินกว่าจะหลบ แต่แม่นยำพอที่จะสวนกลับ* นิ้วเรียวที่ซ่อนอยู่ภายใต้แขนเสื้อกว้างขยับอย่างรวดเร็วดุจสายฟ้าแลบ เข็มเงินบริสุทธิ์ยาวสามนิ้วที่ถูกซับพิษไว้จากปิ่นปักผมเก่าๆ ถูกดีดออกด้วยกำลังภายในที่หลงเหลืออยู่ในจุดชีพจร *ปัก!* “โอ๊ย!” มู่หรงว่านเอ๋อร์กรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดสุดขีด เมื่อเข็มเงินเล่มนั้นพุ่งทะลวงเข้าสู่จุด ‘เหอหลูกุ่ย’ บริเวณข้อศอกของนางอย่างแม่นยำราวดั่งจับวาง ความชาหนึบวิ่งพล่านขึ้นสู่หัวไหล่ทันที ทำให้แขนข้างนั้นไร้เรี่ยวแรงในพริบตา ถ้วยกระเบื้องในมือหลุดร่วงลงสู่พื้น เสียงกระเบื้องแตกกระจาย กลิ่นยาพิษสีดำนองท่วมพื้นเรือน บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที บ่าวไพร่สองคนที่กำลังล็อกตัวสวี่ว่านชิงอยู่ถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตื่นตะลึง พวกมันไม่เข้าใจว่าเหตุใดคุณหนูรองผู้บอบบาง ถึงสามารถสะบัดข้อมือเพียงครั้งเดียวแล้วพลิกสถานการณ์ได้ สวี่ว่านชิงอาศัยจังหวะชุลมุนนี้ ใช้ศอกกระแทกเข้าที่ลิ้นปี่ของบ่าวคนสนิทด้านซ้ายอย่างแม่นยำ จนร่างอ้วนท้วนกระเด็นไปชนขอบโต๊ะไม้ล้มคว่ำไม่เป็นท่า นางสะบัดตัวหลุดจากการพันธนาการได้อย่างงดงาม ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ใบหน้าจะซีดเซียวไร้สีเลือด แต่แววตากลับเปล่งประกายอำนาจกดขี่จนผู้พบเห็นต้องก้มหัวให้โดยสัญชาตญาณ “เจ้า… นังสารเลว เจ้าทำอะไรข้า!” มู่หรงว่านเอ๋อร์กุมแขนซ้ายที่ชาด้านไว้แน่น ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บแค้นและหวาดกลัว “จับนางไว้! ใครฆ่านางได้ ข้ามีรางวัลให้สิบตำลึงทอง!” บ่าวไพร่ที่เหลือพากันลังเล แต่ด้วยความกลัวอาญาลงทัณฑ์ของอนุภรรยา พวกมันจึงกัดฟันกรูเข้ามาพร้อมกัน หมายจะใช้กำลังรุมประชาทัณฑ์สตรีตรงหน้า สวี่ว่านชิงหรี่ตาลง รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก นางเตรียมที่จะหยิบเข็มเงินอีกสามเล่มที่ซ่อนไว้ที่ชายพกเพื่อปลิดชีพพวกมันทีละคน แต่ทว่า… *โครม!* ประตูไม้แกะสลักบานใหญ่ของเรือนซิ่งถังถูกถีบกระเด็นจนแหลกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ด้วยพลังปราณอันรุนแรงมหาศาล แรงกระแทกนั้นสร้างลมพายุหมุนย่อมๆ พัดพาฝุ่นละอองและเศษไม้กระจายไปทั่วบริเวณ บ่าวไพร่ทั้งหมดล้มระเนระนาดลงกับพื้นทันทีด้วยแรงกดดันจากลมปราณที่น่าสะพรึงกลัว เงาร่างสูงตระหง่านในชุดคลุมยาวสีดำปักลายมหาราชห้าเล็บด้วยดิ้นทองก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาอย่างเชื่องช้า กลิ่นอายความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วทุกตารางนิ้ว ราวกับยมบาลที่เดินออกมาจากขุมนรกโลกันตร์ ใบหน้าหล่อเหลาดุดันคมคายราวน้ำแข็งสลัก ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นกวาดมองสภาพห้องที่เละเทะ ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของสวี่ว่านชิงที่ยืนหยัดอย่างสง่างามท่ามกลางซากปรักหักพัง มู่หรงว่านเอ๋อร์เห็นใบหน้านั้นเข้าถึงกับตัวสั่นเทา เข่าทรุดฮวบคุกลงกับพื้นทันที น้ำตาไหลพรากด้วยความหวาดกลัวสุดขีด นางละล่ำละลักคุกเข่าคลานเข้าไปหา “ท่าน… ท่านอ๋อง! เหตุใดพระองค์จึงเสด็จกลับมาก่อนกำหนดเพคะ? นัง… พระชายานางนี้ลักลอบทำชู้และพยายามจะทำร้ายหม่อมฉัน หม่อมฉันเพียงแต่…” หลงเฟิงเฉินไม่ได้ชายตามองอนุภรรยาที่กำลังกราบกรานแม้แต่น้อย ฝ่าหนาภายใต้ถุงมือหนังสีดำยกขึ้นเพียงเล็กน้อย เงาร่างขององครักษ์เงาทมิฬนับสิบชีวิตก็พุ่งลงมาจากคานหลังคา ปิดปากมู่หรงว่านเอ๋อร์และลากตัวออกไปอย่างเงียบเชียบ ราวกับสุนัขตัวหนึ่ง ท่านอ๋องก้าวเข้ามาหยุดยืนเบื้องหน้าสวี่ว่านชิง ระยะห่างระหว่างทั้งสองเหลือเพียงก้าวเดียว กลิ่นอายอันตรายจากบุรุษผู้กุมกองทัพแคว้นโอบล้อมนางไว้ทั้งหมด ดวงตาคมกริบคู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อย สำรวจร่องรอยคราบเลือดและแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงของชายาเอก ก่อนที่น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของพยัคฆ์จะดังขึ้นข้างหู “ชายาเอกของเปิ่นหวาง… ดูเหมือนว่าเจ้าจะมีเรื่องต้องอธิบายให้เปิ่นหวางฟังมากมายนัก ตั้งแต่เมื่อครู่ที่เจ้ากล้าฆ่าคนในจวนของข้า… ไปจนถึงเหตุผลที่เจ้าเกือบจะตายด้วยน้ำมือของอนุชั้นต่ำผู้นี้” สวี่ว่านชิงเงยหน้าขึ้นสบตากับบุรุษผู้ได้ชื่อว่าเป็นสามีตามนิตินัยโดยไม่หลบเลี่ยง มุมปากแย้มยิ้มบางเบาอย่างท้าทาย “ท่านอ๋องเกรงกลัวสิ่งใดเล่า หากหม่อมฉันจะจัดการบ้านหลังนี้ให้สะอาดขึ้นด้วยมือของตนเอง… หรือว่าพระองค์ทรงพอใจที่จะเห็นเรือนหลังนี้เน่าเฟะตั้งแต่รากโคนกันแน่เพคะ?” (ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหน้ากระดาษประวัติศาสตร์บทนี้ไปด้วยกันนะครับ)