ลมหายใจที่สองในร่างเดิม

"แกจะนอนตายไปถึงไหนกันหลี่ชิงหลัน! งานการไม่ทำ วันๆ เอาแต่เกาะผัวกิน แถมยังทำตัวเป็นภาระให้ครอบครัวต้องอับอายขายหน้าชาวบ้านเขา!" เสียงแหลมสูงปรี๊ดของแม่ใหญ่หลิวดังทะลุโสตประสาท ราวกับมีเข็มพันเล่มทิ่มแทงลงบนขมับที่ปวดร้าว หลี่ชิงหลันสะดุ้งเฮือก ร่างกายที่เคยรู้สึกเบาหวิวเหมือนลอยอยู่ในความมืดมิดพลันหนักอึ้งดั่งถูกฝังอยู่ใต้กองหิมะ เธอสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นอับชื้นของฟางเก่าๆ และกลิ่นควันไฟจางๆ ปะทะเข้าที่จมูก นี่ไม่ใช่กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อในโรงพยาบาล... และไม่ใช่กลิ่นคาวเลือดจากความตายที่เธอเพิ่งได้รับมา "ยังไม่ลุกอีก! นังกาฝาก! ถ้าพรุ่งนี้ไม่มีข้าวสารมาส่งที่เรือนใหญ่ ก็อย่าหวังว่าจะได้กินแม้แต่เศษผักต้ม!" เสียงด่าทอพร้อมกับแรงกระชากที่ไหล่ทำให้ชิงหลันลืมตาโพลง ดวงตาเรียวสวยคู่เดิมฉายแวววาวโรจน์ด้วยความแค้นที่ฝังรากลึก ความทรงจำเมื่อชาติก่อน—วินาทีที่ถูกคนในตระกูลหลิวหักหลัง ทรยศ และผลักไสให้ไปตายอย่างอนาถในฤดูหนาวที่เหน็บหนาวที่สุด—พรั่งพรูเข้ามาดุจน้ำป่าหลาก เธอไม่ได้ตายจริงๆ หรือ? หรือนี่คือสวรรค์ที่เมตตาให้เธอกลับมาแก้ไขโศกนาฏกรรมครั้งนี้ หลี่ชิงหลันยันกายลุกขึ้น สายตาคมกริบดั่งใบมีดตวัดมองหญิงวัยกลางคนที่ยืนเท้าสะเอวอยู่ตรงหน้า แม่ใหญ่หลิวชะงักไปชั่วครู่เมื่อเห็นแววตาของหญิงสาวที่เปลี่ยนไป เดิมทีหลี่ชิงหลันผู้นี้ขลาดกลัวและอ่อนแอ แต่นัยน์ตาคู่นี้... มันกลับดูน่าสะพรึงกลัวดุจพญาเสือที่กำลังซุ่มตะปบเหยื่อ "พูดจบแล้วหรือคะ?" เสียงของชิงหลันแหบพร่า ทว่าแฝงไว้ด้วยความนิ่งสงบจนน่าขนลุก "แก... แกกล้าดียังไงมาทำกิริยาแบบนี้กับข้า!" แม่ใหญ่หลิวเงื้อมมือขึ้นหมายจะตบสั่งสอน แต่ก่อนที่ฝ่ามือนั้นจะถึงตัว แรงบีบมหาศาลจากมือของชิงหลันก็คว้าข้อมือเหี่ยวๆ นั่นไว้ได้อย่างแม่นยำ "อย่าสำคัญตัวผิดไปนักเลยค่ะแม่ใหญ่" ชิงหลันขยับยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา "ที่ผ่านมาฉันยอมให้พวกคุณปอกลอกเพราะคำว่ากตัญญู แต่ตอนนี้... ความอดทนของฉันหมดลงแล้ว ต่อไปนี้ ใครที่กล้ามาขูดรีดหรือรังแกครอบครัวฉัน อย่าหาว่าฉันใจร้ายก็แล้วกัน" เธอสะบัดมือแม่ใหญ่หลิวออกอย่างไม่ใยดี หญิงวัยกลางคนถึงกับถอยกรูดไปสามก้าวด้วยความตกตะลึง ก่อนจะฮึดฮัดด่าทอแล้วเดินหนีไปพร้อมคำสาปแช่งที่ไม่เข้าหู ชิงหลันมองดูสภาพห้องที่ทรุดโทรม กระท่อมดินเหนียวที่หลังคารั่วจนเห็นท้องฟ้าเป็นรูโหว่ เธอทรุดตัวลงนั่งบนเตียงไม้เก่าๆ ที่สั่นคลอน ก่อนจะหลับตาลงและตั้งสมาธิ ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นผ่านปลายนิ้ว เมื่อเธอนึกถึง 'มิติลับ' ที่เคยเป็นสมบัติล้ำค่าที่สุดในชาติก่อน แสงสีทองเรืองรองสว่างวาบขึ้นในห้วงคำนึง สรรพสินค้าขนาดมหึมาที่เต็มไปด้วยทรัพยากรทุกอย่างที่โลกยุค 70 ขาดแคลน! ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงของชายหนุ่มก็ดังใกล้เข้ามาประตูไม้ถูกผลักออก ลู่ถิงในชุดเครื่องแบบทหารที่เปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นดินก้าวเข้ามา เขารีบวางปืนยาวลงแล้วพุ่งตรงมาที่ข้างเตียง สายตาที่ดูดุดันกับคนอื่นกลับอ่อนโยนลงทันทีเมื่อมองมาที่เธอ "ชิงหลัน... เจ้าเป็นอะไรไป? พี่ได้ยินแม่ใหญ่ตะโกนด่าเจ้าตั้งแต่หัวถนน ใครทำอะไรเจ้า?" ลู่ถิงถามพลางสำรวจร่างกายภรรยาด้วยความเป็นห่วง ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขามันช่างแตกต่างจากความหนาวเหน็บในความทรงจำเหลือเกิน ชิงหลันมองใบหน้าคมเข้มของสามีที่ภายนอกดูหยาบกร้านแต่ภายในกลับอ่อนโยนคนนี้ เธอรู้ดีว่าในชาติก่อน เขาต้องเสียสละเพียงใดเพื่อปกป้องเธอจากการกลั่นแกล้งของตระกูลหลิว จนสุดท้ายต้องจบชีวิตลงในหน้าที่ "พี่ลู่ถิง..." เธอกระซิบเรียก สัมผัสถึงความรักที่เขามีให้โดยไม่มีเงื่อนไข "อย่ากังวลไปเลยค่ะ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันจะเลิกเป็นคนอ่อนแอที่คอยให้ใครมาเอาเปรียบ... แต่ตอนนี้ ฉันว่าเรามาหาอะไรกินกันก่อนดีกว่านะคะ" ชิงหลันแสร้งเดินไปที่ครัว แต่ในใจกลับหยิบ 'วัตถุดิบชั้นเลิศ' ออกมาจากมิติลับ เธอเลือกหมูสามชั้นมันแทรกสวยงาม แป้งสาลีเนื้อละเอียด และเครื่องปรุงลับที่ไม่มีขายในยุคนี้ กลิ่นหอมฟุ้งของเครื่องเทศที่เธอเริ่มผัดในกระทะเหล็กเก่าๆ ค่อยๆ ขจรขจายไปทั่วกระท่อม ก่อนจะลอยฟุ้งออกไปนอกหน้าต่าง ปะทะกับลมหนาวและโชยไปไกลจนถึงเรือนใหญ่ของแม่ใหญ่หลิว กลิ่นหอมของ 'หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง' ที่เข้มข้นจนน้ำลายสอทำให้คนทั้งหมู่บ้านต้องหันมามองที่กระท่อมผุพังแห่งนี้ด้วยความสงสัย ทว่า ในจังหวะที่เธอกำลังจัดจาน เสียงเคาะประตูที่หนักแน่นและไร้มารยาทก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ไม่ใช่แม่ใหญ่หลิว แต่เป็น 'คนคนนั้น'... ชายผู้เป็นหัวหน้าหมู่บ้านที่มาพร้อมกับสมุดบัญชีในมือ และท่าทีที่ดูผิดปกติกว่าทุกวัน "หลี่ชิงหลัน ออกมาเดี๋ยวนี้! ทางกองงานมีเรื่องด่วนจะแจ้งให้ทราบ... เรื่องที่ดินที่ครอบครัวของเจ้าถือครองอยู่ มันถึงเวลาต้อง 'คืน' ให้กับส่วนกลางแล้ว" ความหวังที่ริบหรี่ในแววตาของแม่ใหญ่หลิวที่แอบดูอยู่ไกลๆ พลันเปลี่ยนเป็นความสะใจ ชิงหลันวางตะหลิวลง มือที่จับด้ามไม้กระชับแน่น เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นแผนการที่ตระกูลหลิววางไว้เพื่อยึดกระท่อมสุดท้ายของเธอ! ชิงหลันเดินไปที่ประตู เผยรอยยิ้มที่เย็นเยือกยิ่งกว่าน้ำแข็งในฤดูหนาว "ได้ค่ะ... ถ้าอยากได้คืน ก็ลองเข้ามาเอาไปให้ได้ดูสิคะ" *** มนตรากรรมสะท้อนขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับการทวงคืนบัลลังก์ในครั้งนี้นะคะ